Hallo,
nadat ik het boek "als hij maar gelukkig is" heb gelezen ben ik echt goed over mijn leven na gaan denken.
ik besef nu ook dat ik eigenlijk nooit bij mezelf dacht: wat vind ik eigenlijk van deze situatie en wat wil ik eigenlijk?
Altijd gewend om te handelen naar wat er van mij verwacht wordt en ik hield me er altijd mee bezig wat anderen van mij zouden vinden.
als ik het in hun ogen maar goed doe.
ik ben hard aan mezelf aan het werken en probeer er in het dagelijkse leven vaker bij stil te staan, wat ik graag wil.
dit valt me best zwaar.
het lijkt zo makkelijk om voor jezelf te kiezen, maar als je dat zelf en je omgeving helemaal niet van je gewend bent is dat best moeilijk.
mijn moeder en mijn zusje zitten al jaren samen op een toneelvereniging.
ieder jaar gaan mijn man en ik naar de uitvoering.
het is dat mijn moeder en mijn zusje in het toneelstuk spelen. anders hadden we er nooit naartoe gegaan.
nu willen we dit jaar een keertje overslaan.
we hebben er geen zin in.
dit heb ik eerlijk tegen mijn moeder gezegd, dat ik er een keer geen zin in heb en dat we een jaartje overslaan.
zodat het voor ons ook leuk blijft.
dit is dus bij mijn moeder in het verkeerde keelgat geschoten.
ik heb er nu zo'n schuldgevoel over.
als ik gewoon gegaan was (en dus niet naar mezelf had geluisterd)
en me weer gedragen zoals van mij verwacht wordt, dan was er niks aan de hand geweest.
hebben jullie hier ook ervaring mee??
dat je voor jezelf wilt kiezen maar dat het in je omgeving niet geaccepteerd wordt? en dat je er dan een schuldgevoel over hebt?
ik vind dit zo moeilijk, ik voel me zo egoistisch.
ik heb mijn moeder daarna niet meer gesproken, ze negeert me.
wat moet ik nou?
liefs Nathalie.
wat vinden jullie hiervan???
Hallo Nathalie, welkom,
Waneer we veranderen is dat voor anderen vaak heel moeilijk. Soms levert dat ruzie op, soms negeren, maar altijd een vorm van weerstand. Dat moet geen reden zijn om niet naar onszelf te luisteren. Zeker moeders vinden het vaak heel lastig wanneer je je wat meer losmaakt en meer je eigen gang gaat. Toch kan het voor jou eigen persoonlijke groei van belang zijn. Ik weet niet of je met jouw moeder over dit soort dingen kan praten.
Ik heb een boek gelezen over problemen laten bij wie ze horen van Gary Lundberg isbn 9027466475.
Dat heeft mij heel goed geholpen, wie weet jou ook,
ik wens je veel sterkte.
groetjes Jessie
Waneer we veranderen is dat voor anderen vaak heel moeilijk. Soms levert dat ruzie op, soms negeren, maar altijd een vorm van weerstand. Dat moet geen reden zijn om niet naar onszelf te luisteren. Zeker moeders vinden het vaak heel lastig wanneer je je wat meer losmaakt en meer je eigen gang gaat. Toch kan het voor jou eigen persoonlijke groei van belang zijn. Ik weet niet of je met jouw moeder over dit soort dingen kan praten.
Ik heb een boek gelezen over problemen laten bij wie ze horen van Gary Lundberg isbn 9027466475.
Dat heeft mij heel goed geholpen, wie weet jou ook,
ik wens je veel sterkte.
groetjes Jessie
Hoi Jessie,
Bedankt voor je snelle reactie.
Nee, ik kan er met mijn moeder niet goed over praten.
Als ik over mijn gevoelens praat, reageert ze gauw van: welnee, maak je niet zo druk, positief denken hoor.
of verontwaardigd van: waar komt dit nu opeens vandaan?
Last van je maandelijkse perikelen?
het wordt gauw afgewimpeld alsof het niet belangrijk is en dat ik me aanstel.
Ik heb vroeger ook nooit mijn gevoelens kunnen uitten.
mijn ouders hadden teveel problemen met zichzelf en met mijn oudere broer.
mijn moeder kwam (nu nog steeds eigenlijk) altijd met haar problemen naar mij toe.
dat ben ik altijd gewend geweest, ik wist niet beter.
ik heb me nooit afgevraagd wat ik daarvan vond, zo ging dat gewoon.
dat boek...daar ga ik achteraan. hartstikke bedankt.
groetjes van Nathalie.
Bedankt voor je snelle reactie.
Nee, ik kan er met mijn moeder niet goed over praten.
Als ik over mijn gevoelens praat, reageert ze gauw van: welnee, maak je niet zo druk, positief denken hoor.
of verontwaardigd van: waar komt dit nu opeens vandaan?
Last van je maandelijkse perikelen?
het wordt gauw afgewimpeld alsof het niet belangrijk is en dat ik me aanstel.
Ik heb vroeger ook nooit mijn gevoelens kunnen uitten.
mijn ouders hadden teveel problemen met zichzelf en met mijn oudere broer.
mijn moeder kwam (nu nog steeds eigenlijk) altijd met haar problemen naar mij toe.
dat ben ik altijd gewend geweest, ik wist niet beter.
ik heb me nooit afgevraagd wat ik daarvan vond, zo ging dat gewoon.
dat boek...daar ga ik achteraan. hartstikke bedankt.
groetjes van Nathalie.
Hoi Nathalie,
Ik heb het boek in het nederlands. Zie isbn.Deel 1 in dit boek lijkt wat taai, maar deel 2 wordt wat praktischer, daar worden verschillende situaties benoemt, hoofdstuk 11 heet bv omgaan met de emoties van ouders en schoonouders.
Citaat: Geen enkel kind hoeft een onheuse behandeling van zijn ouders te accepteren. Vriendelijke grenzen aangeven kan elke relatie drastisch verbeteren, hoewel het in sommige gevallen even kan duren voor de ouder doorheeft dat de grens echt is, net als uw liefde voor hen.
Wat mij betreft is negeren een onheuse behandeling, en (on)bewust door haar gebruikt, waarschijnlijk, om je schuldig te laten voelen, Je moeder kent jou door en door !
Sterkte en houd vol!
Jessie
Ik heb het boek in het nederlands. Zie isbn.Deel 1 in dit boek lijkt wat taai, maar deel 2 wordt wat praktischer, daar worden verschillende situaties benoemt, hoofdstuk 11 heet bv omgaan met de emoties van ouders en schoonouders.
Citaat: Geen enkel kind hoeft een onheuse behandeling van zijn ouders te accepteren. Vriendelijke grenzen aangeven kan elke relatie drastisch verbeteren, hoewel het in sommige gevallen even kan duren voor de ouder doorheeft dat de grens echt is, net als uw liefde voor hen.
Wat mij betreft is negeren een onheuse behandeling, en (on)bewust door haar gebruikt, waarschijnlijk, om je schuldig te laten voelen, Je moeder kent jou door en door !
Sterkte en houd vol!
Jessie