Hoi Johanna,
Bedankt voor je reactie. Ik was afgelopen zaterdag dus bij een CoDAgroep in Amsterdam. Volgens mij was de verhouding vrouwen-mannen ongeveer fifty-fifty. Dus gelukkig zijn er inderdaad wel meer mannen die zich hier bewust mee bezig houden.
Maar, voor zover ik begrijp, is deze site verder voor vrouwen dus aan het besloten forum zal ik geen deel kunnen nemen, neem ik aan.
Maar aangezien ik aanneem dat er toch ook wel meer mannen deze site bezoeken, wilde ik toch iets laten zien van wat me bezighoudt. Maar zoals je gelezen hebt, dat wat in mijn "gevoelsdagboek" terecht komt, dat is toch echt van mij.
Overigens, in mijn zoektocht ben ik ook op "De kracht van het nu" van Eckhart Tolle gestuit en eigenlijk zojuist op een site over Barry Neil Kaufmann, schrijver van "Verbroken stilte". Dat gaat weliswaar over autisme, maar de site gaat vervolgens verder over de Option method. Eén van de belangrijkste boodschappen vind ik toch wel dat je zelf de keuze kunt maken om NU gelukkig te zijn, ondanks je omstandigheden, je bent je omstandigheden niet.
Mooie gedachte, toch?
nogmaals bedankt voor je reactie en heel veel suc6 en sterkte.
Vrouwen exclusief ?
Hallo Erik,
Wat goed dat je zulke positieve ervaringen hebt gehad bij de CoDA! Wat goed van je dat je toch gegaan bent! Echt hartstikke goed van je! En als je al die overweldigende ervaringen wilt delen, kun je dat misschien beter hier doen, en/of in je dagboek (ik begrijp heel goed dat je het met HAAR wilt doen! maar dat is denk ik ook een typisch 'Norwood-trekje')
Je kunt ook het Robin Norwood herstelprogramma lezen bij de teksten van de Online Norwoodgroep bij: http://www.norwoodgroep.nl/agenda_online.html
Groetjes, en ga door!
Anna
Wat goed dat je zulke positieve ervaringen hebt gehad bij de CoDA! Wat goed van je dat je toch gegaan bent! Echt hartstikke goed van je! En als je al die overweldigende ervaringen wilt delen, kun je dat misschien beter hier doen, en/of in je dagboek (ik begrijp heel goed dat je het met HAAR wilt doen! maar dat is denk ik ook een typisch 'Norwood-trekje')
Ik ga niet tegen je zeggen dat je dat niet moet doen. Probeer eerst eens voor jezelf te kijken waarom je dat zou doen. Wat beoog je daarmee? en wat verwacht je daarvan? Zij krijgt misschien weer allemaal dingen op haar pad via anderen, en dat is OOK goed (misschien zelfs beter dan via jou). Ook voor HAAR wordt gezorgd in het Universum, dat hoef JIJ niet te doen, is niet jouw verantwoordelijkheid. En waarom hou je deze dingen nu niet eerst es lekker een tijdje voor jezelf? Voor jou alleen? Het gaat nu om JOU, en niet om haar, of om jullie. Lees de stappen naar herstel in het boek van Robin Norwood nog maar eens, een van die stappen naar herstel is: wees op jezelf gericht.erik schreef:Maar de vraag is of ik er goed aan zou doen om mijn ex deelgenote te maken van deze vragen en antwoorden door dit bijvoorbeeld door te mailen. Evenals het stuk "werken aan jezelf".
Je kunt ook het Robin Norwood herstelprogramma lezen bij de teksten van de Online Norwoodgroep bij: http://www.norwoodgroep.nl/agenda_online.html
Groetjes, en ga door!
Anna
Het besloten forum is inderdaad alleen voor vrouwen, maar misschien zijn er wel meer mannen die deze berichten hier in het Gastenboek lezen, en die gaan reageren, en als er meer mannen zijn die interesse hebben is het misschien een idee om net zo'n besloten forum voor mannen op te zetten.Erik schreef:Maar, voor zover ik begrijp, is deze site verder voor vrouwen dus aan het besloten forum zal ik geen deel kunnen nemen, neem ik aan.
Het besloten forum voor vrouwen is een forum voor vrouwen die zich herkennen in 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood, waar vrouwen hun persoonlijke verhaal kunnen vertellen, en steun en herkenning vinden bij elkaar, en waar ik ook reacties en adviezen geef vanuit mijn visie en methode (zoals ik ook hier op de open forums doe). Een dergelijk forum zou er ook voor mannen kunnen zijn (als onderdeel van het Norwoodgroep Forum).
Dit wordt op het besloten forum ook vaak genoemd. Het staat ook vermeld bij de 'Boeken' hier op het forum.Erik schreef: Overigens, in mijn zoektocht ben ik ook op "De kracht van het nu" van Eckhart Tolle gestuit
Groetjes, Anna
-
Erik
Ik heb het stuk over werken aan jezelf nog eens gelezen.
Ja, de neiging om mijn ex te laten delen in dit verhaal is eigenlijk een dwangmatigheid. Ik heb vanuit mezelf altijd de neiging om controle over een situatie uit te willen oefenen. Heel stom, want ook mijn eigen ervaring is, dat dit vaak averechts uitwerkt. Over iemand verkeerd begrijpen gesproken, mijn ex zou het waarschijnlijk ervaren als een poging van mijn kant om psycholoog "van de koude grond" te spelen en haar wel even duidelijk te maken wat er mis is met haar.
Typisch Norwoodtrekje zoals jij dat noemt dus.
Loslaten is voor mij misschien wel een kernbegrip. Dat is iets wat ik moeilijk kan. Terwijl één van mijn favoriete nummers van Yes (je weet wel van Owner of a lonely heart) nu net de volgende zinnen in zich heeft:
"The more we live, the more we learn, the more we know.
For each of us the road is clear and life has just begun;
The more we give, the more we love, the more we grow.
It's time to reach the goals we've set for ourselves;
The more we fear, the more we lie, the more we hide.
All we need is just to believe in ourselves;
We face the truth, we see it clear, with no disguise.
Let go
Let go
Let go
Let go
Let go"
Ja, de neiging om mijn ex te laten delen in dit verhaal is eigenlijk een dwangmatigheid. Ik heb vanuit mezelf altijd de neiging om controle over een situatie uit te willen oefenen. Heel stom, want ook mijn eigen ervaring is, dat dit vaak averechts uitwerkt. Over iemand verkeerd begrijpen gesproken, mijn ex zou het waarschijnlijk ervaren als een poging van mijn kant om psycholoog "van de koude grond" te spelen en haar wel even duidelijk te maken wat er mis is met haar.
Typisch Norwoodtrekje zoals jij dat noemt dus.
Loslaten is voor mij misschien wel een kernbegrip. Dat is iets wat ik moeilijk kan. Terwijl één van mijn favoriete nummers van Yes (je weet wel van Owner of a lonely heart) nu net de volgende zinnen in zich heeft:
"The more we live, the more we learn, the more we know.
For each of us the road is clear and life has just begun;
The more we give, the more we love, the more we grow.
It's time to reach the goals we've set for ourselves;
The more we fear, the more we lie, the more we hide.
All we need is just to believe in ourselves;
We face the truth, we see it clear, with no disguise.
