Erik schreef:De verslaving voorbij heb ik bijna uit, ben benieuwd naar het einde. Maar inderdaad, ik herken wat je zegt.
Ben ook bezig in de Herontdekking van het ware zelf.
Is allemaal heel goed om te lezen, maar het internaliseren is nog een ander verhaal, zal zijn tijd nodig hebben denk ik.
Dit stukje heb ik op het besloten forum staan bij een onderwerp: Succes in relatie (na een relatieverslaving op het besloten forum, waarbij ik (puntjes) ........... schrijf als het me te openhartig wordt voor een open forum (gelijk hier):
a. “Ik blijf enorm nadenken (en heb dat al gedaan) over waarom ineens die 180 graden draai in het kiezen van die partner. (Wat volgens mij ook een 180 graden draai in een al bestaande relatie kan worden, maar daar kan ik niet echt over ‘oordelen’. Wel zie ik dat b.v. bij Al Anon, dat zo’n 50% van de relaties verbeteren als je de relatie met jezelf verbeterd, zeg maar)
Uiteraard zowel voor mezelf (want ik denk dat het belangrijk is om de relatie goed te houden) en uiteraard gun ik het jullie zo!
Ondertussen heb ik al wat denkwerk gedaan, en ik schrijf nu maar ’s gewoon op een rijtje hoe het hier zit. En dat hoeft dan helemaal bij jullie niet zo het geval te zijn, natuurlijk. Daarbij geldt ook, wat we steeds bij Al Anon zeggen na een meeting: De meningen waren van de sprekers zelf, pak wat je kunt gebruiken en vergeet de rest.
Maar bij mij was onderstaande dus allemaal wel zo.
1. Ik heb altijd gelooft en met name voordat ik B. ontmoette: Het is een doodgewone behoefte om dingen zo met iemand samen te doen. En dan bedoel ik niet bijvoorbeeld ‘fietsen, zwemmen’ enz. enz. want dat ik de keuze van B. en mij persoonlijk.........
Ik bedoel dan zoals het ‘niet alleen te hoeven doen’. Niet de nare dingen (er alleen voor staan) niet de leuke dingen (er alleen voor staan). Ik denk dat het er te maken heeft met dat ik dat geloof, dat het een normale menselijke behoefte is om dat vredige, emotioneel veilige intieme samenzijn (ook geestelijk intiem zijn met een partner, enz.) te hebben. Net als eten, drinken, slapen. We gaan niet dood zonder, maar onze geest vraagt erom. Ik geloof dat zo sterk, ik geloof zelfs dat uit een gebrek daaraan we allerlei andere dingen ter vervanging zoeken. (Verslavingen, macht, geld.) Ook wel gezonde dingen ter vervanging en dan gaat het wel met ons, tot we er zwaar mee geconfronteerd worden.
Maar da’s wat ik geloof.
2. Dan geloof ik, dat als we een TE grote behoefte hebben (zoals ikzelf absoluut had) en we zijn relatieverslaafd, dat we die ‘verkeerde’ partner zoeken waarbij we juist eenzamer zijn in een relatie. Of onze angst is zo groot (angst kan als een drugs werken) dat we er maar niet (meer) aan beginnen .............
3. ......., ik was ....... zo’n ‘ik doe het zelf weller’ Heeeeeeeel erg. Dus die partner die wel eens een kopje thee inschonk (die deze zorg wel ’s gaf, die ik zo met graagte aan anderen gaf (waarbij ik dan echt het gevoel had van dat ik vressssssssselijk dankbaar moest zijn, wat ik niet kon) trok me voor geen meter. Ik ben echt behoorlijk ziek geweest. Of beter gezegd: Beperkt door die ziekte. Ik moest toen aanvaarden dat anderen dingen voor me deden, maar vooral: “Ik MOEST aanvaarden dat anderen dingen voor me deden op een manier zoals ik het nooit zou doen en dat ik veel 'dank je wel' ging leren zeggen. Ik denk dat dat voor mij een hele belangrijke was. Daardoor leerde ik denken: Doe jij het maar zo jij het prettig vindt. (De mensen van de thuiszorg. Ik heb bijna 12 uur nodig gehad voor mezelf alleen (in 1993 afbouwend tot 3 uur hulp in 1995 en nu weer nodig i.v.m. achteruitgang). Ik denk zeker dat dat er mee te maken heeft, dat ik een ander meer durf toe te laten in mijn huis, in mijn leven. En het op zijn eigen manier te laten doen en dan 'dank je wel' vanuit mijn hart kan zeggen, ook al is het niet gebeurd zoals ik het zelf zou doen. (Ik kan hier een boek over schrijven onderhand).
