praten en relatietherapie

[Megin]

Toen ik in die relatie zat dacht ik: ik MOET praten over deze dingen die ik in de relatie ervaar, want als ik dat niet doe voel ik me heel ongelukkig. Zo kan en wil ik niet doorleven. Maar erover praten leverde niets op, versterkte alleen maar het probleem. Ik had het gevoel geen contact met hem te kunnen krijgen, daardoor voelde ik me heel eenzaam, maar als ik met hem probeerde te praten over deze gevoelens, kreeg ik OOK geen contact met hem. Ik bereikte nooit het punt dat hij liet merken dat hij begreep wat ik ervaarde en ervoor openstond om te kijken naar hoe we daar iets aan zouden kunnen doen. Ik had op allerlei manieren steeds het gevoel dat alles wat voor mij belangrijk was bij hem het ene oor in en het andere oor uit ging. Dat maakte mij gek.

Hoi Anna,

Allereerst, wat geweldig dat jij deze site doet zoals je hem doet!

Dit bovenstaande stukje is precies waar ik midden in zit. Ik ben me bewust van mijn eigen jeugd en dat ik mijn man heb uitgekozen omdat hij net zo min intiem weet te zijn als ik en dat hij van alles goed moet maken voor mij.
Vandaag vroeg ik hem of hij het ook niet graag anders wilde. Dat onze gesprekken steeds op ruzies uitdraaien en dat het daarom fijn zo zijn om met iemand erbij te praten. Dat vind hij belachelijk, waarom we daar zelf niet uit kunnen komen. Nu resulteert het steeds dat we elk in een hoek van het huis onze wonden likken en ik in elk geval, maar hij ook vermoed ik, voel me dan eenzaam, verlaten en ongelukkig.
Als hij het dan ook anders wilde, want dat wilde hij wel, dan moeten we daar toch ook over praten? Wat heeft hij dan nodig om het weer goed te kunnen hebben?
Nee, dat praten was hij zat en met mij vielen toch geen afspraken te maken, ik kwam ze toch niet na. Hij ging gewoon zijn gang en ik bekeek het maar.
Wat zeg je dan, vroeg ik, jij gaat je gang en dan, langs elkaar heen leven? Als je het anders wil dan heb je het er toch over? Zeg je dan dat je uit elkaar wil? Voor mijn part zegt hij dan.
Ik voel me dan heel erg klem gezet. Want hij begint dan dingen te noemen en dan schiet ik natuurlijk in mijn kindgedoe. Ik heb iets kapot gemaakt en er stiekem niets over gezegd beweert hij bijv. Ik weet er niets van. Hij zou het net zo goed zelf gedaan kunnen hebben, zonder het te merken.

Jij adviseert:

dat je je bewust wordt van je eigen trauma’s en waarom je deze persoon hebt aangetrokken, welke rol deze relatie heeft. Want dan kun je zelf verantwoordelijkheid nemen en op een andere manier gaan communiceren, minder aanvallend en verwijtend, meer op een informerende manier over jezelf, in de trant van 'dit ben IK', waarbij je zelf verantwoordelijkheid neemt voor je gevoelens en behoeften en wensen en wat jij wilt in het leven en in een relatie.

Ik ben me bewust van mijn eigen patronen. Ik denk dat we er zonder hulp niet uitkomen.
Heb jij of iemand ervaring met relatietherapie in dit soort situaties?
Of is ook het samen hulp zoeken een vorm van manipuleren, beheersen van mijn kant?

Groetje, Megin

PS: hij is als mogelijk narcistisch gediagnosticeerd en ik herken het stukje van Kattie over narcisme heel erg.
Bovendien is het boekje "relatie met een Asperger" zo ongeveer over ons geschreven.

[Anna]

Hoi Anna,

Allereerst, wat geweldig dat jij deze site doet zoals je hem doet!

Dank je Megin.

Dat vind hij belachelijk, waarom we daar zelf niet uit kunnen komen.

Belachelijk of niet, je kunt er wel samen uitkomen of je kunt er niet samen uitkomen, en als het niet lukt om samen goed te communiceren (wij Norwood-vrouwen en de mannen die we uitkiezen hebben niet geleerd te communiceren) zul je daar hulp voor moeten vragen, samen of jij alleen. Als hij het niet wil, dan houdt het op, dan zul je dit pad van leren gezond te worden (en goed communiceren) zonder hem moeten doen. Dus niet voor de relatie, maar voor je eigen toekomst, je eigen gezondheid en geluk en emotioneel welzijn.

Ik ben me bewust van mijn eigen patronen. Ik denk dat we er zonder hulp niet uitkomen.
Heb jij of iemand ervaring met relatietherapie in dit soort situaties?

Ik heb zelf wel ervaring met relatietherapie (lang geleden). Maar zei je niet dat jouw vriend relatietherapie niet ziet zitten en niet wil? Als hij het niet wil, houdt het op. Je kunt alleen in relatietherapie met iemand die dat zelf graag wil en ziet zitten (van binnenuit). Anders werkt het niet. Maar ik denk sowieso dat je je moet richten op je eigen genezing, en hulp zoeken voor jeZELF. Voor jou alleen.

Of is ook het samen hulp zoeken een vorm van manipuleren, beheersen van mijn kant?

Dat denk ik wel. Als hij iemand is die zoiets niet ziet zitten en jij gaat proberen dat te veranderen (wat je niet kunt).
Groet, Anna