Let go
Let go
Let go
Let go
Let go"
Heel mooi! Ja dat is dan niet voor niets dat je dat nummer zo mooi vindt. Ik heb vaak gehad dat ik een liedje in mijn hoofd had dat maar blijft doordreunen in mijn hoofd, zelfs als ik 's nachts even wakker word is het er, en als ik dan na een tijdje kijk wat het nou eigenlijk is en naar de woorden ervan kijk is het vaak een tekst die heel veel betrekking heeft op wat er op dat moment speelt in mijn leven, en in die tekst zit dan een boodschap die iets raakt bij mij en waar ik ook wat mee kan. Het is net zoiets als een droom waar een symboliek en een boodschap in zit. Heel wonderlijk! Dat zie ik als de werking (de hulp) van mijn innerlijke gids.
Groetjes, Anna
Groetjes, Anna
-
Gast
Wat mooi Erik (ik spring er nog even tussen), wil je me vertellen hoe dat nummer heet want ik heb nogal wat van Yes in mijn muziekcollectie. Dat heb ik gekocht toen ik veel jonger was en al heel erg lang niet meer naar geluisterd. Ik volg nog steeds je postings met belangstelling trouwens. Heel veel goeds in je proces. hartelijke groet JohannahErik schreef:Terwijl één van mijn favoriete nummers van Yes (je weet wel van Owner of a lonely heart) nu net de volgende zinnen in zich heeft
Hoi lieve Anna, Erik, Johannah en anderen (?)
Anna, mogen we hier wel schrijven? Of echt ingaan op een gesprek?
Mocht het niet zo zijn, dan mag je het gewoon verwijderen. Goed?
Ik wil me ook niet in jullie conversatie mengen.
Ik heb het met gemengde, maar oprecht meelevende gevoelens gevolgd.
Johannah, dit is stom, ik zit het hierboven beschreven liedje gewoon mee te zingen met de tekst die hier staat. Het is een heel bekend nummer.
Dat nummer van Marco Borsato: "De bestemming", daar kwam een zin in: "Laat me voelen dat ik leef", wel die zin heeft destijds weken, dagen, uren in mijn hoofd zitten drammen.
Niet moeilijk dan, achteraf!
Erik, ik wens je veel succes en sterkte.
Ik vind dat je keigoed bezig bent, lieve groet, Joske
Anna, mogen we hier wel schrijven? Of echt ingaan op een gesprek?
Mocht het niet zo zijn, dan mag je het gewoon verwijderen. Goed?
Ik wil me ook niet in jullie conversatie mengen.
Ik heb het met gemengde, maar oprecht meelevende gevoelens gevolgd.
Johannah, dit is stom, ik zit het hierboven beschreven liedje gewoon mee te zingen met de tekst die hier staat. Het is een heel bekend nummer.
Dat nummer van Marco Borsato: "De bestemming", daar kwam een zin in: "Laat me voelen dat ik leef", wel die zin heeft destijds weken, dagen, uren in mijn hoofd zitten drammen.
Niet moeilijk dan, achteraf!
Erik, ik wens je veel succes en sterkte.
Ik vind dat je keigoed bezig bent, lieve groet, Joske
-
Erik
Hallo Erik,
Ja, nu vraag je me wat. Ik vind het moeilijk om daar op te antwoorden. Ik wil je niet kwetsen of bot overkomen, maar zal proberen mijn gevoel hierover weer te geven.
Ik ben bang dat mannen hier op de site komen. Echt bang. Het kunnen partners van degenen zijn die op de site komen en op die manier inbreuk maken op de privacy van ons, de vrouwen.
Ik heb eerst op een andere site geschreven, een site over partnermishandeling. Daar gebeurde het regelmatig dat er ineens een nieuwe vrouw inlogde, haar verhaal vertelde en dan ineens begon te schelden en hatelijke, afbrekende opmerkingen ertussen gooide. Heel vernederend allemaal. Op een dag was mijn ex-man ook van de partij. Met leugens, en met een heel leger (bij wijze van) van kennissen en familie die mij allemaal lazen. Er werden zelfs privémailtjes gestuurd naar mensen op de site.
Dus, het is niet persoonlijk bedoeld. Ik zou me niet op mijn gemak voelen met jullie op de site.
Ik wil wel heel graag Erik dat je weet dat ik echt respect voor jou voel. Ik wens je oprecht alle goeds, Joske
Ja, nu vraag je me wat. Ik vind het moeilijk om daar op te antwoorden. Ik wil je niet kwetsen of bot overkomen, maar zal proberen mijn gevoel hierover weer te geven.
Ik ben bang dat mannen hier op de site komen. Echt bang. Het kunnen partners van degenen zijn die op de site komen en op die manier inbreuk maken op de privacy van ons, de vrouwen.
Ik heb eerst op een andere site geschreven, een site over partnermishandeling. Daar gebeurde het regelmatig dat er ineens een nieuwe vrouw inlogde, haar verhaal vertelde en dan ineens begon te schelden en hatelijke, afbrekende opmerkingen ertussen gooide. Heel vernederend allemaal. Op een dag was mijn ex-man ook van de partij. Met leugens, en met een heel leger (bij wijze van) van kennissen en familie die mij allemaal lazen. Er werden zelfs privémailtjes gestuurd naar mensen op de site.
Dus, het is niet persoonlijk bedoeld. Ik zou me niet op mijn gemak voelen met jullie op de site.
Ik wil wel heel graag Erik dat je weet dat ik echt respect voor jou voel. Ik wens je oprecht alle goeds, Joske
-
Erik
Hoi Joske,
Ik begrijp denk ik wel wat je zegt. Ik heb me overigens niet als vrouw aangemeld, het is duidelijk dat ik een man ben. Ik hoop dat je uit mijn stukjes begrijpt dat er mannen zijn, die net zo worstelen met dit soort dingen als vrouwen. En inderdaad, over bang zijn gesproken, ik heb al geschreven dat ik uit balans ben, maar bang zijn herken ik ook. Ik ben gekwetst door vrouwen. Tegelijkertijd zie ik steeds meer dat ik daar zelf een keuze in had.
In mijn dagboek heb ik ondertussen dingen geschreven, waarvan ik nu zeg, als ik het zo bekijk en rationeel gezien "Hoe is het mogelijk dat ik me dat heb laten doen". Dat is bij heel veel dingen ondertussen de vraag die ik mezelf stel. En het stomme is, ik zou het me nu nog steeds laten doen, heb nog een lange weg te gaan dus.
Overigens, nog erger vind ik het, als ik mijn eigen verhaal lees, dat ik zo meeging in een bepaalde manier van doen. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar het was een verhaal van verwijten over en weer. Zeg maar van beide kanten een onmacht om een op een goede manier gevoelens naar voren te brengen, op een positieve manier wensen en verlangens naar voren te brengen. Niet luisteren naar elkaar, wat de ander werkelijk probeerde te zeggen. Respect voor het "nee" van de ander, elkaar niet de ruimte gunnen.
Ik ben heel erg verdrietig, niet alleen vanwege het verbreken van de relatie, maar ook vanwege de manier waarop we met elkaar zijn omgegaan. En vooral dat ik me daarin zo heb opgesteld. Ik wist eigenlijk beter en had beter moeten weten. En me dan toch mee laten slepen in conflicten. Als ik zo terugkijk, dan krijg ik het gevoel dat ik mezelf helemaal heb/ben verloren.
Maar de angst voor vernedering en verbaal geweld, ook op een site als deze, zit er dus bij mij ook wel in. Hoewel ik zo in de armen van mijn ex terug zou kunnen rennen, kan ik me even niet voorstellen voor een andere vrouw te vallen. Ik ben het zo zat, er zo moe van. Maar vooral moe van mezelf dus uiteindelijk.
