Vrouwen exclusief ?

[Erik]

Daantje,

bedankt voor je bemoedigende woorden.

Momenteel is het weer even helemaal mis met me. Heb vanuit dat gevoel dus ook contact met mijn ex opgenomen. Ze is er vrij duidelijk in dat ze niet meer met me verder wil. Ze zegt dat ze het niet meer wil uitleggen. Nu haalt ze wel dingen aan die zijn gebeurd voordat ze zei (weer) zei dat ze van me hield en me vertrouwt en in mijn liefde gelooft.

Ik snap best dat dingen nog terug kunnen komen, maar als je al drie maanden bedenktijd hebt gehad en je begint dat nu over dingen die 4 maanden en langer geleden zijn gebeurd, dan raak ik het een beetje kwijt.

Maar het stomme is (vind ik zelf dan) dan ik zo blijf hangen aan iemand die ik rationeel als onbetrouwbaar bestempel. Iemand die zegt van me te houden en me dan zo weer laat zitten. Dat kan ik me bij mezelf niet voorstellen. En dat heeft zij het over hoe zij gekwetst is door dingen. Dingen die maar een lauw aftreksel zijn vergeleken bij wat ze telkens met mij doet.

Maar goed, dat ik een ander niet snap is één ding. Maar ik snap vooral mezelf niet. Waarom toch zo vast blijven houden aan iets wat kennelijk echt niet gaat. Waarom heb ik die bevestiging zo nodig?? Ik weet eigenlijk best wel wie ik ben en dat ik één en ander kan. Ik merk ook dat ik vaak niet eerlijk ben. Dat ik woorden zo zeg, of schrijf, dat ze voor meerdere uitleg vatbaar zijn, een slag om de arm zeg maar.
Dat komt ongetwijfeld ook heel onbetrouwbaar over. Vaak is het zo dat als mensen misschien zeggen, dat je van nee uit moet gaan. Maar bij mij betekent misschien meestal ja en nee zelfs misschien.

Ik worstel erg met het verdriet. Terechte vraag overigens of het daarbij nu echt om haar gaat, of mijn gevoel van afgewezen zijn. Het gevoel van verlaten zijn. Ik begrijp uit de boeken van Bosch en haar vriendin, dat dat behoorlijke kindbewustzijn verhalen zijn.

En inderdaad, ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat mijn ouders weggingen nadat ze mij hadden afgezet bij het internaat (ik was toen 9). Ooohh, wat heb ik gehuild. En wat heb ik mijn ouders later, in de pubertijd onbetrouwbaar gevonden. Ik weet ook nog dat zij op vakantie waren, ik was toen een jaar of 10 en ik kreeg een kaartje. Toen al dacht ik "dat hadden jullie beter niet kunnen doen" ik vond het bepaald niet leuk "opgesloten" te zitten op een internaat en zij maar lekker vakantie vieren.


Verder gaat het wel hoor, mis mijn geliefde alleen enorm, ook al vind ik haar onbetrouwbaar. En dat zeg ik ook tegen haar, maar dan krijg ik antwoorden waar ik niets mee kan. Zoals "voor mijn geliefde doe ik alles, maar anders doe ik de deur dicht" Terwijl ze net daarvoor nog verklaarde dat ik haar geliefde was.

Ben even nog steeds totaal confused. (

[Daantje]

Verder gaat het wel hoor, mis mijn geliefde alleen enorm, ook al vind ik haar onbetrouwbaar.

Beste Erik,

Allereerst heel veel sterkte natuurlijk. Ik had nog weer een stukje geschreven ook, en wilde het kopiëren maar dan wat anoniemer i.v.m. dat iedereen op het open gedeelte hier kan kijken.

Het boek van Allen Carr, ‘stoppen met roken’, heb ik uit en ik zit nu naar zijn C.D.'s te luisteren. Machtig interessant. Zou ook moeten bestaan voor relatieverslaving.

Later op de dag:
’s Kijken of ik het allemaal op een rijtje kan krijgen.
Zowel het boek als de cd.’s heb ik nu uit.
Wat notities op een blaadje heb ik met name na één stukje vol adrenaline gezeten. Van de boosheid.
Namelijk, om het woordje hersenspoeling.
Wij rokers (die niet kunnen stoppen) zijn gehersenspoeld.
Toen ‘MOEST’ ik een sigaret. (En die heb ik ook gerookt, op het balkon).
Er kwam nog veel meer boosheid naar boven, dan die van de hersenspoeling die gemaakt heeft dat ik denk, niet zonder sigaret te kunnen (Ja, ik heb er na de boosheid en vanochtend alweer eentje gerookt). Ook moest ik aan iemand van het forum denken (en uiteraard aan ons allemaal).
Wij zijn gehersenspoeld!!!
Met als gevolg verslaving(en), dwangmatigheden, hoe je het maar wilt noemen.
Hij zegt, een deel van de hersenen heeft de indruk dat je iets opgeeft. Daarom kunnen rokers niet (of heel moeizaam) stoppen. Is dat niet ook zo met een relatieverslaving? We willen HEM (of haar) niet opgeven? Valt er echt iets ‘op te geven’? Net als bij het roken? Valt er echt iets op te geven? Nee, er valt niets op te geven. De gezellige zaken kwamen niet DOOR de sigaret. (Die sigaret is mijn maatje niet en ik verbeeld me dat hij het me (met name in moeilijkere tijden) beter maakt (me beter laat concentreren, me kalmer maakt etc.)
Rook je toevallig Erik? Dan weet je wat ik bedoel...

