Beste mensen,
Had graag even jullie opinie over het volgende.
Ongeveer 18 maanden geleden heb ik een vrouw leren kennen die zich ongeveer 2 jaar in een relatie bevindt waarin zij zowel psychisch als fysiek mishandelt wordt door haar vriend. Dat dit zo is weet ik nu ongeveer een half jaar.
Zij is toen door haar vriend gedumpt geweest na een hoog oplaaiende ruzie. Daar ik toen ook daar was met mijn partner en we haar al een tijdje konden heeft ze ons in vertrouwen genomen en haar verhaal aan ons gedaan.
Persoonlijk voelde ik mij zeer betrokken bij die zaak omdat mijn eigen moeder vroeger ook een tijd mishandelt is geweest door mijn vader en ik daardoor wel enigzins zicht heb op de toestand waarin zij zich bevindt.
Nadat ze haar verhaal aan ons had gedaan begreep ik ook waarom dat ze als we haar soms zagen met blauwe plekken rondliep en soms zelfs in de gips lag waarvoor ze dan allerlei excuses vertelde zoals "ik ben gevallen" of "ik heb mij per ongeluk gestoten".
Een tijdje na dit voorval vertelde men mij dat ze terug samen was met haar vriend die er toen op de een of andere manier is achter gekomen dat zij met ons gepraat had. Vanaf dat moment verbood hij haar ieder contact met ons en vooral met mij. De reden hiervoor was dat hij snel heel jaloers is zoals zij ons toen in dat gesprek verteld had.
Sindsdien hebben we niet veel contact meer gehad met haar tot ongeveer nieuwjaar 2005. Toen hebben we haar via een sms bericht onze nieuwjaarswensen doorgestuurd. Zij reageerde hierop met een bericht dat ze eindelijk de kracht had gevonden om hem buiten te zetten en ook buiten te houden.
Ik had mij intussen al eens wat meer verdiept in het onderwerp van vrouwen die zich in zo een relatie bevinden en ben zo het boek van Robin Norwood tegengekomen. Met de informatie die ik op het internet kon vinden heb ik dan een kleine documentatiemap samengesteld n haar dit overhandigt. Mijn bedoeling was om haar geleidelijk aan bekent te maken met het probleem relatieverslaving en haar daarna door te verwijzen naar het boek zelf en nog wat andere literatuur betreffende dit onderwerp.
We zijn nu ongeveer 2 maanden verder en ik heb net van vrienden vernomen dat ze weer terug samen zijn. Het contact met haar vriend is beter dan ooit, zo heeft zij ons intussen laten weten, hij is op het moment in behandeling bij een therapeut en hij heeft haar weten te overtuigen om samen met hem in therapie te gaan om zo hun problemen proberen op te lossen.
Daar dit nu al de zoveelste keer is dat zij teruggaat naar hem ben ik mij serieuze zorgen aan het maken over haar en haar 3 kinderen ( ja, die zijn er ook nog bij betrokken). Ik vraag mij af waar dit gaat eindigen, wanneer zij eindelijk gaat inzien dat ze zo haar probleem niet oplost maar juist erger maakt. Wat moet er nog allemaal gaan gebeuren enz....
Als buitenstaander kan je eigenlijk alleen maar machteloos toezien hoe zo iemand zichzelf volledig ten gronde richt. Nu hoop ik voor haar dat die therapie gaat helpen, maar ik heb zo mijn twijfels. Uit haar gedrag meen ik ook te kunnen afleiden dat ze die documentatiemap nooit heeft doorgenomen of dat ze totaal geen controle meer heeft over haar gedrag.
Wat zijn jullie meningen en inzichten over dit alles, ik zou het fijn vinden als jullie dit even met mij zouden delen want ik zie zelf niet meer hoe wij haar nog zouden kunnen helpen.
Bij voorbaat dank,
Groetjes
[/url]
relatieverslaving
Re: relatieverslaving
Hallo lionheart,
Het is heel lief van je wat je allemaal hebt gedaan. Meer dan naar haar luisteren en haar deze informatie verschaffen kun je niet doen (zat er in je documentatiemap ook het telefoonnummer van 'Blijf van m'n lijf'?). Wat zij daarmee doet ligt in haar hand en dat zul je moeten accepteren. Voordat ikzelf het boek van Robin Norwood las was een vriendin van mij er heel erg mee bezig en praatte er aldoor over, maar toen raakte het niets bij mij. Pas later toen mijn therapeut het mij gaf sloeg het bij mij in als een bom en drong het diep tot me door. Ik heb dit al van zoveel vrouwen gehoord. Het gebeurt toch pas als je er ZELF aan toe bent, daar heeft een ander weinig invloed op.
Ik vind het een heel positief teken dat HIJ initiatief genomen heeft tot de therapie, de meeste mannen in 'Norwood-relaties' willen daar niets van weten. Ze zitten nu samen in therapie, probeer erop te vertrouwen dat daar wel dingen zullen gebeuren die hen beiden ten goede komen en waardoor er misschien meer duidelijkheid komt. Misschien dat ze er dan ook toe komt om het boek van Robin Norwood te lezen en daarna zelf op zoek gaat naar hulp. Soms moeten we eerst heel diep gaan voordat we gemotiveerd raken om echt hulp te zoeken en aan onszelf te gaan werken.