4. Ook denk ik dat het belangrijk was uiteraard om die ik-vorm te leren. Die pas komt als je jezelf goed gaat leren kennen (op en top). Eerder denk je heel eerlijk te zijn, maar ben je het in werkelijkheid niet. Een mooi recent voorbeeld weer:
Gisterochtend verven. (Met hulp) .... zou om een uurtje of 9 komen, .... een uurtje of 10. Wij zouden half 9 opstaan. (Stond de wekker ook op). Ik was voor half 8 wakker en had mijn ..... in de slaapkamer gezet alvast want in die hoek wilde ik beginnen. Ik zat al helemaal onder de verf. (Dat heb ik ALTIJD, ik zit gelijk onder de verf, ALTIJD).
Stond dat ...... erg in de weg voor B. en hij kwam naar me toe en vroeg: Kunnen we die nog eventjes elders zetten?
“Nee, WE kunnen dat niet”, zei ik gehaast en ik liet mijn handen zien (onder de verf).
Dat zag hij niet, en boos dat hij werd zeg. (Zo van: Hallo, ik kom hier helpen en dan doe je zo onwijs onaardig).
Dus ik zeg: “Joh, je denkt toch niet werkelijk dat ik tegen jou zo onaardig zou doen. Nou, dan moet ik wel heeeeeeeeeeel chagrijnig zijn hoor hee en dan geef ik dat wel eerlijk toe hoor maar in dit geval liet ik mijn handen aan je zien, onder de verf. Tegen de tijd dat ik a. mijn handen gewassen heb en b. ik moest die kwast en roller zien ‘uit te hangen’ want dat water moet eruit.. (Dat waren die kwast en roller die ik gebruikt had om even te ‘testen’ in de gang hoe of het zou worden en in het water hadden gestaan)..
Hij lachen. Ik huilen.. Ik zeg: “Man, ik zou jou toch zo niet kunnen kwetsen.... Ik ben veelste te gek op je...”
Hij ook tranen in ogen en zegt: “Nou, ik was nog halfslaperig ook (we zijn beide geen ochtendmensen) en was in staat (hij overdrijft graag, wat ik wel leuk vind) om in onderbroek naar de trein te gaan (naar huis).” Zo van: Bekijk jij het ff lekker zeg!
Gieren van de lach met tranen in de ogen.
We kunnen altijd heel overdreven in die ik-vorm spreken maar dat kan pas als je echt je blik goed op jezelf zet en alleen goed op jezelf let. Tenminste, ik kan dat dan alleen maar.
Dit geeft ons die intimiteit. Ik ben er van overtuigd .........., dat zodra ik daarmee stop ik die hele intimiteit zo verpest. Zelfs als hij nijgt: “Jij........”, vertik ik het om mee te doen. Oh ja, ik wil heel graag gelijk krijgen, maar nog veel liever gelukkig zijn met B. Gelijk krijgen geeft je een tijdelijk goed gevoel. Dat ‘gelijk hebben’ niet zo heel erg belangrijk vinden (op de juiste momenten) maakt uiteindelijk dat die intimiteit bewaard blijft, en net als met alles: Dan juist krijg je het eerder... Ook daardoor komt B. dan met: “Ach ja, en ik....... En jij had meer het bij het rechte eind enz. enz.”
Ik zei vroeger wel ‘s (maar dat wilde ik er uit zien te krijgen bij die ander): “Als ik iets van een man wil moet ik om het omgekeerde vragen.. Dan krijg ik het..” (B.v. jij mag niet afwassen. Dan ging hij wel zeggen: “Ik wil graag afwassen.”)
Ik kon dat niet uitstaan. Hoe grager je het wilde, hoe eerder of dat ze het na leken te laten. Als je begrijpt wat ik bedoel.
Zo’n houding ontstond volgens mij vooral na tig x ze iets te proberen te laten ‘moeten’ doen.
Ik heb leren loslaten. Dan is het maar een zooitje, dan moet de kat maar een muis vangen (ik heb geen katten meer, maar die las ik ooit ’s ergens) en dan moet de visite maar met hun tanden een biertje openen. (Ik heb bijna nooit bier in huis, maar het gaat om het idee, lol)
- In het algemeen is het vreselijk belangrijk, dat wat een ander ook doet, dat je van zijn/haar gevoel van eigenwaarde af moet blijven.. Volhouden om dat te doen valt niet mee (bij sommigen). Maar volgens mij is dat heel, heel erg belangrijk geweest zo het nu gaat met B. en mij en ook zo het nu gaat met F. en mij en A. en mij en P. (mijn exvriend) en mij.. Ik laat me gewoon NIET meer verleiden tot aan hun zelfwaardegevoel te komen, ook niet om me 'onder te laten sneeuwen' maar breng dat met een heldere 'nee' die ik volhoud tot in de lengte der dagen..
Heel moeilijk, deze beide, maar zeker niet onmogelijk! Als ik het kan ..............
Ik ga later nog verder erover nadenken. Ben daar al een heel tijdje mee bezig en blijf erover denken.