Toch, er is ergens in mij een weten, dat ik de "macht" heb dit te doorbreken
Uit jouw antwoord begrijp ik dat er bij jou sprake is geweest van fysiek geweld. Dat vind ik heel erg, snap ook niet dat iemand zoiets doet. Dat daarmee je beeld van mannen een flinke deuk heeft opgelopen snap ik ook wel. Ik hoop alleen dat je er toch vrede mee kunt hebben dat ik als man me op deze site heb begeven (overigens had ik in eerste instantie ook niet door dat deze site eigenlijk voor vrouwen was, dat was pas na het lezen van het stukje van Yang).
Maar, als je zegt, blijf toch maar liever van deze site, tja, dan zal ik plaats moeten maken.
Bedankt overigens voor je reactie op "Het monsterverbond".
En natuurlijk wens ik je ook sterkte en alle goeds toe.
.
Ik begrijp denk ik wel wat je zegt. Ik heb me overigens niet als vrouw aangemeld, het is duidelijk dat ik een man ben. Ik hoop dat je uit mijn stukjes begrijpt dat er mannen zijn, die net zo worstelen met dit soort dingen als vrouwen. En inderdaad, over bang zijn gesproken, ik heb al geschreven dat ik uit balans ben, maar bang zijn herken ik ook. Ik ben gekwetst door vrouwen. Tegelijkertijd zie ik steeds meer dat ik daar zelf een keuze in had.
In mijn dagboek heb ik ondertussen dingen geschreven, waarvan ik nu zeg, als ik het zo bekijk en rationeel gezien "Hoe is het mogelijk dat ik me dat heb laten doen". Dat is bij heel veel dingen ondertussen de vraag die ik mezelf stel. En het stomme is, ik zou het me nu nog steeds laten doen, heb nog een lange weg te gaan dus.
Overigens, nog erger vind ik het, als ik mijn eigen verhaal lees, dat ik zo meeging in een bepaalde manier van doen. Ik weet niet goed hoe ik het moet zeggen, maar het was een verhaal van verwijten over en weer. Zeg maar van beide kanten een onmacht om een op een goede manier gevoelens naar voren te brengen, op een positieve manier wensen en verlangens naar voren te brengen. Niet luisteren naar elkaar, wat de ander werkelijk probeerde te zeggen. Respect voor het "nee" van de ander, elkaar niet de ruimte gunnen.
Ik ben heel erg verdrietig, niet alleen vanwege het verbreken van de relatie, maar ook vanwege de manier waarop we met elkaar zijn omgegaan. En vooral dat ik me daarin zo heb opgesteld. Ik wist eigenlijk beter en had beter moeten weten. En me dan toch mee laten slepen in conflicten. Als ik zo terugkijk, dan krijg ik het gevoel dat ik mezelf helemaal heb/ben verloren.
Maar de angst voor vernedering en verbaal geweld, ook op een site als deze, zit er dus bij mij ook wel in. Hoewel ik zo in de armen van mijn ex terug zou kunnen rennen, kan ik me even niet voorstellen voor een andere vrouw te vallen. Ik ben het zo zat, er zo moe van. Maar vooral moe van mezelf dus uiteindelijk.
Toch, er is ergens in mij een weten, dat ik de "macht" heb dit te doorbreken
Uit jouw antwoord begrijp ik dat er bij jou sprake is geweest van fysiek geweld. Dat vind ik heel erg, snap ook niet dat iemand zoiets doet. Dat daarmee je beeld van mannen een flinke deuk heeft opgelopen snap ik ook wel. Ik hoop alleen dat je er toch vrede mee kunt hebben dat ik als man me op deze site heb begeven (overigens had ik in eerste instantie ook niet door dat deze site eigenlijk voor vrouwen was, dat was pas na het lezen van het stukje van Yang).
Maar, als je zegt, blijf toch maar liever van deze site, tja, dan zal ik plaats moeten maken.
Bedankt overigens voor je reactie op "Het monsterverbond".
En natuurlijk wens ik je ook sterkte en alle goeds toe.
.
Ja Erik, dat voelt als één van ons.
Ik zou je heel veel willen zeggen. Positieve dingen, die ik hier op de site heb kunnen leren (geleerd).
Alleen... ik zit hier maar naar dat scherm te staren en te zoeken naar wat ik nu het beste kan schrijven, waar je het meeste aan zou hebben... en ik weet het niet.
Advies geven, kan en wil ik niet meer. Mag ook niet in het herstelprogramma.
Ik kan alleen vanuit mezelf praten, hoe ik het gedaan heb:
Leren eerst heel, heel liefdevol voor jezelf te zorgen. Kijken wat jezelf nodig hebt en je dat proberen te geven.
Heel, vooral en uitsluitend "respectvol" naar jezelf toe.
En vertrouwen op je "Hogere Macht", onvoorwaardelijk vertrouwen. Dan zal alles wat goed voor je is, wat je nodig hebt - in alle opzichten- naar je toe komen. Het maakt niet uit, hoe en wanneer en waar, je zult zien en voelen dat "alles" op een liefdevolle, goede en juiste manier voor jou geregeld wordt. Dat er voor je gezorgd wordt. In alle opzichten en op alle gebied. Daar kun je op vertrouwen. Ik heb het nu méér dan ooit in mijn leven geleerd en toegepast. Ik heb het "overgegeven", alles aan mijn Hogere Macht en ik voel me letterlijk nooit meer alleen.
Onze lieve Anna, ik kan haar alleen maar dankbaar zijn, heeft mij zo ontzettend veel geleerd. Of beter: Ik heb het mezelf geleerd, door haar fantastische inzichten, hulp en ervaring.
En mijn lotgenootjes, stuk voor stuk een rijke bijdrage naar herkenning en herstel. Het komt goed Erik, zeker weten!
Lieve groet, Joske
Ik zou je heel veel willen zeggen. Positieve dingen, die ik hier op de site heb kunnen leren (geleerd).
Alleen... ik zit hier maar naar dat scherm te staren en te zoeken naar wat ik nu het beste kan schrijven, waar je het meeste aan zou hebben... en ik weet het niet.
Advies geven, kan en wil ik niet meer. Mag ook niet in het herstelprogramma.
Ik kan alleen vanuit mezelf praten, hoe ik het gedaan heb:
Leren eerst heel, heel liefdevol voor jezelf te zorgen. Kijken wat jezelf nodig hebt en je dat proberen te geven.
Heel, vooral en uitsluitend "respectvol" naar jezelf toe.
En vertrouwen op je "Hogere Macht", onvoorwaardelijk vertrouwen. Dan zal alles wat goed voor je is, wat je nodig hebt - in alle opzichten- naar je toe komen. Het maakt niet uit, hoe en wanneer en waar, je zult zien en voelen dat "alles" op een liefdevolle, goede en juiste manier voor jou geregeld wordt. Dat er voor je gezorgd wordt. In alle opzichten en op alle gebied. Daar kun je op vertrouwen. Ik heb het nu méér dan ooit in mijn leven geleerd en toegepast. Ik heb het "overgegeven", alles aan mijn Hogere Macht en ik voel me letterlijk nooit meer alleen.
Onze lieve Anna, ik kan haar alleen maar dankbaar zijn, heeft mij zo ontzettend veel geleerd. Of beter: Ik heb het mezelf geleerd, door haar fantastische inzichten, hulp en ervaring.
En mijn lotgenootjes, stuk voor stuk een rijke bijdrage naar herkenning en herstel. Het komt goed Erik, zeker weten!
