Hallo,
Vandaag voor het eerst gelezen op internet gelezen over relatieverslaving en ik bleef maar lezen. Ik twijfel nog erg maar er komen wel veel dingen me bekent voor. Ik ben 34jaar en heb al verschillende relatie's achter de rug, 2x met een man een met narcistische trekken, 4 jaar een relatie met iemand met erectieproblemen (waardoor ik twee jaar geen sex heb gehad) en ook nog 4 jaar met iemand die mij belazerde. In al deze relaties ben ik erg lang blijven hangen terwijl ik heel goed wist dat ik zelf niet gelukkig was maar koos nooit voor mezelf. Als het uiteindelijk echt niet meer ging en kon ik de relatie wel verbreken maar het was dan nog erg moeilijk om iemand los te laten.
Met mijn laatste relatie dacht ik de liefde van mijn leven hebben te gevonden, nog nooit had ik zoveel aandacht een liefde van iemand gehad en hij bevestigde altijd bij het overdreven af zijn liefde voor mij. Na een tijdje zag ik dat zijn gedrag af en toe veranderde, ik werd onzeker en begon nog meer mijn best te doen. Hij begon onaardiger tegen mij te doen en ik ging nog meer liefde geven en begon hem meer te verleiden met geweldige sex. Hij had al een aantal keren gevraagd of ik wou samenwonen maar daar moest ik wel even over nadenken. Op het moment dat ik ja zei op samenwonen was hij blij.. maar 1 dag later verbrak hij de relatie vanuit het niets en bestond ik niet meer voor hem. Ik kreeg geen uitleg ik was gewoon helemaal niks meer voor hem en hij verdraaide uiteindelijk alle verhalen. Het was een relatie van maar een half jaar maar heb een enorme klap gehad.Ik heb maandenlang aan hem getrokken omdat ik uitleg wou en ik wilde zo graag horen dat ik toch wel een beetje bijzonder voor hem was. Helaas werd ik van elk gesprek alleen maar kleiner en liet hij mij keer op keer voelen dat ik er niet toe deed. Ik ben nu 7 maanden verder maar nog elke dag zit hij in mij hoofd en wil ik het liefste morgen naar hem terug. Ik weet dat hij mij uiteindelijk helemaal niet gelukkig zal maken maar als hij lief was gaf hij mijn zo'n goed gevoel en het verlangen naar hem lijkt inderdaad op een verslaving. Ook in mijn vorige relatie die een keer onverwacht werd verbroken brak er complete paniek uit en heb ik er alles aangedaan om degene terug te krijgen, terwijl hij mij had belazerd.
Heb inmiddels een behoorlijke depressie achter de rug, vindt mezelf niet meer leuk en ben erg op zoek naar antwoorden. Hoe kan het dat ik zo ver ga voor iemand? Hoe kan het dat iemand mij vreselijk veel pijn kan doen en mij kan kleineren en dat ik nog steeds terug wil? Waarom wil ik de mannen in mijn leven altijd helpen en begrijpen en denk ik niet aan mezelf? Ik heb altijd gedacht dat ik gewoon niet zoveel geluk had in de liefde maar misschien zoek ik hetzelf wel op.
Ik ga morgen gelijk het boek halen....