Volgende stuk:
b. Er zit zoveel in mijn hoofd nog, wat ik zou willen 'vertellen' maar het is hier een giga puinhoop, maar het plafond is heel mooi geworden (en de muren, want ze wilden verder die lieverds). En de .............. komt zo om me te helpen. Maar hier wilde ik nog heel eventjes op doorgaan.
Niet aan iemands zelfwaardegevoel komen is zo moeilijk omdat het dan een keuze is tussen jezelf (niet op die rancunegevoelens af te stevenen) en de ander.
Het is een kwestie van eerlijk zijn over JEZELF en niet alles wat in je opkomt te zeggen over die ANDER.
B. komt uit een liefdevol gezin maar is zeker niet 'onbeschadigd'. I.v.m. ZIJN ......... is hij ook ......... Hij kan best gesloten zijn op een bepaalde manier.
Met hulp van Al Anon, hier enz. is het me in elk geval gelukt om merendeel heel eerlijk (ook in mijn hoofd) naar die ander te zijn, over MEZELF. Zelfs al B. dan zegt: "O ja, dat is zo" o.i.d. en niets over zichzelf terug zegt, laat ik me niet verleiden tot een "Ja maar jij....." Dan ontkracht ik a.h.w. mijn ik-vorm weer. Ineens komt hij wel. Juist omdat ik dat NIET doe! Hierdoor ontstaat die emotionele veiligheid.
Bijvoorbeeld zijn ............ (soms) kan best heel vervelend zijn en soms zou ik willen zeggen: Nou, maar jij bent ook niet heilig hoor.
Al moet ik mijn tong er af bijten, ik doe het niet en heb het ook niet gedaan. Na .......’s vraag over of er ook voordelen zaten aan iemand met zo'n verleden als ik, schreef hij (als antwoord naar haar) ineens iets over zijn ........... En dan geniet ik, want dan weet ik dat hij dat kan/durft (over zichzelf nadenken) omdat ik het toch veilig gehouden heb door compleet alles compleet 'bij mezelf te hebben gehouden'.
Ik kom overal nog op terug. Want er is een begin hierin geweest. En nu staat het aardig 'door elkaar'. Er zit een soort volgorde in bij mij.
Het begon b.v. toch echt bij mij door eerst minder 'behoeftig' te worden. (Naar al die dingen die ik nu wel 'heb'). En dat kwam mede doordat ik naar Al Anon ging. Daar kreeg ik al veel van waar ik behoefte aan had. En hier eveneens. Zoals dat luisterende oor, zonder dat iemand er over oordeelde.
Dat wilde ik nog even kwijt. Ik heb niet zo'n tijd verder meer om ergens op te reageren voorlopig. Tussen neus en lip is ook niet altijd zo goed van me. (Maar soms heb ik daar wel behoefte aan...)
C. Volgende stuk, de andere dag geschreven: Ik wilde graag nu alles eens op een rijtje proberen te zetten (updaten) wat betreft de relatie met B. ‘na een relatieverslaving’ van toch zo’n 39 (bijna 40) min 15 jaar = 24 (bijna 25) want op mijn 15e had ik mijn eerste relatie al, als vlucht voor de werkelijkheid, als vlucht voor mijn gebrek aan authentiek gevoel van eigenwaarde. Zo ik dat nu ervaar.
B. en ik hebben elkaar niet geheel toevallig ontmoet. We waren beide op zoek naar vriendschap waardoor we elkaar ‘vonden’. Toch heb ik hierbij wel het gevoel dat er iets van bovenaf (of waarvandaan dan ook) gestuurd werd.
We hebben, nadat we elkaar dan ontmoette, elkaar goed aan het verstand gebracht: “Ik wil echt alleen maar vriendschap hoor..” Ieder om onze eigen redenen.
Ik, omdat ik mezelf steeds verloor in relaties (wat ik nu zo goed begrijp en niet meer dan logisch vind dat dat bij mij gebeurde) en goed bang was dat nog ’s een herhaling daarvan, ik niet nog ‘s zou overleven (echt letterlijk). Hij, omdat hij zoveel scheidingen en ellende om zich heen had gezien (niet w.b. zijn eigen ouders, gelukkig). En omdat hij (dat gaf hij eerlijk toe, uit zichzelf) bang was om gekwetst te worden.
Maar het klikte gewoon. Zo erg dat we na de 4e ontmoeting ongeveer, in erge verbaasde toestand naast elkaar stonden op een perron en zonder woorden wisten we dat we die vriendschap niet vol zouden houden. Er was iets. Iets niet te definiëren. Ik zei het ook hardop: “Ik snap er niets van.” (Meerdere malen trouwens). En hij snapte precies wat ik bedoelde en had hetzelfde maar vond dat we niet alles hoefden te snappen.
Het had niet alleen met die uitspraak te maken van: “Had jij ook zo’n mager zesje vroeger voor .......... op school, en dan ook nog ’s voor de moeite?” Het was niet alleen het begrip voor elkaar op ......... gebied. Er was veel en veel meer.