Lieve groet, Joske
Beste Erik en anderen,
Ik sluit me aan bij Johannah voor wat betreft het respect hebben voor de start aan de reis van jou herstel als man. Mijn complimenten.
Even voorstellen, ik ben Daantje, relatieverslaafd in herstel (ook verslaafd aan het roken) en geloof ik al een heel eind op weg. Inmiddels ook in een niet afhankelijkheidsrelatie. Het loopt heel erg goed tussen ons. (Hoopvol hé?)
Bij mij is alles begonnen na relatie nummer zoveel (ik schaam me er altijd nog een beetje voor) door het boek 'leef je EIGEN leven' van Melody Beattie. Ik zal de samenvatting bij de kolom 'boeken' zetten als Anna dat goed vindt.
Ik had al heel wat gelezen of op t.v. gezien over verslavingen of dwangmatigheden maar ik interesseerde me er alleen maar voor vanwege de ander. (Een typisch Norwoodtrekje). Maar dit boek sloeg bij mij in als een bom, echt voor mezelf (ik was er schijnbaar aan toe)...
Na 3 jaar pas (februari 2005) hoorde ik van iemand dat Al Anon ook voor expartners van alcoholverslaafden was. Ik ben er nu niet meer weg te slaan en zit zowel bij Al Anon als Al Anon/ACA (Adult Children of Alcoholics).
Geen van mijn ouders waren alcoholverslaafd, (vader jong overleden) maar mijn moeder had een psychiatrische ziekte die daar wel veel van weg heeft. Ik heb dus alle trekjes van die ACA-ertjes wel. Veel van hen zijn ook relatieverslaafd geweest, net als ik.
Het besloten 'Norwoodforum' is dan ook een prima aanvulling voor mij, om 'bij de les te blijven'.
Je schrijft ergens dat je het jammer vindt dat je er je leven lang aan zult moeten blijven werken.
Weet je Erik, op een bepaald punt vindt je dat echt niet erg meer. Sterker nog, heel fijn juist. Als je maar volhoudt!!!! Dat punt komt er dan echt!
Dus hold on!
Inmiddels is mijn leven echt 180 graden gedraaid. Als ik mezelf vergelijk met mijn partner, die uit een heel liefdevol gezin komt waarin openhartig bespreken van emoties en problemen heel normaal was en heel liefdevol ging en waarin zelfwaardegevoel werd gecreëerd op een hele gezonde manier in de identiteit van mijn lieve vriend, dan is het enige verschil nu tussen ons dat hij alles onbewust doet (het in die speciale ik-vorm communiceren, zal ik zo uitleggen voor je,,, bijvoorbeeld, noodzakelijk om een veilige emotionele sfeer te creeëen zodat die broodnodige (een normale behoefte van ons mensen, volgens mij) geestelijke intimiteit ontstaat) en ik veel bewuster. Hij vindt dat wel leuk.
Dus ik voel me daar wel heel geborgen bij allemaal. (Een beetje stoer zelfs).
Nog een paar zaken die ik dan veel bewuster doe, omdat ik deze dingen pas kort geleden geleerd heb is 'voelen' zoals Anna al schrijft overal en nergens! Maar dan wel je EIGEN gevoelens.
Het voelt zo klate met een o, in het begin, dat werken aan jezelf, omdat je je EIGEN gevoelens zult 'MOETEN' voelen. (Gaat voelen).
Eigen gevoelens zijn niet de gevoelens die je het ervaart alsof iemand je iets aandoet. Maar dat zijn de achterliggende emoties van minderwaardigheid bijvoorbeeld.
Oei Erik, dat doet zo'n pijn om die eindelijk bewust te gaan ervaren. Maar het is de enige manier om verder te komen. En ook uitpluizen waar die gevoelens van minderwaardigheid vandaan komen. Welke situaties in je jeugd hebben daar mee te maken(??). Het is belangrijk om daar achter te komen om tot begrip te komen voor jezelf.
Echt.
Over dat in die speciale ik-vorm communiceren, dat gaat dan door dat voelen steeds meer automatisch.
(Emotioneel) Eerlijk zijn tegen mijn partner deed ik altijd al. (Ik loog nooit, maar was niet eerlijk tegen mezelf dus kon ik ook niet eerlijk zijn tegen mijn partner over mezelf. Ik was meer 'eerlijk' over 'hem' (exen) maar dat haalt alle geborgenheid weg uit een relatie. Ik vind jou... en jij doet altijd.... enz. (Jij-vorm, zeg ik altijd)).
Dus eerst jezelf begrijpen, leren kennen. Van top tot teen begrijpen waarom je bent zoals je bent. (Dus Erik, blik op jezelf is heel belangrijk geweest voor mijn herstel en mijn leven zoals deze nu is en dat is een schitterend leven ondanks veel hindernissen (zoals ziekte, beperkingen)).
Als je dan komt tot een begrijpen en kennen van jezelf dan komt de aanvaarding (is eigenlijk stap 1).
Pas dan kun je iets veranderen, zo is mijn ervaring.
En uiteindelijk kom je op een punt dat je trots kunt zijn op jezelf.
Alle stappen in het programma zijn belangrijk.
Hoe je die stappen ook neemt (op jou eigen wijze), het maakt niet uit, als je ze maar neemt. In welk tempo is ook niet belangrijk. Bij te hard gaan, ga je soms weer 'neer' dus het maakt niet uit.
Maar wel het liefst met lotgenoten samen. Je kunt echt niet zonder. Echt niet.
Dus in februari 2005 zat ik helemaal aan de grond maar ging leren 'voelen' (met lotgenoten samen). Binnen know time voelde ik me minderwaardig. Heel bewust. Maar Goddank met veel hoop in mijn hart, want anders had ik mezelf misschien wel iets aangedaan.
(Daar gingen mijn valse gevoelens van superieuriteit zeg!)
Even een voorbeeld van mijn partner en mij om de geborgenheid, veiligheidsgevoelens (emotioneel en fysiek en psychisch) vast te houden.
We aanvaarden onszelf en de ander zoals hij/ik is. Helemaal. Van top tot teen. Maar uiteraard gaat één van ons wel 's over die bekende grens heen.
Ik ga eerst bij mezelf te rade. Dat heb ik nog altijd nodig.
(Dus al zijn we het leukste stel van de wereld (vind ik natuurlijk) samenwonen kan nog niet, ik heb die ruimte nodig).
En negen van de tien keer is er iets van vroeger. Oud zeer wat getriggerd werd. (Ik zeg ook wel 's: Mijn schrompelknopje werd ingedrukt (zo'n zwak puntje waardoor je helemaal in elkaar schrompelt (je klein voelt) door iets wat de ander doet of zegt en w.s. helemaal zo rot bedoelt niet is).
En DAT vertel ik dan. (Dus niet: Jij rotzak! Waarom doe je me dit aan?)
Mijn ma, mijn ex (enz. enz.) deed dan zus of zo en ik voelde me daardoor zo klein zus of zo. Ik weet wel lieve B. dat jij mij dat gevoel helemaal niet wil bezorgen ("Ik weet wel dat jij als laatste me klein, nietig, angstig, boos, verdrietig wil zien, integendeel. Ik weet dat je me het liefste gelukkig wil zien",,,, zoiets)...
Weet je, dan ben ik het eigenlijk al kwijt zo'n beetje.
Uiteraard gaat het nog wel 's mis. Maar dat 'mag' ook.. (Ik ben gek op het woordje mag en niet zo gek meer op het woordje 'moet', echt in de context van ook echt MOETEN van jezelf.)