Verder zou ik je aanraden om eens wat dieper onderzoek te doen naar waarom deze zaak jou zelf raakt en op welke manier (wat is dat voor gevoel dat je bij deze situatie hebt? en waar doet je dat aan denken uit je eigen verleden?), want het kan heel goed zijn dat dit betekent dat er iets bij jou zelf van binnen is wat om aandacht en uitwerking vraagt.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Groetjes, Anna
Het is heel lief van je wat je allemaal hebt gedaan. Meer dan naar haar luisteren en haar deze informatie verschaffen kun je niet doen (zat er in je documentatiemap ook het telefoonnummer van 'Blijf van m'n lijf'?). Wat zij daarmee doet ligt in haar hand en dat zul je moeten accepteren. Voordat ikzelf het boek van Robin Norwood las was een vriendin van mij er heel erg mee bezig en praatte er aldoor over, maar toen raakte het niets bij mij. Pas later toen mijn therapeut het mij gaf sloeg het bij mij in als een bom en drong het diep tot me door. Ik heb dit al van zoveel vrouwen gehoord. Het gebeurt toch pas als je er ZELF aan toe bent, daar heeft een ander weinig invloed op.
Ik vind het een heel positief teken dat HIJ initiatief genomen heeft tot de therapie, de meeste mannen in 'Norwood-relaties' willen daar niets van weten. Ze zitten nu samen in therapie, probeer erop te vertrouwen dat daar wel dingen zullen gebeuren die hen beiden ten goede komen en waardoor er misschien meer duidelijkheid komt. Misschien dat ze er dan ook toe komt om het boek van Robin Norwood te lezen en daarna zelf op zoek gaat naar hulp. Soms moeten we eerst heel diep gaan voordat we gemotiveerd raken om echt hulp te zoeken en aan onszelf te gaan werken.
Verder zou ik je aanraden om eens wat dieper onderzoek te doen naar waarom deze zaak jou zelf raakt en op welke manier (wat is dat voor gevoel dat je bij deze situatie hebt? en waar doet je dat aan denken uit je eigen verleden?), want het kan heel goed zijn dat dit betekent dat er iets bij jou zelf van binnen is wat om aandacht en uitwerking vraagt.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt.
Groetjes, Anna
Hoi Anna,
Zover ik weet is de stichting "Blijf van mijn lijf" niet actief in Belgie maar ik heb haar wel enkel informatieve folders bezorgd van de vzw Pandora die zich ook bezig houden met vrouwen die mishandelt worden. Ik heb haar zelfs voorgesteld om naar een daar opgerichte praatgroep te gaan maar daar stond ze niet echt voor open.
Het is zoals je zegt een kwestie van geduld hebben en wachten tot zij er klaar voor is en daar heb ik het niet altijd even gemakkelijk mee.
Waarschijnlijk ligt dit bij mij zo gevoelig omdat er binnen in mij inderdaad nog dingen aanwezig zijn waaraan nog gewerkt dient te worden en daar ben ik nu ook mee bezig.
Ik kan voor haar alleen maar hopen dat ze inziet wat er allemaal aan de hand is voor het te laat is. Dit klinkt misschien wat dramatisch maar mijn research in dit onderwerp heeft ook uitgewezen dat het aantal gelijkaardige situaties die een fatale afloop kennen gestadig is aan het toenemen en dat baart mij wel zorgen.
Hoe het ook mag zijn, ik wil je in ieder geval bedanken voor het delen van je eigen ervaring en inzichten.
Als er nog andere mensen zijn die hun ervaring en inzichten willen delen, die zijn meer dan welkom.
Groetjes,
Lionheart
Zover ik weet is de stichting "Blijf van mijn lijf" niet actief in Belgie maar ik heb haar wel enkel informatieve folders bezorgd van de vzw Pandora die zich ook bezig houden met vrouwen die mishandelt worden. Ik heb haar zelfs voorgesteld om naar een daar opgerichte praatgroep te gaan maar daar stond ze niet echt voor open.
Het is zoals je zegt een kwestie van geduld hebben en wachten tot zij er klaar voor is en daar heb ik het niet altijd even gemakkelijk mee.
Waarschijnlijk ligt dit bij mij zo gevoelig omdat er binnen in mij inderdaad nog dingen aanwezig zijn waaraan nog gewerkt dient te worden en daar ben ik nu ook mee bezig.
Ik kan voor haar alleen maar hopen dat ze inziet wat er allemaal aan de hand is voor het te laat is. Dit klinkt misschien wat dramatisch maar mijn research in dit onderwerp heeft ook uitgewezen dat het aantal gelijkaardige situaties die een fatale afloop kennen gestadig is aan het toenemen en dat baart mij wel zorgen.
Hoe het ook mag zijn, ik wil je in ieder geval bedanken voor het delen van je eigen ervaring en inzichten.
Als er nog andere mensen zijn die hun ervaring en inzichten willen delen, die zijn meer dan welkom.
Groetjes,
Lionheart