Uiteindelijk is dat ook wel gebleken.
Steeds na een tijdje doe ik iets, wat ik ook niet goed kan definiëren, maar het is alsof ik naar een schilderij kijk, een paar passen achteruit doe om het geheel wat meer te overzien. Dat is iets wat ik geleerd heb in het hele genezingsproces en wat me erg helpt de dingen helder te blijven (over)zien. Die vorm van afstand nemen. (Letterlijk en figuurlijk). Even afstand van alles. Van B. (in het hoofd) van mijn eigen proces (door b.v. mijn huis te gaan witten met hulp of zo). Dat maakt ook dat ik het ineens een soort op een rijtje kan zetten voor mezelf. Voor mezelf krijgt het dan ineens een soort meer helderheid.
In het begin dat het dan toch verkering werd, was er dan veel stress ineens. De herkeuring van de W.A.O. waarbij ik naar een revalidatiearts moest (en wat een engerd vond ik die man, brrrrrrr). De pijnbestrijding die stopte waarvoor ik naar het ziekenhuis moest voor de zoveelste keer. Waar ik niet echt op gerekend had. De pijnbestrijding zou nog minstens anderhalf jaar meegaan. Als ik het geweten had, had ik B. nooit ontmoet, want ik wist (door het boek ‘leef je eigen leven’) dat stress oude emoties, en gewoonten weer kon oproepen, zeker in het begin. En dan de ellende met Wanadoo.
Allerlei vervelende dingen tegelijkertijd.
En de stress kwam zeker. Tezamen met de oude gewoonten, gevoelens. Het was knokken geblazen om mezelf in de gaten te blijven houden. (En dat geheel aan het begin van een nieuwe relatie, blijf dan maar ’s staande, pffffff).
Dit forum en Al Anon hebben me nog redelijk ‘bij de les gehouden’, desondanks liet ik hier en daar een ‘steekje vallen’. Maar B. en ik kwamen er uiteindelijk alleen maar ‘dichter door bij elkaar’. (Waar ik eerst niets van snapte, maar nu wel eigenlijk).
Ik denk dat voor mij het voornaamste was, dat een zekere behoefte die er altijd al geweest was, werd opgevuld door dit forum en Al Anon. Zeker in dat begin, (een nieuwe relatie is ook stress immers, zeker na een relatieverslaving met bijna dodelijke afloop (ik wilde niet meer)). Deze behoefte zou ik willen omschrijven als ‘over mezelf te kunnen spreken of schrijven’, zonder be-, veroordeeld te worden. Niet positief en niet negatief. Zonder dat iemand me verteld: “Maar dan moet je.....” (Dat impliceert: Jij doet het verkeerd meid!) Dat ‘luisterend oor’ zonder enkel oordeel. Zelfs als er ’s een keertje een meeting was die wat minder aanvoelde, of als het forum hier, een beetje stil lag. Het idee dat ik ergens terecht kon en ‘bij hoorde’ was al heel fijn.
Daardoor kon ik de relatie ingaan zonder dat die behoefte heel overdreven aanwezig was. En daardoor kon ik weer die ander (B.) vrijlaten om te zijn of te doen wat HIJ vond/vind wat hij moe(s)t doen voor zichzelf en natuurlijk op zijn eigen manier. Ik hoefde niet persé te allen tijde bij B. terecht te kunnen. (Hij ook niet bij mij, want dat kan ik ook niet altijd). Ik had MIJN (veilige) plekje al gevonden.
Eigenlijk ben ik nooit bewust in die ik-vorm gaan communiceren. Het proces vooraf heeft daarvoor gezorgd. Het proces via hier, via Al Anon (waar je er onwijs op oefent) waarbij en waardoor ik mezelf durfde leren kennen. Dus vooraf die blik op mezelf. Wie ben ik, wat doe ik, hoe doe ik het, wat voel ik, hoe ervaar ik dingen, hoe bedenk ik dingen, hoe gaan die gedachtegangen zo ongeveer, wat vind ik van bepaalde zaken en waarom en hoe is het zo gekomen allemaal. Waar liggen mijn sterke en zwakke punten. (Zwakke punten zijn vaak even zo goed je sterke punten en sterke punten zijn vaak even zo goed je zwakke punten.)
Kortom: Zelfkennis opdoen zonder te oordelen! Met een open blik eindelijk op mezelf, maar met een veilige haven (havens) op de achtergrond.
Hierdoor durfde ik mezelf te laten zien zoals ik was. Ik vertelde veel over mezelf (van wat me van belang leek voor een relatie) en deed me ook niet anders voor. Ik hoefde me niet langer uit te sloven, weg te cijferen ook niet (wat ik onbewust wel in andere relaties had gedaan om het mezelf maar waard te maken), want een stukje authentiek zelfrespect, authentiek gevoel van zelfwaarde was al gegroeid. Gó en dat werd TOCH gewaardeerd. Zonder die uitsloverij, wegcijferei werd ik gewaardeerd, voor het eerst. Heel erg zelfs. Wauw.