Maar dan praten we het uit en door in die veilige ik-vorm. Hij doet dat ook maar dat gaat van nature zo bij hem.
Een vriendin van mij zei gisteren: "Bij kruipen heb je tenminste tijd om goed om je heen te kijken."
Wees zacht, meedogend, lief voor jezelf. Een slogan van Al Anon is: Kalm aan!
Maar vooral (mijn motto) HOLD ON!
Heb het goed lieve Erik, dat verdien je,
Daantje
Ik sluit me aan bij Johannah voor wat betreft het respect hebben voor de start aan de reis van jou herstel als man. Mijn complimenten.
Even voorstellen, ik ben Daantje, relatieverslaafd in herstel (ook verslaafd aan het roken) en geloof ik al een heel eind op weg. Inmiddels ook in een niet afhankelijkheidsrelatie. Het loopt heel erg goed tussen ons. (Hoopvol hé?)
Bij mij is alles begonnen na relatie nummer zoveel (ik schaam me er altijd nog een beetje voor) door het boek 'leef je EIGEN leven' van Melody Beattie. Ik zal de samenvatting bij de kolom 'boeken' zetten als Anna dat goed vindt.
Ik had al heel wat gelezen of op t.v. gezien over verslavingen of dwangmatigheden maar ik interesseerde me er alleen maar voor vanwege de ander. (Een typisch Norwoodtrekje). Maar dit boek sloeg bij mij in als een bom, echt voor mezelf (ik was er schijnbaar aan toe)...
Na 3 jaar pas (februari 2005) hoorde ik van iemand dat Al Anon ook voor expartners van alcoholverslaafden was. Ik ben er nu niet meer weg te slaan en zit zowel bij Al Anon als Al Anon/ACA (Adult Children of Alcoholics).
Geen van mijn ouders waren alcoholverslaafd, (vader jong overleden) maar mijn moeder had een psychiatrische ziekte die daar wel veel van weg heeft. Ik heb dus alle trekjes van die ACA-ertjes wel. Veel van hen zijn ook relatieverslaafd geweest, net als ik.
Het besloten 'Norwoodforum' is dan ook een prima aanvulling voor mij, om 'bij de les te blijven'.
Je schrijft ergens dat je het jammer vindt dat je er je leven lang aan zult moeten blijven werken.
Weet je Erik, op een bepaald punt vindt je dat echt niet erg meer. Sterker nog, heel fijn juist. Als je maar volhoudt!!!! Dat punt komt er dan echt!
Dus hold on!
Inmiddels is mijn leven echt 180 graden gedraaid. Als ik mezelf vergelijk met mijn partner, die uit een heel liefdevol gezin komt waarin openhartig bespreken van emoties en problemen heel normaal was en heel liefdevol ging en waarin zelfwaardegevoel werd gecreëerd op een hele gezonde manier in de identiteit van mijn lieve vriend, dan is het enige verschil nu tussen ons dat hij alles onbewust doet (het in die speciale ik-vorm communiceren, zal ik zo uitleggen voor je,,, bijvoorbeeld, noodzakelijk om een veilige emotionele sfeer te creeëen zodat die broodnodige (een normale behoefte van ons mensen, volgens mij) geestelijke intimiteit ontstaat) en ik veel bewuster. Hij vindt dat wel leuk.
Dus ik voel me daar wel heel geborgen bij allemaal. (Een beetje stoer zelfs).Nog een paar zaken die ik dan veel bewuster doe, omdat ik deze dingen pas kort geleden geleerd heb is 'voelen' zoals Anna al schrijft overal en nergens! Maar dan wel je EIGEN gevoelens.
Het voelt zo klate met een o, in het begin, dat werken aan jezelf, omdat je je EIGEN gevoelens zult 'MOETEN' voelen. (Gaat voelen).
Eigen gevoelens zijn niet de gevoelens die je het ervaart alsof iemand je iets aandoet. Maar dat zijn de achterliggende emoties van minderwaardigheid bijvoorbeeld.
Oei Erik, dat doet zo'n pijn om die eindelijk bewust te gaan ervaren. Maar het is de enige manier om verder te komen. En ook uitpluizen waar die gevoelens van minderwaardigheid vandaan komen. Welke situaties in je jeugd hebben daar mee te maken(??). Het is belangrijk om daar achter te komen om tot begrip te komen voor jezelf.
Echt.
Over dat in die speciale ik-vorm communiceren, dat gaat dan door dat voelen steeds meer automatisch.
(Emotioneel) Eerlijk zijn tegen mijn partner deed ik altijd al. (Ik loog nooit, maar was niet eerlijk tegen mezelf dus kon ik ook niet eerlijk zijn tegen mijn partner over mezelf. Ik was meer 'eerlijk' over 'hem' (exen) maar dat haalt alle geborgenheid weg uit een relatie. Ik vind jou... en jij doet altijd.... enz. (Jij-vorm, zeg ik altijd)).
Dus eerst jezelf begrijpen, leren kennen. Van top tot teen begrijpen waarom je bent zoals je bent. (Dus Erik, blik op jezelf is heel belangrijk geweest voor mijn herstel en mijn leven zoals deze nu is en dat is een schitterend leven ondanks veel hindernissen (zoals ziekte, beperkingen)).
Als je dan komt tot een begrijpen en kennen van jezelf dan komt de aanvaarding (is eigenlijk stap 1).
Pas dan kun je iets veranderen, zo is mijn ervaring.
En uiteindelijk kom je op een punt dat je trots kunt zijn op jezelf.
Alle stappen in het programma zijn belangrijk.
Hoe je die stappen ook neemt (op jou eigen wijze), het maakt niet uit, als je ze maar neemt. In welk tempo is ook niet belangrijk. Bij te hard gaan, ga je soms weer 'neer' dus het maakt niet uit.
Maar wel het liefst met lotgenoten samen. Je kunt echt niet zonder. Echt niet.
Dus in februari 2005 zat ik helemaal aan de grond maar ging leren 'voelen' (met lotgenoten samen). Binnen know time voelde ik me minderwaardig. Heel bewust. Maar Goddank met veel hoop in mijn hart, want anders had ik mezelf misschien wel iets aangedaan.
(Daar gingen mijn valse gevoelens van superieuriteit zeg!)
Even een voorbeeld van mijn partner en mij om de geborgenheid, veiligheidsgevoelens (emotioneel en fysiek en psychisch) vast te houden.
We aanvaarden onszelf en de ander zoals hij/ik is. Helemaal. Van top tot teen. Maar uiteraard gaat één van ons wel 's over die bekende grens heen.
Ik ga eerst bij mezelf te rade. Dat heb ik nog altijd nodig.
(Dus al zijn we het leukste stel van de wereld (vind ik natuurlijk) samenwonen kan nog niet, ik heb die ruimte nodig).
En negen van de tien keer is er iets van vroeger. Oud zeer wat getriggerd werd. (Ik zeg ook wel 's: Mijn schrompelknopje werd ingedrukt (zo'n zwak puntje waardoor je helemaal in elkaar schrompelt (je klein voelt) door iets wat de ander doet of zegt en w.s. helemaal zo rot bedoelt niet is).
En DAT vertel ik dan. (Dus niet: Jij rotzak! Waarom doe je me dit aan?)
