Hi,…Ik ben 42 jaar, en ik vind het moeilijk om mijn echte naam te zeggen…
Tja ook ik ben een relatie verslaafde, alweer…en hoe hard het ook mag klinken dat alweer, dat doet eigenlijk het meest zeer van alles…17 jaar geleden was ik het ook, en nadat ik de moed had gehad om uit, die lichamelijk en geestelijk gewelddadige relatie te stappen, kreeg ik het na een heleboel therapie voor elkaar om een heel leuk leven op te bouwen, een opleiding te volgen en uiteindelijk een goede baan te vinden …de zogezegde en door veel mensen gewenste “vrouw van de wereld” te zijn …zelfverzekerd en vol met levenslust ..
Tot vorig jaar, nadat ik met een Burnout thuis kwam te zitten, er bleek toch wel weer behoorlijk wat scheef te zitten in mijn zelfbeeld en eigenwaarde, en ik meldde mij verplicht (door mijn werkgever) bij een psycholoog. Langzamerhand fleurde ik op en mijn problemen losten zich langzaamaan op..beetje bij beetje! En ik leerde een man kennen, een echte heer! Ik was verliefd, maar op een heel andere manier, ik kon het luchtiger zien, het overdonderde mij niet en dat was fijn, ik kon er van genieten en had zeker geen last van de twijfels en onzekerheden over mijzelf zoals in het verleden wel gebeurde.
Hij had een probleem, hij was een workoholic, net als ik was geweest voor mijn burnout en zat niet lekker in zijn vel, dus besloot hij een psycholoog te consulteren, geen probleem, ieder mens heeft wel eens een periode dat hij of zij niet helemaal lekker in zijn velletje zit, en wie ben ik om daarom iemand te veroordelen? Op een bepaald moment vertelde ik hem iets heel serieus en toen begon hij te lachen en maakte mij bespottelijk…ik werd er boos om en heb hem heel duidelijk verteld dat ik niet gediend was van zulk soort dingen …ik word boos om emotionele manipulatie en dat weet ik van mijzelf …en met dit voorval bleek het hek van de dam te zijn, manipulatie, verwijten en bespotten werden schering en inslag …toch vond ik het goed dat het gebeurde, en bleef gebeuren, ik wilde het zo graag goed houden tussen ons! Onder de noemer van vergeven en vergeten….en achteraf blijkt te graag!…hij besliste, hij bepaalde en als ik wat zei, volgde er “emotionele” afstraffingen in de vorm van telefoon niet opnemen en negeren…De hele dag was ik daarmee bezig en daar word ik hartstikke nerveus van, met alle gevolgen van dien …ruzie van een van beide kanten...niet alleen hij, ik deed het ook!
Vorige week was er de druppel die de emmer deed overlopen, het bleek dat hij gestopt was met de therapie en toen hij de diverse haat opmerkingen gericht tegen vrouwen op het internet plaatste heb ik hem hierop aangesproken en gezegd (met pijn in mij hart) dat ik zulke dingen onacceptabel vond …maar er kwam die nacht ook een ander besef….mijn persoonlijke grenzen had ik al die tijd verlegd en niet zo zuinig ook, net als vroeger deed ik alles om het goed te houden en dat was nooit genoeg. Het is obsessief zoals ik er mee bezig ben ….Toen ik morgens in de spiegel keek ben ik mij doodgeschrokken, mijn ogen stonden dof en toen ik er over nadacht was dat al een hele tijd zo….Het doet wel heel erg zeer, want ik hou nog steeds van hem, maar ik wil graag een gezonde relatie en niet zo een giftig iets als wat we hadden….
Gisteren heb ik de telefoon gepakt, en heb weer proffesionele hulpverlening gezocht, mij eergisteren aangemeld hier, want het boek van Norwood had ik al gelezen een tijd terug, dus het bestaan van de Norwoodgroepen was mij ook bekend …..want ik wil leven en niet geleefd worden, want dat doe ik niet als ik relatie verslaafd ben…en dat ben IK!
het is wel een heel lang verhaal geworden, veel langer als de bedoeling eigenlijk was...
Ja, ....ik ben relatieverslaafd ...
Goed dat je deze stap gedaan hebt Jojoy.
Bedankt voor het delen van je verhaal.
Ik raad je aan het boek van Robin Norwood weer te gaan lezen (dan begrijp je misschien ook dat je relatieverslaving niet over is als je een relatie hebt losgelaten), en ook naar een Norwoodgroep te gaan. Er is een goede groep in jouw buurt.
Succes!
Groet, Anna
Bedankt voor het delen van je verhaal.
Ik raad je aan het boek van Robin Norwood weer te gaan lezen (dan begrijp je misschien ook dat je relatieverslaving niet over is als je een relatie hebt losgelaten), en ook naar een Norwoodgroep te gaan. Er is een goede groep in jouw buurt.
Succes!
Groet, Anna