Wat bevestigde dat ik het best wel waard was, om van te houden. En niet: Ik ben het waard om van te houden omdat ik dit, dat en zus en zo doe voor de ander, die ik alleen maar een schuldgevoel en wat niet meer bezorgde.
En toen ging het hard met mij, met name toen deze stressdingen ook voorbij waren.
Hier, Al Anon (en Al Anon/ACA) en B. begonnen nog meer mijn veilige haventje te worden.
Tegelijkertijd zorgde dit er voor dat allerlei pijnlijke momenten uit het verleden (ver weg, minder ver weg) naar boven mochten komen, zoals mijn tante (tevens tijdelijk pleegmoeder geweest) die totaal geen contact meer leek te willen. 8 Jaar had ik dat wegberedeneerd met: “Ja maar ze zit met dat zoontje van mijn nichtje (die drugsverslaafd is)” enz. enz.
Ik heb ‘gerouwd’ om het feit dat ik bij lange na dus niet zo belangrijk ben voor haar, als mijn nichtje, de dochter van een tijdelijk pleegmoeder dus, die haar ouders van alles geflikt heeft door haar drugsverslaving, en ik die zo braaf altijd probeerde bij ze in de gunst te blijven. (Ook van hen was ik immers een tijdje afhankelijk geweest?) Dus een stelende en door de drugs getekende eigen dochter is meer waard dan brave ik?
Dit soort zaken mochten ineens komen. Dit soort pijn, ik ging het voelen, doorvoelen, niet langer wegberedeneren. Het was veilig genoeg. Er was troost (via jullie, via B., via Al Anon) op die niet oordelende manier (of dat weer ’s mijn emoties weggewuifd werden, waar ik zelf veel te goed in was en wat juist nu ’s niet meer ‘moest’ om het echt te kunnen verwerken allemaal).
Dat was niet gemakkelijk, en weer raakte ik wat angstig. Want stel dat B. dat allemaal te veel ‘gedoe’ vindt. (Ook zo’n negatief iets van mij: Men moet mij en mijn dingen niet te veel gedoe gaan vinden hoor!!!) Maar ja, ik wilde en kon niet meer. Ik wilde waarheden onder ogen zien. Ik wilde niet meer eenzaam zijn en dit soort dingen in mijn eentje verteren. (Zoals met mijn tante: Ze belooft nadat jij duizend keer geprobeerd hebt contact te zoeken, van alles maar komt dat toch niet na. Is 8 jaar van wachten nu niet genoeg, Daan?)
In die periode ben ik veel dwars door angst heen gedaan. En daar ben ik best wel trots op en heeft me ook veel verder gebracht in het (helings)proces. De angst om te verliezen omdat men het te ‘veel gedoe’ vindt met mij.
Toen kon ik eindelijk een beetje (meer) gaan genieten van de relatie. Als we dit doorstaan, dan ook zonder al deze dingen.
Ook die nare dingen delen, was heel fijn trouwens (als de ander daar respectvol op reageert dan voelt dat zo intiem), maar blijdschap nam meer en meer zijn intrede. Toch wel een fijne emotie. Ook eng, want ik ben zo gewend dat na blijdschap weer verdriet komt en: Verdien ik het wel?, dus ook hierin had/heb ik mijn lotgenootjes nodig (gehad) om zaken (eerlijk) mee te ‘delen’.
De afgelopen 2 nachten heb ik enorm veel liggen dromen. Allemaal over B. En (weer) niet positief. B. stond in mijn dromen centraal voor al mijn exen (geloof ik) want hij liep maar naar me toe en ik wist niet hoe ik hem kon ontlopen maar ik knokte ervoor om maar weg te komen, te ontkomen..
In werkelijkheid is hij helemaal niet iemand die me ‘achterna zou (blijven) lopen’ en me zou proberen gedwongen aan hem te binden. Integendeel. In werkelijkheid ben ik veel te bang om hem te verliezen. Maar hij stond (het is tenslotte ook een man (sorry Erik)) centraal voor alle exen die afhankelijk van mij leken en ik van hun, die ik gekwetst heb en die mij gekwetst hebben, enz. (Kortom: Relatieverslavingsrelaties).
Late het duidelijk zijn dat ik niet meer afhankelijk wil zijn in die verslavingszin. Daar loop ik dus (in mijn droom dus letterlijk) voor weg. En ook wil ik niet dat die ander dat is naar mij toe.
Op die manier denk ik dat weer een stukje geneest. Zomaar, via dromen!