Het beetje fijne dat we hadden in ons leven, kwam niet door HEM (haar). De twijfel in je. Hierover. Een deel van je hersenen zegt: “Hou ermee op, je lijkt wel gek.” Een deel twijfelt.
I.p.v. iets op te geven, is het zaak te denken: Hiep, hoi!!! Ik ben een niet roker..

Gisteravond had ik ook ineens iets anders door. Ik had niet alleen mezelf door. Ik, die relatieverslaafd was, ben ook rookverslaafd en was ook werkverslaafd ooit. Deze laatste verslaving (dwangmatigheid) is ineens gestopt, omdat ik ernstig ziek werd. Ik kon niet meer. Het was helemaal op.
Hierdoor werd mijn relatieverslaving (en rookverslaving) nog groter. Een bekende van mij is nu werkverslaafd. Hij/zij keek me een beetje gek aan, toen ik alles vertelde wat ik in het boek van Allen Carr las, en wat ik gehoord had in zijn eigen stem via C.D’s. En meteen stapte ik het balkon op, om een sigaret op te steken. En toen ik terug kwam, kreeg ik een kuchje terug van hem/haar. (Alsof ik rook in haar gezicht had geblazen. Maar hij/zij is verkouden. Is hij/zij altijd als hij/zij zichzelf te ver gepusht heeft ((werk)verslaving, of obsessie, of dwangmatigheid. Noem het zo je het noemen wilt.) En ik kon het niet laten. Ik zei: “Jij hebt er ook één… en ik vind het nog logisch ook.” Hij/zij keek me zo meewarig aan…. De zelfde meewarigheid als ik voel, als ik tussen de niet-rokers ben. En zo graag een sigaretje wil en die ook roken ga.
Hij/zij weet het wel.....
Ik voel het.
Maar ze/hij schaamt zich, dat hij/ze zichzelf niet bepaald lief en aardig behandelt en behandeld heeft.
Maar een ander deel van zijn/haar hersenen heeft geleerd zich/haarzelf te pushen en te pushen.
Dat hebben zijn/haar ouders ooit gedaan en heeft hem/haar absoluut geholpen, te komen waar hij/zij nu is. Dat hij/zij dingen kan, die je eigenlijk niet voor mogelijk houdt.
Logisch dat hij/zij zich/haarzelf nog, tot ver over het randje pusht, soms nog. Zijn/haar moeke doet nu haar best om het hem/haar weer af te leren, nu heeft het een omgekeerde functie heeft.. (Zelfvernietiging en destructiviteit). Toen niet!

Maar goed. Verslavingen en dwangmatigheden.
Ik zei er nog wel bij: Vertel mij daar nu niets over. Ik weet er alles van. Maar daarna liet ik hem/haar met rust erover. Ik begrijp het zooooooooo ontzettend goed. Alleen maak ik mezelf nu eindelijk niets meer wijs.
Nu niet meer.
Tegenover niemand.
Ik heb ook gezegd, dat ik in feite over 3 dingen, die me stuk en kapot maakten, eerst ben gehersenspoeld, (ik heb zelfs mijn vertrouwen, zelfvertrouwen enz. er aan leren ‘af te lezen’) en nu (en al eerder) met de brokstukken zat.
De adrenaline stroomt als een gek door mijn aderen... Ik ben zo boos, zo boos!!! (Om dat hersenspoelen. W.b. het roken via reclame en mijn leeftijdsgenootjes (13 was ik). Roken was stoer, en sociaal. Ik hoorde er bij (dacht ik)).

Als het wel lukt om te stoppen met roken, hoop ik maar dat ik net zo mild blijf als nu, w.b. mensen. die zichzelf zo pushen of andere dwangmatigheden hebben en niet goed eerlijk tegen zichzelf kunnen zijn. Ten behoeve van mezelf, ten behoeve van anderen, want hij/zij weet voor een deel ook allang dat zijn/haar (eigen) gepush van zich/haarzelf diezelfde functie niet meer heeft van toen. En dat het niet goed en gezond meer is en dat hij/zij het zich/haarzelf nu aandoet, maar dan met een slechte ongezonde functie en afloop. Afgelopen vrijdag kon zijn/haar moeke (die samen met zijn pa gezellig een bakje kwamen doen bij hem/haar) het niet laten om hem/haar te vertellen dat zijn/haar ogen niet goed stonden. En nu is hij/zij weer verkouden. Dat is een teken aan de wand, en dat weet hij/zij zelf heel erg goed.
Ik ken mijn eigen rotgevoel nog veel te goed. Heb het gisteren heel erg gehad, toen ik willens en wetens toch dat balkon op dook om toch na alles wat ik zei, die peuk op te steken.. (Alles wat ik hoorde van Allen Carr over roken zat ik te vertellen en meteen daarna rende ik dat balkon op, dus willens en wetens toch die sigaret opsteken.)
Dat ik maar a.j.b. even begripvol blijf. Een verslaving of dwangmatigheid ‘bestrijden’ is nu eenmaal heel moeilijk, en je hebt die andermans begrip keihard nodig. (Niet stimulans natuurlijk, om maar door te gaan). Hoe harder hij/zij voelt “ik ben o.k.”, er wordt onvoorwaardelijk van mij gehouden hoe meer redenen om te stoppen. En voor mij gold en geld hetzelfde…

Dat wou’k even allemaal kwijt op de zondag.
Duimen jullie voor me?
Ik voor jullie!!!!