Mijn ma, mijn ex (enz. enz.) deed dan zus of zo en ik voelde me daardoor zo klein zus of zo. Ik weet wel lieve B. dat jij mij dat gevoel helemaal niet wil bezorgen ("Ik weet wel dat jij als laatste me klein, nietig, angstig, boos, verdrietig wil zien, integendeel. Ik weet dat je me het liefste gelukkig wil zien",,,, zoiets)...
Weet je, dan ben ik het eigenlijk al kwijt zo'n beetje.
Uiteraard gaat het nog wel 's mis. Maar dat 'mag' ook.. (Ik ben gek op het woordje mag en niet zo gek meer op het woordje 'moet', echt in de context van ook echt MOETEN van jezelf.)
Maar dan praten we het uit en door in die veilige ik-vorm. Hij doet dat ook maar dat gaat van nature zo bij hem.
Een vriendin van mij zei gisteren: "Bij kruipen heb je tenminste tijd om goed om je heen te kijken."
Wees zacht, meedogend, lief voor jezelf. Een slogan van Al Anon is: Kalm aan!
Maar vooral (mijn motto) HOLD ON!
Heb het goed lieve Erik, dat verdien je,
Daantje
P.s.: Ik vergeet bijna het belangrijkste. W.b. dat voelen van die EIGEN gevoelens is het ook heel belangrijk dit te doen ZONDER er een oordeel over te vellen. Heel moeilijk, maar niet onmogelijk.
Geen positief en geen negatief oordeel. (Positief oordelen leidt (of liever gezegd lijdt) weer tot die jij-vorm en leidt (of liever gezegd lijdt) je weer af van dat deeltje van jezelf op dat moment.
Nogmaals goed van je dat je zo bereidwillig bent. Het lijkt me voor een man extra moeilijk omdat er minder is zoals voor ons het (gesloten) 'Norwoodforum'.
Ik wens je alle goeds van de wereld!
Hold on, hold on, hold on!
Geen positief en geen negatief oordeel. (Positief oordelen leidt (of liever gezegd lijdt) weer tot die jij-vorm en leidt (of liever gezegd lijdt) je weer af van dat deeltje van jezelf op dat moment.
Nogmaals goed van je dat je zo bereidwillig bent. Het lijkt me voor een man extra moeilijk omdat er minder is zoals voor ons het (gesloten) 'Norwoodforum'.
Ik wens je alle goeds van de wereld!
Hold on, hold on, hold on!
Joske, ik vind het heel goed van je dat je je bedenkingen over mannen op het Norwoodgroep Forum eerlijk hebt geuit! Want ik kan me heel goed voorstellen dat je dat idee heel moeilijk vindt! En wat mijzelf betreft: ik vind het oké dat deze gesprekken nu hier op deze plek plaatsvinden. Ik vind het ook oké om een plek te hebben hier op het Norwoodgroep Forum waar mannen en vrouwen die zich in het boek herkennen kunnen ontmoeten (en er is op dit moment geen andere geschikte plek).
Vrouwen die hier uitgebreid hun persoonlijke verhaal doen verwijs ik naar het besloten forum (ook voor henzelf, en het is ook vaak omdat ze niet weten waar dat besloten forum is), maar bij mannen kan ik dat niet doen.
Ik ben in gedachten wel bezig geweest met het idee van een besloten forum voor mannen alleen (zoals wij vrouwen dat ook hebben), ik weet niet of daar genoeg animo voor is en of dat een goed idee is, daar ben ik nog niet uit. Maar mannen (als jullie meelezen) jullie mogen hier wel op reageren.
Joske, ik begrijp jouw angst en bedenkingen heel goed (ik heb zelf overigens nog wel meer bedenkingen ook), maar er is voor mij wel verschil tussen mannen die op een destructieve manier bezig zijn (exen van onze vrouwen op het forum) en mannen die het boek gelezen hebben en hier uit zichzelf komen en oprecht aan zichzelf willen werken. En ook al hebben mannen fysiek overwicht over vrouwen, wat betreft emotionele mishandeling hebben ze dat niet en zijn vrouwen vaak even destructief. Ik vind het belangrijk dat we niet in de slachtofferrol gaan zitten en ook verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen destructieve patronen waar we zowel onszelf schade mee doen als de mannen met wie we een relatie hebben gehad (of nog hebben).
En Erik, jij kunt je niet voorstellen dat je een vrouw fysiek zou mishandelen, ik ben zelf in het verleden ook fysiek mishandeld, en iedereen om je heen heeft daar direct een mening over: dumpen die man! Maar ik zal je eerlijk zeggen, en de meeste vrouwen zullen dit net zo voelen als ik, de emotionele mishandeling is veel en veel erger en pijnlijker dan de fysieke mishandeling. Maar daarmee wil ik die fysieke mishandeling zeker niet bagatelliseren of goedpraten. Overigens heb ik zelf ook flinke klappen uitgedeeld, waar ik zeker niet trots op ben! maar ik weet wel hoe het voelt dat je tot zoiets komt, ik voelde me in diepe wanhoop, ook mijn moeder ben ik een keer aangevlogen, maar ik heb inmiddels wel geleerd mijn gevoelens op een wat functionelere en gezondere manier te uiten. Want daar gaat het tenslotte om!
Erik mag ik vragen hoe jij aan het boek van Robin Norwood bent gekomen? hoe het komt dat je dat bent gaan lezen?
Groetjes, Anna
Vrouwen die hier uitgebreid hun persoonlijke verhaal doen verwijs ik naar het besloten forum (ook voor henzelf, en het is ook vaak omdat ze niet weten waar dat besloten forum is), maar bij mannen kan ik dat niet doen.
Ik ben in gedachten wel bezig geweest met het idee van een besloten forum voor mannen alleen (zoals wij vrouwen dat ook hebben), ik weet niet of daar genoeg animo voor is en of dat een goed idee is, daar ben ik nog niet uit. Maar mannen (als jullie meelezen) jullie mogen hier wel op reageren.
Joske, ik begrijp jouw angst en bedenkingen heel goed (ik heb zelf overigens nog wel meer bedenkingen ook), maar er is voor mij wel verschil tussen mannen die op een destructieve manier bezig zijn (exen van onze vrouwen op het forum) en mannen die het boek gelezen hebben en hier uit zichzelf komen en oprecht aan zichzelf willen werken. En ook al hebben mannen fysiek overwicht over vrouwen, wat betreft emotionele mishandeling hebben ze dat niet en zijn vrouwen vaak even destructief. Ik vind het belangrijk dat we niet in de slachtofferrol gaan zitten en ook verantwoordelijkheid nemen voor onze eigen destructieve patronen waar we zowel onszelf schade mee doen als de mannen met wie we een relatie hebben gehad (of nog hebben).
En Erik, jij kunt je niet voorstellen dat je een vrouw fysiek zou mishandelen, ik ben zelf in het verleden ook fysiek mishandeld, en iedereen om je heen heeft daar direct een mening over: dumpen die man! Maar ik zal je eerlijk zeggen, en de meeste vrouwen zullen dit net zo voelen als ik, de emotionele mishandeling is veel en veel erger en pijnlijker dan de fysieke mishandeling. Maar daarmee wil ik die fysieke mishandeling zeker niet bagatelliseren of goedpraten. Overigens heb ik zelf ook flinke klappen uitgedeeld, waar ik zeker niet trots op ben! maar ik weet wel hoe het voelt dat je tot zoiets komt, ik voelde me in diepe wanhoop, ook mijn moeder ben ik een keer aangevlogen, maar ik heb inmiddels wel geleerd mijn gevoelens op een wat functionelere en gezondere manier te uiten. Want daar gaat het tenslotte om!
