Het is heel wonderlijk hoe het voelen van pijn werkt. In eerste instantie benieuwd naar wat er dan kan gebeuren. Nu heb ik het idee dat ik het begrijp. Woensdag was voor mij een hele drukke dag ik moest me enorm haasten om mijn werk af te krijgen. Moest ook op tijd thuis zijn om met mijn zoontje naar een schoolactiviteit te gaan. Was dus behoorlijk gestresst. Ben met mijn zoontje meegegaan heb een poosje gekeken, hij wilde nog een poosje spelen. Ik ben in die tijd een boodschap gaan doen. Ik bel mijn vriend en vertel dat onze zoon een prijs had gewonnen. Hij vertelde mij dat hij thuis was en met zijn zoon uit een vorig huwelijk spullen ging kopen voor zijn brommer.
Op dat moment voelde ik een enorme boosheid opkomen. Heb niet gereageerd heb wel gezegd jammer dat je niet even met mij mee bent gegaan. Ik vind het zo leuk dat je er bij zulke activiteiten ook bij bent.
Verder had ik niets gezegd, dat deed ik eerder anders dan zou ik alles volledig op hem hebben afgereageerd. Nu voelde ik het heel erg in mij zitten. Ik heb mijn zoontje opgehaald en ben naar huis gegaan. Ik liep nog buiten en heb de pijn toegelaten. Ik stond eerst tegen de muur en de pijn was enorm heftig, daarna ben ik op mijn hurken gaan zitten. Nog ging het door. Daarna ben ik op de grond gaan zitten. Al die tijd hield ik mijn ogen stijf dicht. Op een gegeven moment voelde ik de pijn afnemen.
Het meest aparte vind ik dat, als ik nu aan het voorval terug denk ik er maar heel weinig bij voel.
Ik denk dat het dan toch werkt.
Ik vind het geweldig dat ik hier mee kennis gemaakt heb. Ik zou dat nooit uit mezelf hebben uitgevonden.
Ik probeerde er nog achter te komen wat mij zo raakte. Een dag later wist ik het. Als kind had ik vaak het idee alles alleen te moeten doen.