Hold on (hoor wie het ‘zegt’),
Daantje

[Daantje]

P.s.: Mijn moeder (enige opvoeder) rookte ook. Dus moest het wel o.k. zijn. Dat kon niet anders... (Laten we vooral loyaal blijven naar onze ouders, pffffffffff).

[Hannah]

Maar goed, dat ik een ander niet snap is één ding. Maar ik snap vooral mezelf niet. Waarom toch zo vast blijven houden aan iets wat kennelijk echt niet gaat. Waarom heb ik die bevestiging zo nodig?? Ik weet eigenlijk best wel wie ik ben en dat ik één en ander kan. Ik merk ook dat ik vaak niet eerlijk ben. Dat ik woorden zo zeg, of schrijf, dat ze voor meerdere uitleg vatbaar zijn, een slag om de arm zeg maar.
Dat komt ongetwijfeld ook heel onbetrouwbaar over. Vaak is het zo dat als mensen misschien zeggen, dat je van nee uit moet gaan. Maar bij mij betekent misschien meestal ja en nee zelfs misschien.

En inderdaad, ik herinner mij nog als de dag van gisteren dat mijn ouders weggingen nadat ze mij hadden afgezet bij het internaat (ik was toen 9). Ooohh, wat heb ik gehuild. En wat heb ik mijn ouders later, in de pubertijd onbetrouwbaar gevonden. Ik weet ook nog dat zij op vakantie waren, ik was toen een jaar of 10 en ik kreeg een kaartje. Toen al dacht ik "dat hadden jullie beter niet kunnen doen" ik vond het bepaald niet leuk "opgesloten" te zitten op een internaat en zij maar lekker vakantie vieren.

Dag Erik, ik kan me helemaal voorstellen hoe verwarrend en lastig het is. Op haar krijg je geen vat. Je zult uberhaupt nooit vat krijgen op een ander En dat is ook precies mooi ergens (bergijp me niet verkeerd) want het gaat erom vat op jezelf te krijgen. Daarom heb ik bovenstand in een quote gezet. Ik denk dat je verder komt door steeds de aandacht op jezelf te richten zoals je hierboven doet. Ik worstel er ook nog steeds maar mee, en dat geeft niet, maar elke keer als ik dat doe, dan krijg ik toch meer vertrouwen in mezelf en mijn eigen toekomst. Ik neem dan mijn eigen verantwoordelijkheid. Sterkte hoor. Ik vind dat je goed bezig bent. Groetjes Johannah

[Joske]

Lieve Daantje,

Als het wel lukt om te stoppen met roken, hoop ik maar dat ik net zo mild blijf als nu

Als? Het lukt me nu gemakkelijk om te stoppen. Ik heb er echt zin in. Ik verlang er naar. Ik kan dat met gemak. Heerlijk om die sigaretten niet meer nodig te hebben.
Mild? Voel eens wat een mildheid en zachtheid en liefde je uitstraalt naar je lichaam, jezelf, naar anderen toe. Wat een "prachtig mens" je bent.

Liefs, Joske

[Anna]

Verder gaat het wel hoor, mis mijn geliefde alleen enorm, ook al vind ik haar onbetrouwbaar. En dat zeg ik ook tegen haar, maar dan krijg ik antwoorden waar ik niets mee kan. Zoals "voor mijn geliefde doe ik alles, maar anders doe ik de deur dicht" Terwijl ze net daarvoor nog verklaarde dat ik haar geliefde was.

Hallo Erik, ja het is niet makkelijk! ik weet er alles van! Toen ik dit stukje van je las dacht ik: het is net als de sigaret missen als je gestopt bent met roken, maar ik had geleerd om dan te denken: het is niet de sigaret die ik mis of waar ik behoefte aan heb, maar het is (liefdevolle) aandacht, erkenning enz. en als je je dat realiseert kun je er aandacht aan geven die dingen aan jezelf te geven (of dat te gaan leren). Als je iets mist (of denkt te missen) of als je een dwangmatige neiging hebt (om iets te doen wat niet goed voor je is) dan is het altijd goed om naar het gevoel erONDER te gaan, en DAAR je aandacht op te richten. Dat hielp mij altijd wel.
Sterkte!
Groetjes, Anna

[Erik]

Dames,

Bedankt voor alle antwoorden. En ja, om te beginnen, ik rook en met overgave. Daarmee bedoel ik dat ik echt van elke sigaret geniet, ik kan niet roken en tegelijk iets anders doen. Ik heb een stukje van het boek van Carr gelezen, maar dat boek was van.........., juist, mijn ex dus, dus ik heb het boek daar achtergelaten. Maar ik neem aan dat er niet eens te gek veel verschillen zullen zijn met het boek van Geurtz.

Het is inderdaad waar dat ik op haar geen vat krijg. Dat zou ik in zekere zin ook niet willen. Ik bedoel, ik wil zelf ook binnen een relatie vrij zijn. Mezelf kunnen zijn in ieder geval, vrijheid in gebondenheid noem ik het maar. En ik dacht dat ik haar ook altijd de ruimte liet om zichzelf te kunnen zijn. Misschien deed ik dat wel niet, maar zelfs zij heeft me nog niet aan kunnen wijzen waarin dat dan het geval zou zijn geweest.