Ik geloof dat ik precies ver genoeg was in het helingsproces om mezelf in die veilige (emotionele) omgeving te begeven om verder in dat genezingproces te komen. Dat was voor mij nodig. En ik heb het mezelf gegund en aangedurfd.
Vóór dat ik B. leerde kennen zijn er heel wat boeken, relaties, andere manieren om aan informatie te komen aan vooraf gegaan.
Ik wil niemand ontmoedigen. Ook niemand al die acties en boeken aanpraten. Voor mij was het in elk geval nodig om zover te komen. (Om er iets van te gaan snappen).
Even een paar voorbeelden van boeken die ik tot nu toe gelezen heb over de materie.
Op mijn 18e al (geloof ik) één of ander boekje over faalangst.. (Geen idee meer wie de schrijver is, of wat precies de titel is). Verschillende boeken van W. Dyer. (Niet morgen maar nu vond ik het meest interessant van hem, maar hielp me toen al helemaal geen steek verder. Puur omdat ik steeds dacht aan anderen daarbij maar ook was het alsof ik tot heel lang bleef steken bij theorie. Zoals bij het leren autorijden, ik deed wel de theorieopleiding maar stapte maar die auto niet in..
And what’s the use of knowlegde when there is no understanding.
(Ja, ik had wel weer relaties maar ging gewoon op de ‘oude voet’ verder zoals ik aangeleerd had. Er was geen echte understanding dus van mijn kant). Daarna heeft het boek ‘Leer te leven’ van Phill McGraw nog behoorlijk indruk op me gemaakt maar ik kon er pas later iets mee..(Ik heb het 4 x doorgeworsteld ergens in 2000, wederom met een blik van: Oh, dat moet die weten, en da’s interessant voor die.) Het eerste boek wat voor mij ZELF echt meteen iets ging opleveren was ‘leef je EIGEN leven’ van Melody Beattie. Puur omdat ik toen pas begreep hoe het nu in zijn werk ging allemaal bij mij en hoe het nu zat. Dat maakte zij heel duidelijk voor mij.
Daarna een cursus assertiviteit. Wat me niet meer opleverde dan ‘opkomen voor mezelf’ op een manier die veel mensen afstootte. Via internet ging ik op zoek naar kinderen van manisch depressieve ouders en via via kwam ik terecht bij simeles KOPP. (Kinderen van Ouders met Psychiatrische Problemen). Zonder erg was ik dus al bezig met wat er in het boek staat van Norwood. (Zij schrijft ergens: Ga naar lezingen over het onderwerp). Via simeles ben ik 2 x naar een ‘Kind van....’ dag geweest. Dit ging uit van het labyrint in perspectief. Jeempie, wat een herkenning met andere kinderen van.... Met name de kinderen van manisch depressieve moeders.
Na de relatie met P. (1 januari 2005), was er geen energie meer en had ik zoiets van: Waarom lukt het me maar niet allemaal. Ik dacht dat ik niets geleerd had, en geen steek verder gekomen was.
Ik kwam terecht bij een site ‘relatie en depressie’ wat ik vond door co-dependentie in te tikken bij Google. Daar ‘spuide ik mijn gal’ en vertelde iemand mij dat Al Anon (waar ik over las in ‘leef je eigen leven’) ook voor ex-partners was. Ik er naar toe, en de eerste de beste dag daar al vertelde iemand mij over het boek ‘als hij maar gelukkig is’ van Robin Norwood. (9 februari 2005, een zeer belangrijke datum voor mij). Ik bestelde het boek dan ook gelijk, en na een tijdje tikte ik ‘als hij maar gelukkig is’ en ‘Robin Norwood’ en kwam hier terecht. (Eerst onder een andere naam. Het lijkt dus of ik nog niet zo heel lang hier ben op het forum, maar is wel zo).
9 Februari 2005 Al Anon (dus 1 maand en 9 dagen nadat ik zo’n beetje geen relatie meer had met P.), vlak daarna het boek van Norwood. 25 oktober 2005 leerde ik B. kennen.
Ik was er (genoeg) klaar voor. Ik was er nog niet (dat ben ik nog niet, ik leer nog elke dag). Maar in elk geval was ik bereid verantwoording te nemen voor mijn eigen leven, voor mijn eigen geluk. De eerste ingrediënten voor een goede relatie, wat mijzelf betreft. Al is er maar één van de twee die daartoe bereid is. (Dan is mijn ervaring dat er een kans van zo’n 50 % slagen van de relatie is, omdat je die ander kunt ‘aansteken’. Maar in elk geval: Jij knapt er van op!)
Ook las ik dan nog later het vervolg van ‘als hij maar gelukkig is’ waarin ik veel valkuilen herken voor terugval. (Dat haalde ik uit de brieven van vrouwen, en Robin Norwood die deze vrouwen dan terugschrijft). Zoals bijvoorbeeld je ‘blik van je partner afhalen’ en deze op iemand of iets anders zetten.