Erik mag ik vragen hoe jij aan het boek van Robin Norwood bent gekomen? hoe het komt dat je dat bent gaan lezen?
Groetjes, Anna
-
Erik
Pfoeh, bedankt voor alle reacties, moet het wel even op me in laten werken hoor.
Ik zal maar even bij het laatste beginnen, ik weet niet meer precies hoe ik nou bij het boek van Norwood gekomen ben. Misschien had ik in het verleden al eens gehoord van dit boek en de term relatieverslaving. In ieder geval, na het verbreken van mijn relatie voelde ik me wanhopig. Niet alleen om het verlies van deze relatie, maar ook het patroon dat ik zelf wel zag. Op de één of andere manier is de term relatieverslaving in mijn hoofd gesprongen en ben ik gaan "googlelen". Volgens mij ben ik uiteindelijk bij deze site terecht gekomen en herkende zoveel in wat hierop te lezen stond dat ik het boek graag wilde lezen.
Dus dat heb ik toen zo snel mogelijk gedaan. Maar de term verslaving zal wel in mijn hoofd gesprongen zijn omdat ik het heel toepasselijk vond. Ik hield me obsessief bezig met mijn verlies van de relatie (hield? nog steeds wel hoor) Kijk bijvoorbeeld nog steeds elke dag mijn mailbox na of er misschien een berichtje van haar in zit.
Verder klamp ik me nu eigenlijk aan elke strohalm vast om maar van mijn vervelende gevoel af te komen. Dus heel veel lezen in boeken die hierover gaan. Ik heb ondertussen ook "Het monsterverbond" uit en "De kracht van het nu" bijna. "De herontdekking van het ware zelf" ligt alweer klaar.
Inderdaad, fysieke mishandeling vind ik vreselijk, maar eerlijk is eerlijk, ook ik heb natuurlijk mijn woede-aanvallen gehad. En dat kon inderdaad wel zo heftig zijn dat ik dacht "Als ik nu iets doe, dan blijft er niet veel meer van haar over". Alleen, het verschil is dat ik altijd in staat was (nou ja, zo'n heftige woede kwam ook niet veel voor) mezelf in toom te houden en afstand te nemen en me in mijzelf terug te trekken en te kalmeren. Die grens zal er bij iemand die fysiek mishandelt niet zijn, vrees ik.
Daarmee wil ik overigens ook niets afdoen aan de emotionele mishandeling waaraan ik natuurlijk wel heb meegedaan. Vanuit gekwetst zijn reageren en soms met als enig doel, de ander daarmee pijn te doen. "Zo, dan zul je eens voelen wat ik voel", die gedachte ongeveer. Maar ook puur vanuit verdediging. Als ik me aangevallen voelde (wat dus nog niet eens echt zo hoefde te zijn) kon ik verbaal behoorlijk terugslaan.
Of als de ander iets deed wat mij niet zinde, dat op zeer negatieve wijze kenbaar maken.
Het is makkelijk om dan later de schuld van het conflict bij de ander neer te leggen.
Natuurlijk ben ik altijd zelf schuldig in en aan die situaties.
Daantje, ik vind je reactie heel mooi, en ja, ik rook zelf ook, maar hoop bezig te zijn met mijn laatste twee pakjes, ik ben nu toch met stoppen van verslavingen bezig.
En ja, ook bij mij is het dus een kwestie van relatie zoveel, terwijl ik toch zeer veel waarde hecht aan een relatie en daar dus alle energie in stop om het te laten werken, en zoals blijkt, tegen beter weten in. Het einde van mijn laatste relatie gaf mij weer het gevoel gefaald te hebben. Mijn ex zei dat overigens ook nog zo aardig tegen me: "Je hebt kansen genoeg gehad, je hebt gefaald".
IK ben overigens nu bezig met het (proberen) bewust worden van een aantal gevoelens tijdens de relatie. Ik stel mezelf heel veel de vraag "Waarom?" Waarom heb ik zoveel over mijn kant laten gaan. Ik schrijf hiervoor wel heel stoer dat ik verbaal aardig terug kon slaan, maar heel vaak deed ik niets, bang dat ik de relatie op het spel zou zetten. Ik heb mijn hobbies voor haar opgegeven, door omstandigheden konden we niet doordeweeks bij elkaar zijn (had met een keuze van haar te maken) dus was ik elke avond online. Maar zij kwam online wanneer zij wilde. Maar o wee, als ik er eens een avond niet was (en dat is 2 keer gebeurd) dan kreeg ik de wind van voren.
Dat zijn zo een paar voorbeelden waarvan ik bij mijzelf denk, "Erik, waarom sta je dit toe?" Waarom die angst om de relatie te verliezen, ben je wel gelukkig met deze gang van zaken? Nee, eigenlijk niet, maar het alternatief, bijvoorbeeld gewoon zowel tegen mezelf als tegen haar zeggen dat ik niet wens dat er zo met mij wordt omgegaan, dat was nog veel beangstigender. Het zou het einde van de relatie kunnen betekenen.
Ik vind het overigens heel fijn en bemoedigend om te lezen dat je nu een stabiele relatie hebt, met een man die gezond in zijn vel zit.
Ik zit nu nog maar net aan het begin van het proces, hopelijk een proces van genezing.
Ik probeer nu in alle contacten die ik heb, te voelen wat het met me doet. Ook met collega's, vrienden, familie of gewoon op straat dus, man of vrouw, maakt niet uit. Maar misschien is de suggestie om het kalm aan te doen, wel een hele goede. Er komt nu een zin in me hoofd dat ik de hele dag hiermee bezig kan zijn, verslaafd aan het beëindigen van de verslaving.
Zoals ik al eerder zei, ik ben uit balans, weet vaak echt niet meer of ik goede keuzes maak
Ik zou het overigens prima vinden als er ook een mannenforum zou komen. Maar helaas krijg ik de indruk dat er toch weinig mannen deze site bezoeken. Zo heb ik Yang ook niet meer gezien. Maar even vanuit mij persoonlijk, ik vind het ook heel fijn om zo open met vrouwen hierover te kunnen praten, is ook wel een oefening (ook al is het redelijk anoniem) om weer vertrouwen in vrouwen te durven stellen.
Joske,
Over het voelen van gevoelens gesproken. Ik voelde me toch wel afgewezen toen je zei dat je moeite had met de aanwezigheid van mannen op deze site. En nee, ik heb verder geen oordeel over mijn gevoel, maar liet het wel toe. Ik vind alleen wel dat ik moet onderzoeken hoe het komt dat ik me dan zo snel afgewezen voel. Waarom ik daar dan zo'n moeite mee heb, in plaats van gewoon te denken, "dat is haar gevoel, en met de achtergrond daarbij ook heel begrijpelijk".
Wat je schrijft over een hogere macht, ik ben zelf heel lang gelovig geweest, evangelisch/pinksterachtig, ben het nog wel, maar dan anders. En dat overgeven aan een hogere macht is toch wel moeilijk, neiging tot controle zal ik maar zeggen. Maar ik bid ondertussen wel weer elke dag hoor, schietgebedjes zal ik maar zeggen, vooral om kracht, wijsheid en steun. Misschien moet ik wel om meer gevoel en minder ratio bidden. Want als ik één verdedigingsmechaniscme heb, dan is het mijn ratio wel.
Ik vind het in ieder geval fijn dat je me, ondanks je mededeling dat je moeite met mannen op deze site hebt, zo open benadert. Stel ik zeer op prijs.