Nu probeer(de) ik natuurlijk nog wel haar te overtuigen dat het goed kan komen tussen ons. Maar dat is inderdaad controle over de siuatie willen uitoefenen. En die situatie heb ik dus niet in de hand. En dat is maar goed ook, want het gekke is dat ik wel graag wil dat de ander bij mij is uit vrije wil, omdat ze echt van me houdt en niet omdat ze zich om welke reden dan ook daartoe gedwongen zou voelen, bijvoorbeeld als ik slachtoffer ga spelen en zij dus uit medelijden zou blijven.

En het gevoel dat eronder zit?? Ja, dat is zo moeilijk om te voelen. Ik voel het wel in mijn lichaam hoor. Beetje vreemd, het is soms net zo'n gevoel als je krijgt als je met de auto over een heuvel rijdt, of als je schrikt, of als je......verliefd bent. Maar het gevoel is voor mij dus helemaal de vraag (is dat een gevoel) waarom ik zo op erkenning uit ben, dat ik wil dat de ander me ziet zoals ik echt ben, dat ik geaccepteerd wilt worden, dat ik veilig en geborgen kan voelen, en dat ik dat dus niet voel, die dingen krijg ik dus niet. En dan voel ik me zo verwaarloods, genegeert, afgestoten, onbegrepen.
In onze relatie was iets fout gegaan, maar ik heb het gevoel dat zij dat zo enorm buiten proportie opblaast. En dan voel ik me machteloos, zo ontzettend machteloos. Het is net als met het per ongeluk laten vallen van een hamer op iemands teen, het ging per ongeluk, maar die ander blijft erover doorgaan alsof je moedwillig het geprobeert een been te breken of zoiets. En na daar duizend maal mijn excuses voor aangeboden te hebben, komt er van de andere kant nog steeds het verwijt.

Waarom zoek ik dan toch telkens die beschuldigende woorden weer op? Want op alle gebieden krijg ik dat. En dan denk ik ook bij mezelf "Hee joh, wordt eens wakker, hoe lang ga je jezelf nog laten pijnigen?"

Ik vrees dat codependency een zekere vorm van masochisme in zich heeft. Maar nogmaals, ik vind het zo moeilijk om bij mijn (echte) gevoel te komen.

MSN blijft een leuk medium, ik had mijn ex uit de lijst verwijderd, maar zolang zij dat niet ook doet, kan ik nog wel zien dat ze online is. In haar meldtekst zet ze nu ineens Passie van Clousseau. Nu wordt het moeilijk lezen in zo'n liedje, maar er staat onder meer:

"Wat passioneel begint.
Heb je zelden in je macht.
En helaas ik wil wel maar ik kan het niet.
Is het dwaas dat ik jou daarom verliet ."

Tja, als dat als boodschap van haar aan mij is bedoeld......

Ik weet het ff niet meer

In ieder geval bedankt voor de bemoedigende woorden allemaal en wens jullie allen ook sterkte en succes.

[Daantje]

Beste Erik,

Ik heb het gelezen hoor, maar moet zo weg en even geen tijd meer om te reageren.. Maar wilde even hier zeggen (omdat veel mensen hier wel lezen) dat die Haup geen zuivere koffie is.
Open maar niets van hem (haar?).

Heel veel sterkte Erik, ik denk aan je.
Liefs,

Daantje

[Erik]

Daantje,

dank je wel voor de snelle reactie, maar euhhh, wat is Haup??

[Daantje]

wat is Haup??

De nieuwste gebruiker hier. Wat volgens mij (of wie volgens mij) geen zuivere koffie is.

[Daantje]

Dames,

Bedankt voor alle antwoorden. En ja, om te beginnen, ik rook en met overgave. Daarmee bedoel ik dat ik echt van elke sigaret geniet, ik kan niet roken en tegelijk iets anders doen. Ik heb een stukje van het boek van Carr gelezen, maar dat boek was van.........., juist, mijn ex dus, dus ik heb het boek daar achtergelaten. Maar ik neem aan dat er niet eens te gek veel verschillen zullen zijn met het boek van Geurtz.

Ik vond beide wel vergelijkennissen hebben, maar toch wel een andere benadering. Bij Carr legde hij meer uit waarom het zo moeilijk is om te stoppen met roken (via een soort hersenspoeling en bij mij was dat toch een soort van: Het is zo gezellig, samen. Mijn ma dus, die rookte dus moest het toch wel in orde zijn (tenslotte was zij mijn (enige) voorbeeld maar ook dat ik mijn moeder niet zou ‘afvallen’. Uit een soort van loyaliteit.) En dan legt hij de realiteit over het roken op tafel neer, waarbij ik inderdaad niet anders dacht dan: Ik lijk wel gek. Er kwam toen een enorme boosheid bij mij opzetten, maar dan meer naar de relatieverslavingskant. Zo van: Ik was gehersenspoeld dat al die eigenaardigheden van mezelf, waarmee ik mezelf een behoorlijk rotleven heb bezorgd (wel 39 jaar lang), dat dat normale gedragingen waren. Dat waren ze helemaal niet. Maar dat is me wel wijsgemaakt. Bijvoorbeeld, egoïsme was een vies woord bij ons thuis. Goed voor jezelf zorgen, dat hoorde ik nooit. Wat was dat? Wat hield dat in? Wegcijferen, dat was hartstikke mode bij ons. Teleurgesteld worden ook. Er kwam me toch een woede opzetten, waarna ik meteen het balkon opdook om een peukje te gaan roken. Terwijl ik zojuist had gelezen wat roken je nu werkelijk oplevert. Niets dan rottigheid eigenlijk. (Het kost geld, tegenwoordig dat er steeds meer mensen zo verstandig zijn om te stoppen en het wordt helemaal niet meer als zo gezellig samen (sociaal) gezien (je mag al overal en nergens niet meer roken), het kost geld en ga maar zo door. Ik voelde me hartstikke stom (en nog wel een beetje, want ik kan het NOG niet laten). Ik schaamde me, tegenover mijn niet rokende partner, en DAAROM kreeg ik de neiging om me maar met iets van hem te bemoeien. Gelukkig ging ik niet al te ver door daarin. Uiteindelijk had ik mezelf door. Zo van: Als ik me nu maar op jou richt (in de conversatie), op iets van jou (een soort dwangmatigheid van jou) dan hoef ik tenminste niet zo naar mezelf te kijken en me niet zo stom te voelen... En ook de vergelijking(en) die alle obsessieve gedragingen, verslavingen en dwangmatigheden met elkaar hebben eigenlijk.