Zoals ik mijn blik van mijn partner afhaalde (P.) en mezelf geheel verloor in de informatie over autisme. (In het boek stond als voorbeeld dat iemand de blik van de partner verplaatste naar haar dochter.. Ja, dat schiet dan ook niet op!)
Alles wat er aan mee kan werken dat ik het ‘snap’ en met ‘het’ bedoel ik mezelf (dus blik op mezelf was nodig om zover te komen), heeft me dichter terug naar mezelf gebracht. Heeft mij mijn eigenwaarde, maar dan niet dat valse gevoel van eigenwaarde wat me alleen maar bekaf en gefrustreerder en teleurgestelder maakte, terug gegeven, waar ik volgens mij gewoon mee geboren ben. Het gevoel van eigenwaarde waar geen voorwaarden aan vast zitten. (Ik ben pas wat waard als... Nee! Ik ben waardevol, gewoon omdat ik ben!)
En nu snap ik dat al dat lezen van die boeken me weinig verder hielpen. O.k. een enkeling bracht me naar de juiste plek. Zoals naar hier. Zoals naar Al Anon. Daar waar mensen zaten die naar me luisterde zonder te oordelen. (Niet positief, niet negatief). Daar waar ik leerde naar mezelf (mijn emoties (voortkomend uit behoeften), gedachten en mijn behoeften en mijn mening(en) over zaken) te kijken zonder enig oordeel eraan te plakken.. Ook niet een positief oordeel. (Want mijn oordeel: Ik ben zo verantwoordelijk en andere mensen zijn zo onverantwoordelijk heeft me ook niet ver gebracht. Heeft me alleen maar ellende gebracht. Maar ook mijn negatieve oordelen over mezelf heeft me weinig goeds gebracht).
Het niet leren oordelen over mezelf leerde me OOK niet te oordelen over een ander. Of beter gezegd eigenlijk, dat was een automatisch gevolg ervan!
Om weer terug te komen op een fijne relatie na relatieverslaving, B. en ik zijn echt niet gelijk. Integendeel. We voelen niet hetzelfde, we denken niet hetzelfde en we vinden hele andere dingen interessant en leuk enz. Maar dat maakt niets meer uit. We oordelen er niet over. Het is o.k. om anders te zijn, anders te denken en anders te voelen (n.a.v. gebeurtenissen). Vroeger kon dit bedreigend zijn voor mij, nu niet meer. It’s all right!
Voor een deel geloof ik dat B. en ik elkaar ‘aangestoken’ hebben om niet te be-, ver-, oordelen over elkaar en in die speciale ik-vorm te communiceren met elkaar, waardoor die emotionele veiligheid ontstaat. Voor een deel geloof ik dat ik juist hem heb aangetrokken die het zo (enigszins) geleerd heeft in zijn jeugd, OMDAT ik zo hard gewerkt heb aan mezelf om deze dingen (OOK) te leren. ‘Partners’ die dit niet kunnen hebben de aantrekkingskracht voor mij, verloren en mensen die het wel kunnen hebben ineens een aantrekkingskracht op mij. (Ook in vriendschappen). En samen breiden we het een soortement uit, zeg maar.
Je kunt ook een cursus communicatieve vaardigheden doen, en eerlijk gezegd in 1995 ongeveer dat mijn broervriendje met een videoband aan kwam zetten waarin heel duidelijk enkele communicatieve vaardigheden uitgebeeld werden door een stelletje Groningse studenten. Ik heb er weinig echt van opgestoken. Ik ‘sloeg er alleen maar anderen’ mee om de oren. (Met name F. natuurlijk).
“Wat je niet erkend kun je niet veranderen”, alla Dr. Phil McGraw.
Zo waar als maar zijn kan.
Pas toen ik daar in besloten (anonieme), emotioneel veilige sfeer met andere lotgenoten was, ging ik inzien hoe ik het zelf deed (en dat was niet altijd even charmant te noemen en soms nog niet maar ook dat mag want het is er immers zo ‘ingebakken’?). Ik kon dat erkennen omdat ik niet de enige was en ging begrijpen dat het logisch was dat ik zo oncharmant communiceerde enz. enz. Wat je niet erkend kun je niet veranderen, en je kunt het niet eerder erkennen wanneer je je emotioneel veilig waant tussen die lotgenoten die net zo oncharmant hadden leren doen en laten als jijzelf. Zo kun je iets erkennen van jezelf, zonder dat je ‘uiteenvalt’. (Je zo onwaardig voelt dat je het liefst spontaan van het dak zou springen).
Wat is je gevoel van zelfwaarde toch belangrijk. Pfffffffffff. Een alcohol/drugsverslaving is levensgevaarlijk, maar zo’n relatieverslaving zeker ook wel.. Bij mij wel in elk geval!