Nou, ik heb een heel verhaal geschreven. Ga zometeen naar SLAA (voor de eerste keer), best wel weer eng.
Allen, bedankt voor de steun en lieve woorden.
Ik zal maar even bij het laatste beginnen, ik weet niet meer precies hoe ik nou bij het boek van Norwood gekomen ben. Misschien had ik in het verleden al eens gehoord van dit boek en de term relatieverslaving. In ieder geval, na het verbreken van mijn relatie voelde ik me wanhopig. Niet alleen om het verlies van deze relatie, maar ook het patroon dat ik zelf wel zag. Op de één of andere manier is de term relatieverslaving in mijn hoofd gesprongen en ben ik gaan "googlelen". Volgens mij ben ik uiteindelijk bij deze site terecht gekomen en herkende zoveel in wat hierop te lezen stond dat ik het boek graag wilde lezen.
Dus dat heb ik toen zo snel mogelijk gedaan. Maar de term verslaving zal wel in mijn hoofd gesprongen zijn omdat ik het heel toepasselijk vond. Ik hield me obsessief bezig met mijn verlies van de relatie (hield? nog steeds wel hoor) Kijk bijvoorbeeld nog steeds elke dag mijn mailbox na of er misschien een berichtje van haar in zit.
Verder klamp ik me nu eigenlijk aan elke strohalm vast om maar van mijn vervelende gevoel af te komen. Dus heel veel lezen in boeken die hierover gaan. Ik heb ondertussen ook "Het monsterverbond" uit en "De kracht van het nu" bijna. "De herontdekking van het ware zelf" ligt alweer klaar.
Inderdaad, fysieke mishandeling vind ik vreselijk, maar eerlijk is eerlijk, ook ik heb natuurlijk mijn woede-aanvallen gehad. En dat kon inderdaad wel zo heftig zijn dat ik dacht "Als ik nu iets doe, dan blijft er niet veel meer van haar over". Alleen, het verschil is dat ik altijd in staat was (nou ja, zo'n heftige woede kwam ook niet veel voor) mezelf in toom te houden en afstand te nemen en me in mijzelf terug te trekken en te kalmeren. Die grens zal er bij iemand die fysiek mishandelt niet zijn, vrees ik.
Daarmee wil ik overigens ook niets afdoen aan de emotionele mishandeling waaraan ik natuurlijk wel heb meegedaan. Vanuit gekwetst zijn reageren en soms met als enig doel, de ander daarmee pijn te doen. "Zo, dan zul je eens voelen wat ik voel", die gedachte ongeveer. Maar ook puur vanuit verdediging. Als ik me aangevallen voelde (wat dus nog niet eens echt zo hoefde te zijn) kon ik verbaal behoorlijk terugslaan.
Of als de ander iets deed wat mij niet zinde, dat op zeer negatieve wijze kenbaar maken.
Het is makkelijk om dan later de schuld van het conflict bij de ander neer te leggen.
Natuurlijk ben ik altijd zelf schuldig in en aan die situaties.
Daantje, ik vind je reactie heel mooi, en ja, ik rook zelf ook, maar hoop bezig te zijn met mijn laatste twee pakjes, ik ben nu toch met stoppen van verslavingen bezig.
En ja, ook bij mij is het dus een kwestie van relatie zoveel, terwijl ik toch zeer veel waarde hecht aan een relatie en daar dus alle energie in stop om het te laten werken, en zoals blijkt, tegen beter weten in. Het einde van mijn laatste relatie gaf mij weer het gevoel gefaald te hebben. Mijn ex zei dat overigens ook nog zo aardig tegen me: "Je hebt kansen genoeg gehad, je hebt gefaald".
IK ben overigens nu bezig met het (proberen) bewust worden van een aantal gevoelens tijdens de relatie. Ik stel mezelf heel veel de vraag "Waarom?" Waarom heb ik zoveel over mijn kant laten gaan. Ik schrijf hiervoor wel heel stoer dat ik verbaal aardig terug kon slaan, maar heel vaak deed ik niets, bang dat ik de relatie op het spel zou zetten. Ik heb mijn hobbies voor haar opgegeven, door omstandigheden konden we niet doordeweeks bij elkaar zijn (had met een keuze van haar te maken) dus was ik elke avond online. Maar zij kwam online wanneer zij wilde. Maar o wee, als ik er eens een avond niet was (en dat is 2 keer gebeurd) dan kreeg ik de wind van voren.
Dat zijn zo een paar voorbeelden waarvan ik bij mijzelf denk, "Erik, waarom sta je dit toe?" Waarom die angst om de relatie te verliezen, ben je wel gelukkig met deze gang van zaken? Nee, eigenlijk niet, maar het alternatief, bijvoorbeeld gewoon zowel tegen mezelf als tegen haar zeggen dat ik niet wens dat er zo met mij wordt omgegaan, dat was nog veel beangstigender. Het zou het einde van de relatie kunnen betekenen.
Ik vind het overigens heel fijn en bemoedigend om te lezen dat je nu een stabiele relatie hebt, met een man die gezond in zijn vel zit.
Ik zit nu nog maar net aan het begin van het proces, hopelijk een proces van genezing.
Ik probeer nu in alle contacten die ik heb, te voelen wat het met me doet. Ook met collega's, vrienden, familie of gewoon op straat dus, man of vrouw, maakt niet uit. Maar misschien is de suggestie om het kalm aan te doen, wel een hele goede. Er komt nu een zin in me hoofd dat ik de hele dag hiermee bezig kan zijn, verslaafd aan het beëindigen van de verslaving.
Zoals ik al eerder zei, ik ben uit balans, weet vaak echt niet meer of ik goede keuzes maak
Ik zou het overigens prima vinden als er ook een mannenforum zou komen. Maar helaas krijg ik de indruk dat er toch weinig mannen deze site bezoeken. Zo heb ik Yang ook niet meer gezien. Maar even vanuit mij persoonlijk, ik vind het ook heel fijn om zo open met vrouwen hierover te kunnen praten, is ook wel een oefening (ook al is het redelijk anoniem) om weer vertrouwen in vrouwen te durven stellen.
Joske,
Over het voelen van gevoelens gesproken. Ik voelde me toch wel afgewezen toen je zei dat je moeite had met de aanwezigheid van mannen op deze site. En nee, ik heb verder geen oordeel over mijn gevoel, maar liet het wel toe. Ik vind alleen wel dat ik moet onderzoeken hoe het komt dat ik me dan zo snel afgewezen voel. Waarom ik daar dan zo'n moeite mee heb, in plaats van gewoon te denken, "dat is haar gevoel, en met de achtergrond daarbij ook heel begrijpelijk".
Wat je schrijft over een hogere macht, ik ben zelf heel lang gelovig geweest, evangelisch/pinksterachtig, ben het nog wel, maar dan anders. En dat overgeven aan een hogere macht is toch wel moeilijk, neiging tot controle zal ik maar zeggen. Maar ik bid ondertussen wel weer elke dag hoor, schietgebedjes zal ik maar zeggen, vooral om kracht, wijsheid en steun. Misschien moet ik wel om meer gevoel en minder ratio bidden. Want als ik één verdedigingsmechaniscme heb, dan is het mijn ratio wel.
Ik vind het in ieder geval fijn dat je me, ondanks je mededeling dat je moeite met mannen op deze site hebt, zo open benadert. Stel ik zeer op prijs.
Nou, ik heb een heel verhaal geschreven. Ga zometeen naar SLAA (voor de eerste keer), best wel weer eng.
Allen, bedankt voor de steun en lieve woorden.