Het is inderdaad waar dat ik op haar geen vat krijg. Dat zou ik in zekere zin ook niet willen. Ik bedoel, ik wil zelf ook binnen een relatie vrij zijn. Mezelf kunnen zijn in ieder geval, vrijheid in gebondenheid noem ik het maar. En ik dacht dat ik haar ook altijd de ruimte liet om zichzelf te kunnen zijn. Misschien deed ik dat wel niet, maar zelfs zij heeft me nog niet aan kunnen wijzen waarin dat dan het geval zou zijn geweest.

Inmiddels heb ik wel een beetje geleerd dat iedereen zijn eigen kijk op dingen heeft. Wat is vrij zijn, hoe ziet dat er voor jou uit. Hoe ziet dat er voor een ander uit. Dat kan enorm verschillen. Net als respect bijvoorbeeld. Ik zie dat als eerlijk zijn tegen me. (Inmiddels heb ik wel geleerd, dat iemand zo eerlijk kan zijn, als dat hij/zij dat tegen zichzelf is en dat ik dat ook niet altijd was, tegen mezelf, dus ben ik daar wat milder in geworden...) Een ander vindt misschien juist wel dat je beter niet altijd maar eerlijk kunt zijn, dat dat juist respect inhoudt. Enz. enz. enz. (Daar moest ik aan denken, toen ik dit stukje las...)

Nu probeer(de) ik natuurlijk nog wel haar te overtuigen dat het goed kan komen tussen ons. Maar dat is inderdaad controle over de siuatie willen uitoefenen. En die situatie heb ik dus niet in de hand. En dat is maar goed ook, want het gekke is dat ik wel graag wil dat de ander bij mij is uit vrije wil, omdat ze echt van me houdt en niet omdat ze zich om welke reden dan ook daartoe gedwongen zou voelen, bijvoorbeeld als ik slachtoffer ga spelen en zij dus uit medelijden zou blijven.

Ik kan me best voorstellen, nu je zo besloten hebt aan jezelf te gaan werken, dat je haar ergens probeert te overtuigen dat het goed kan komen tussen jullie. Kan ik me helemaal voorstellen. Dat hoopte ik ook, toen ik naar Al Anon ging. Weet je wat? Het kwam goed. We zijn (mijn ex en ik) uit elkaar, maar nu beide gelukkig(er). En de beste maatjes inmiddels. Maar we hebben geen relatie meer.. Kortom: Het is goed gekomen.

En het gevoel dat eronder zit?? Ja, dat is zo moeilijk om te voelen. Ik voel het wel in mijn lichaam hoor. Beetje vreemd, het is soms net zo'n gevoel als je krijgt als je met de auto over een heuvel rijdt, of als je schrikt, of als je......verliefd bent. Maar het gevoel is voor mij dus helemaal de vraag (is dat een gevoel) waarom ik zo op erkenning uit ben, dat ik wil dat de ander me ziet zoals ik echt ben, dat ik geaccepteerd wilt worden, dat ik veilig en geborgen kan voelen, en dat ik dat dus niet voel, die dingen krijg ik dus niet. En dan voel ik me zo verwaarloods, genegeert, afgestoten, onbegrepen.

Je noemt daar zo een paar dingen, zoals erkenning, gezien worden zoals je echt bent en acceptatie. Is dat niet een behoefte van mensen, die we allemaal hebben? En hoe harder we het hebben leren geven, hoe meer we het ontvangen? Wat je daarvoor in de plaats voelt, ik kan me zo voorstellen dat je niet zoveel behoefte hebt om je steeds zo te voelen.. Ik herken het wel heel erg. Ik geloof niet, dat ik me ooit nog zo veel en vaak bij mijn partner wil voelen. Soms voel ik me nog wel zo, maar dan kom ik er (bij B.) toch wel achter dat het toch nog met mijn verleden te maken heeft. Is het gewoon een oud gevoel wat zich nog de ruimte naar mijn bewustzijn eist. Alsnog erkenning wil. Gehoord wil worden. (Als een klein jengelend meisje)... En als ik dat dan ontdek, dan laat ik het er zijn. Hoor ik het en geef ik het die erkenning. Gelukkig dat ik dat dan niet aan B. meer koppel. En we een goede relatie blijven houden, waarin we ons beiden (zegt hij en geloof ik ook) veilig en geborgen en geaccepteerd en erkend voelen. En nog meer wel eigenlijk. Maar soms is het voor mij best hard knokken om er achter te komen dat het niet zoveel met hem te maken heeft.