Ik voelde me nog altijd in mijn waarde toen ik ontdekte dat bepaalde dingen via mij ook niet zo charmant waren aangepakt of opgelost, omdat ook anderen (lotgenootjes) deze zelfde zaken aangepakt of opgelost hadden op gelijkwaardige manier. Hierdoor ging ik ontdekken hoe en waarom en dat het met mijn achtergrond te maken had en hoe logisch het (eerst onlogisch lijkende) is..
Op deze wijze had ik tenminste niet meer de neiging om te vinden: Wat doe ik hier op aarde? Ik ben het niet waard om te leven.
Levensgevaarlijk om aan iemands ‘ziel en karakter’ (zijn eigenwaarde) te ‘komen’. Het is geen wonder dan mensen om zich heen gingen slaan als ik ze even ging vertellen hoe verkeerd ze het wel niet deden. Hoe (met name) onverantwoordelijk ik ze wel niet vond!
Nou ja, alhoewel, door dan maar terug ‘te slaan’ op bijna gelijkwaardige wijze, bleef er tenminste nog wat van ze ‘overeind’. En dat was (nu achteraf gezien) maar goed ook.
De relatie met B. loopt zo lekker en goed, omdat we geen van beide juist aan dat gevoel van zelfwaarde van onszelf en elkaar komen. Dat geeft dat veilige, geborgen gevoel.
Hebben we behoefte aan iets, dan laten we dat weten op een niet denigrerende manier. Want ook dat is een teken van zelfwaarde, je behoefte duidelijk maken aan de ander.
B. ik doe het in mijn broek voor dat bezoek aan die revalidatiearts (het feit dat ik (letterlijk) met de billen bloot moet, dat ik daar moet gaan bewijzen dat ik niet geschikt ben voor arbeid (wat mijn tere gevoel van eigenwaarde geen goed doet en B. die me WEL het gevoel geeft dat ik wat waard ben ook al werk ik niet (gewoon waard zijn, hoe dan ook). Ik ontleende mijn gevoel van zelfwaarde vroeger ook aan mijn werk, heel duidelijk).
B. ik doe het in mijn broek, wil je ajb meegaan naar die revalidatiearts?
Hij was er zo blij mee, dat ik dat vroeg.. Nam vrij en heeft mij (mijn gevoel van eigenwaarde) op de been gehouden.
Ook B.’s gevoel van eigenwaarde is maar teer, en kwetsbaar. We kenden elkaar nog maar net en een schoenenverkoper (we gingen samen schoenen kopen voor B.) begon tegen mij te spreken i.p.v. tegen B. .................. Heel stuk weg uit privacy-overwegingen!!!
Dus ik naar de man toe en zeg heel vriendelijk: “We waren nog niet klaar hoor, ik wil ook nog wat kopen, weet alleen niet of jullie dat hebben.”
Oef wat zal die man het moeilijk gehad hebben. Maar ik kon het niet zetten, gelijk al dat oordeel!!!! Desondanks heb ik geprobeerd door mijn vriendelijkheid DAARNA niet OOK aan zijn (de oordelende schoenenverkoper) gevoel van zelfwaarde te komen. Waarom zou ik? Wat levert het me op?
En tijdens de relatie leerde ik dan nog veel meer dingen te doorvoelen van het moment.
Zoals een beetje nervositeit voor iets. Ook daarmee kan ik het mezelf schijnbaar (heb ik ontdekt) gemakkelijker maken.
Stel nou dat (ik verzin even een voorbeeld) we besluiten om een meeting te houden hier met zijn allen. Dan zou ik b.v. heel erg blij zijn.. Leukkkkkkkkk, zou ik denken. Maar ook een beetje nerveus zijn. Dan kan ik die nervositeit wel onder het vloerkleed schuiven wat ik hier heb liggen, maar ik kan dat ook doorvoelen. Op mijn gemakje er voor gaan zitten en gewoon vooraf de nerveuze gevoelens doorvoelen. Zo maak ik het mezelf gemakkelijker. Zelfs daarvoor kan het dus al gelden. En in de relatie doe ik dat ook meer en meer.
Niks wegdrukken van die gedachten en emoties die nergens op lijken te slaan. (Een moordende woede voelen naar B., die niets, maar dan ook niets verkeerd gedaan heeft). Dat was gewoon een momentopname van oud zeer. Ook die mag er zijn. En verdraaid het ebt weg. Soms niet alles in één keer, maar wel al een deel ervan. (Dan kan het schijnbaar niet in één keer). Dat is inderdaad het ‘jezelf geven’. Ik mag me zo voelen. Ik mag zo denken. En het mag ook nog ’s allemaal zonder erover te oordelen. (Deze is nog het moeilijkst, soms is er een 2e (of meer) keer voor nodig om zover te komen. Het te denken, voelen zonder te oordelen erover. (Evt. (vaak) het liefst zonder ‘publicatie’.)
Mag ook allemaal.
Nou, heel verhaal.. Ik laat het hier maar even bij.
)