In onze relatie was iets fout gegaan, maar ik heb het gevoel dat zij dat zo enorm buiten proportie opblaast. En dan voel ik me machteloos, zo ontzettend machteloos. Het is net als met het per ongeluk laten vallen van een hamer op iemands teen, het ging per ongeluk, maar die ander blijft erover doorgaan alsof je moedwillig het geprobeert een been te breken of zoiets. En na daar duizend maal mijn excuses voor aangeboden te hebben, komt er van de andere kant nog steeds het verwijt.

Is het misschien niet zo, dat ze het ook echt heel erg opblaast Erik? Is dat misschien niet omdat je iets gedaan hebt, waar iets van haar triggert? (Haar schrompelknopje?) Zoals waar ik me dan (soms nog) erg knok met mezelf, er dan achter kom waarom ik zo overdreven (bijna) wil reageren op iets wat B. doet en helemaal zo niet bedoeld is? Ik herken dat wel een beetje. Dan denk ik echt dat hij b.v. bedoelt dat ik compleet niet belangrijk ben voor hem. (Wat dan helemaal niet zo is, integendeel).

Waarom zoek ik dan toch telkens die beschuldigende woorden weer op? Want op alle gebieden krijg ik dat. En dan denk ik ook bij mezelf "Hee joh, wordt eens wakker, hoe lang ga je jezelf nog laten pijnigen?"

Ik vrees dat codependency een zekere vorm van masochisme in zich heeft. Maar nogmaals, ik vind het zo moeilijk om bij mijn (echte) gevoel te komen.

Het is tegen mij wel ’s gezegd. Lang geleden hoor.. Je lijkt wel een masochist (maar dan een mentale, werd er bedoeld). Het mezelf op die wijze zoals wij Norwoodvrouwen (mannen) doen, stopte bij mij op de dag dat ik vond dat ik het waard was om voor te gaan knokken!!! (Ik wist nog niet goed hoe wel, maar het stopte subiet)...

MSN blijft een leuk medium, ik had mijn ex uit de lijst verwijderd, maar zolang zij dat niet ook doet, kan ik nog wel zien dat ze online is. In haar meldtekst zet ze nu ineens Passie van Clousseau. Nu wordt het moeilijk lezen in zo'n liedje, maar er staat onder meer:

"Wat passioneel begint.
Heb je zelden in je macht.
En helaas ik wil wel maar ik kan het niet.
Is het dwaas dat ik jou daarom verliet ."

Tja, als dat als boodschap van haar aan mij is bedoeld......

Ik weet het ff niet meer

In ieder geval bedankt voor de bemoedigende woorden allemaal en wens jullie allen ook sterkte en succes.

Het lijkt me best wel zwaar, zo’n (ex)partner die van die gemixte boodschappen lijkt te geven. Heel erg zwaar.
Weet je Erik, vanavond bedacht ik ineens weer iets. Het zinnetje ‘werken aan de eigenschappen waar IK last van heb’. (Je kunt ook zeggen: Werken aan mijn tekortkomingen, maar op één of andere manier werkt het voor mij beter om te zeggen (of denken): Werken aan de eigenschappen waar ik last van heb.
Hoe harder ik me daar op concentreer, hoe minder het me uitmaakt eigenlijk wat die ander doet of laat. Bovendien heeft dat nog een voordeel voor mij (is me opgevallen). Op de langere termijn zijn mensen die dit maar gek vonden, of egoïstisch, of lastig, of wat dan ook, vanzelf uit mijn leven verdwenen. En mensen die dat zelfde deden, of die dat wel inspirerend vonden, die bleven, of er kwamen nieuwe mensen bij. In elk geval vind ik het leven, vergeleken bij hoe het was 100 % leukerder en aangenamer. En ik heb het gevoel dat de mensen die nu in mijn leven zijn, mij wel accepteren, aanvaarden zoals ik ben, respecteren, erkennen (ik voel me nu helemaal niet meer over het hoofd gezien). Ik voel me (dat bedacht ik onderweg naar huis) niet ‘de boeman’ meer.. Ik bedacht ineens hoe vaak ik dat gezegd (gevraagd) heb in het verleden: Ik ben toch de boeman niet? Er staat dan in ‘als hij maar gelukkig is’: Word op jezelf gericht. De zin: Werken aan de eigenschappen (samen met lotgenoten) waar ik last van heb, heeft alles veranderd. En ik kan me ondertussen bijna niet meer voorstellen hoe ik dat vroeger zo allemaal volgehouden heb eigenlijk. What was I thinking. Wat een geploeter was dat.

Hold on Erik. Hold on. Ik durf niet te beweren, dat het voor IEDEREEN weggelegd is, maar toch wel voor HEEL veel mensen, zolang ze maar holdonnen!

Sterkte, nogmaals. Moois, goeds, want dat verdien je!

Daantje

[Daantje]

Die eerste mag evt. weg hoor Anna. Het ging een beetje mis met quoten. Lekker verwarrend, dus ik heb het nog even rechtgezet.

Liefssssss

(Verder maak ik nooooit vauten hoor! Egt niet!)

[Erik]

Nou nou, Daantje, dat was een heel verhaal zeg.

Ik kan het eigenlijk alleen maar onderschrijven. Vooral het jengelende kind herken ik ook wel. Mijn poging haar op andere gedachten te brengen zijn eigenlijk niet meer dan jengelen omdat ik kennelijk niet kan accepteren dat ik iets niet krijg wat ik wel graag wil.

Vanuit een "volwassenbewustzijn" zou ik toch gewoon haar wens om er niet meer verder te gaan moeten kunnen accepteren. Serker nog, ik vind eigenlijk dat ze gelijk heeft. Ze stelt terecht vast dat het niet ging tussen ons.
Alleen blijf ik dan altijd de (valse) hoop hebben dat als zij zich ook meer open zou stellen, dat het dan wel zou gaan. Maar ja, ik kan haar niet dwingen zich naar mij te openen. Heeft ze overigens vanaf het begin ook niet gewild. Ze zei daar over: "jij maakt emoties in mij los en dat wil ik niet".

Ik deed dat overigens wel bewust door met haar proberen te praten over hoe zij als kind behandeld is geweest.

Het houdt me de hele dag bezig. Ook het eerlijk zijn tegen mezelf hoor. Want het zijn ook twee strijdenden in mij. Eigenlijk voel ik me nu ook vrijer, ik kan weer doen wat ik wil zonder bang voor commentaar hoeven te zijn, zonder bang te zijn dat zij zich gekwetst zal voelen. En dat gebeurde eigenlijk heel vlug. Ze hoefde maar het idee te hebben dat ik naar een andere vrouw keek en ik voelde de sfeer verkillen. Terwijl ik dat niet deed, wetende hoeveel moeite zij er mee had.

Dus ja, wat mis ik nou eigenlijk?

De zaken als acceptatie, "gezien" willen worden, erkenning en zo, lijken me inderdaad hele normale menselijke wensen. Ik denk alleen dat wel van belang is in hoeverre ik daarin afhankelijk ben van anderen. Want het gaat denk ik toch eerst om zelfacceptatie en zelferkenning en -waardering. En ik altijd maar denken dat die dingen in voldoende mate aanwezig waren. Dat is dus waarschijnlijk niet zo.

Nou, ik stop maar weer even.

Ben blij met de antwoorden en ervaringen van anderen die ik hier lees.

Thanks

[Daantje]

Beste Erik,

Ik ga even heel brutaal, alsof jij mij was van vroeger reageren en daarna de mij van nu... Valt niet mee, maar ik doe mijn best.

Alleen blijf ik dan altijd de (valse) hoop hebben dat als zij zich ook meer open zou stellen, dat het dan wel zou gaan.

Daantje vroeger: Als hij nu maar stopt met de alcohol, sociale vaardigheden leert, niet meer zo liegt (elke eigenschap is van een andere partner), enz. enz. Daantje nu: Als ik nu maar gezond blijf, sociale vaardigheden leer, niet tegen mezelf lieg enz. enz. enz. (Jij weet tenminste dat het valse hoop is... Ik bleef het mezelf telkens weer wijsmaken..... Als hij.... dan zou IK wel gelukkig(er) worden.
Heel goed van jou)..

Ik deed dat overigens wel bewust door met haar proberen te praten over hoe zij als kind behandeld is geweest.

Daantje vroeger: Ik deed dat ook bewust, door met haar proberen te praten over .... (vul maar in).. Daantje nu: Ik praat in gedachten met mezelf, over hoe ik ..... (vul maar in)..

Het houdt me de hele dag bezig. Ook het eerlijk zijn tegen mezelf hoor. Want het zijn ook twee strijdenden in mij. Eigenlijk voel ik me nu ook vrijer,

Daantje vroeger: Daantje vroeger: Het houdt me de hele dag bezig maar niet het eerlijk zijn tegen mezelf over mezelf. Daantje nu: Ik probeer de hele dag te letten op hoe ik omga met de ander(en) op een manier waarbij ik mezelf niet verlies. Want daar word ik rancuneus van, en help ik de relatie mee om zeep.

ik kan weer doen wat ik wil zonder bang voor commentaar hoeven te zijn,

Daantje vroeger: Ik kan weer doen wat ik wil, zonder bang voor commentaar hoeven te zijn. Daantje nu: Ik kan doen en laten wat ik wil, en commentaar daarop krijgen, zonder bang hoeven zijn.

zonder bang te zijn dat zij zich gekwetst zal voelen. En dat gebeurde eigenlijk heel vlug.

Daantje vroeger: Met hem niet in de buurt, hoef ik ook niet bang te zijn dat hij zich gekwetst zal voelen. Daantje nu: Met hem in de buurt, hoef ik ook niet bang te zijn dat hij zich gekwetst zal voelen. Ik wil hem niet kwetsen maar in elke relatie ontkom je daar soms niet aan. Ik ben niet bang om hem eens een keertje te kwetsen. We komen altijd wel weer nader tot elkaar want we zijn beiden bereid eerlijk over onszelf te zijn, tegen elkaar..

Ze hoefde maar het idee te hebben dat ik naar een andere vrouw keek en ik voelde de sfeer verkillen.

Daantje vroeger: Hij hoefde maar het idee te hebben dat ik..... en ik voelde de sfeer verkillen. Dus loop ik op mijn tenen. Daantje nu: Ik heb alle vertrouwen in hem, dat hij het wel aankan als ik... En mocht het even mis gaan, dan vraagt hij wel aan me. In ieder geval voel ik me niet verantwoordelijk voor die dingen. Dat is hij zelf. (En gelukkig voelt hij zich ook verantwoordelijk voor die dingen... Maar hij is en blijft een mens). Ik heb alle vertrouwen in hem. Hij is een volwassen, mooi, sterk mens.

Terwijl ik dat niet deed, wetende hoeveel moeite zij er mee had.

Daantje vroeger: Ik doe er alles voor om hem vrij te laten, enz. enz. enz. (Ik doe alles voor hem, heb alles voor hem over). Waarom is hij dan niet gelukkig (met mij). Daantje nu: Ik doe mijn best in de relatie. Bedenk wat ik kan doen (elke dag) om bij te dragen aan een fijne relatie. Met name, goed voor mezelf zorgen. De kans dat hij gelukkig wordt (met mij) is het grootst als ik oprecht (zelf) straal van geluk. Dat werkt aanstekelijk. Ik kijk naar wat ik voel en veroordeel deze gevoelens niet. Dan heb ik de meeste kans, dat ik gelukkig ben. (Ongeacht wat mijn partner doet). Ik praat er met hem over, hoe ik me boos (verdrietig, bang) voelde als hij .... deed, en hoe dat met mijn jeugd te maken heeft en niet met hem. Hij troost me. Ik praat er over met lotgenoten, en laat me inspireren. Hij is daar blij om, want hij weet dat dat bijdraagt aan deze fijne relatie. Ik let erg op mezelf, en waar ik behoefte aan heb. Hij is erg blij als ik aan hem vraag waar ik behoefte aan heb. (Ik vind het leuk dat hij daar blij mee is, en dat hij dingen doet die hem gelukkig maken want dat werkt weer aanstekelijk voor mij). Ik richt me erg op mezelf, en heb steeds meer in de gaten dat hij daar profijt van heeft. Soms niet, dan wil hij iets anders dan ik. Maar dan doen we ieder ons eigen ding. Dat kan reuze gezellig zijn. Samen ons eigen ding doen. Enthousiast vertellen we daarover aan elkaar naderhand. Ik voel me vrij. Hij ook, geloof ik. Ik voel me gelukkig.. Hij ook, geloof ik. Soms voel ik me niet vrij en gelukkig, en dan kijk ik bij mezelf naar binnen.

Dus ja, wat mis ik nou eigenlijk?

Daantje vroeger: Acceptatie, respect, waardering, vertrouwen, gemoedsrust, warmte, geborgenheid enz. enz. Daantje nu: Zet overal maar ‘zelf’ voor.. Maar ik heb het al meer dan vroeger, en werk er nog altijd aan. Hoe verder ik daarin kom, hoe meer ik het van hem krijg. (Eigenlijk niet eerlijk. De behoefte is minder geworden omdat ik het mezelf heb leren geven, en nu krijg ik het in overvloed. Maar ik klaag niet

De zaken als acceptatie, "gezien" willen worden, erkenning en zo, lijken me inderdaad hele normale menselijke wensen. Ik denk alleen dat wel van belang is in hoeverre ik daarin afhankelijk ben van anderen.

Daantje vroeger: Was iedereen maar zo als ik, dan zou de wereld er heel anders uit zien.. Daantje nu: “Wat jammer dan anderen niet allemaal weten wat ik nu weet en niet samen met lotgenoten hierin groeien.. Want ik gun ze datzelfde geluk. Maar ik kan en wil het ze niet opdringen. Juist dat maakte mij (en de ander) niet gelukkiger.”

Want het gaat denk ik toch eerst om zelfacceptatie en zelferkenning en -waardering. En ik altijd maar denken dat die dingen in voldoende mate aanwezig waren. Dat is dus waarschijnlijk niet zo.

Daantje vroeger: Die dingen zijn bij mij in voldoende mate aanwezig. Als bij hem dat nu ook zo was, dan was ik wel gelukkig.. Daantje nu: Wat had ik een vals gevoel van zelfrespect. (Niet authentiek dus. Gebaseerd op ‘hoe verantwoordelijk ik mijn wel niet voelde’). Daantje nu: Wat nam ik weinig verantwoordelijkheid op me, hoe ik de dingen aanpakte. Wat voelde ik me weinig verantwoordelijk voor mezelf, en hoe onverantwoordelijk was dat wel niet. Het verantwoordelijk voelen voor mezelf groeit, en wat zijn de gevolgen daarvan super. Vroeger krimpte ik in elkaar, als hij .... Ik zag het soms aankomen en laat hem even flink weten (totaal overstuur, gelijk compleet de macht over mezelf kwijt) hoe verkeerd hij (is) het doet. Daantje nu: “Soms is hij niet gelukkig. Zit hij niet lekker in zijn vel. Hij wil wel ’s teveel... En kort geleden reageerde hij dat op mij af. Volledig in gemoedsrust (niet zonder angst, maar dat gevoel mocht er zijn. Heeft tenslotte met vroeger te maken. Is iets wat nog gehoord wil worden en niet genegeerd) zeg ik hem, dat ik dat niet pik van hem. Ook dat ik denk te weten hoe het komt en dat vertel ik hem. Ik vertel, dat ik me daar niet mee bemoei, want dat is mijn pakje aan niet. Het is zijn leven. Maar ik hoef niet alles te pikken. Ik heb hard genoeg gewerkt om te leren het bij mezelf te houden. Om me niet af te reageren op hem, als ik .. (moe ben, etc. etc.) Ook al heb ik het vroeger ook gedaan, nu niet meer. En ik pik het ook niet van de ander. Heel kalm en rustig vertel ik hem dat. Toevallig is hij het met me eens. Dat scheelt wel, maar als dat niet zo zou zijn, voel ik me toch niet verantwoordelijk.
Enz. enz. enz.

[Daantje]

Iets te vlug doorgezapt:

Hold on en liefs en liefde van Daantje