Ik heb al eerder geschreven op dit forum over mijn relatieverslaving.
Momenteel zit ik dus in een relatie die eigenlijk niet werkt. Maar afscheid ervan nemen, dat kan ik dus niet.
We hebben afgesproken een break te nemen. Eens per week bij elkaar te eten(ook vanwege de kinderen, 1 van mij en 1 van hem) en verder rustig aan doen. Aangezien we in patronen terecht waren gekomen die we niet wilden. Hij heeft 2 beginnende eigen zaken en werkt zich tien slagen in de rondte en is net gescheiden. Ik snap dat zijn hoofd vol zit, maar alle beloftes die hij me in het begin heeft gedaan (we hebben 13 jaar geleden ook wat gehad), die komt hij niet na. Hij zou me nooit meer zo kwetsen. Hij zou mij en mijn zoontje nooit verdriet doen. Hij zou er altijd voor me zijn en we zouden de tijd die we konden doorbrengen zo goed mogelijk benutten. Nou, dit werkte, de eerste 2 weken. Maar goed, ik voelde de afstand steeds meer groeien. En daar werd ik zo onzeker van want ik kreeg bij lange na niet de bevestiging waar ik als relatieverslaafde zo naar hunker.
Dus nu...afstand. Omdat hij rust nodig heeft met alle drukte. " Ik kan de stress van de relatie er nu niet bij hebben," waren zijn woorden, "maar ik hou wel heel veel van je en wil je blijven zien." Prima. Ik hou die afstand wel. Ik bel niet, ik stuur geen berichtjes en ik onderneem geen initiatief om hem te zien.
Ik had gehoopt dat deze tijd mij rust zou geven. Dat ik hierdoor dingen in perspectief kon gaan zien. Daarom ging ik akkoord met de afstand.
Hij heeft mij (we hebben dit 2 weken geleden afgesproken) al 2 keer gebeld en al een keer of 4 initiatief genomen tot contact. Maar ik merk gewoon dat ik alsmaar bozer en bozer word. Dat ik hem slap vind, een wegloper. Dat ik me steeds meer ga afvragen of ik wel verder wil met een man die wegloopt als het moeilijk wordt en die weigert te communiceren, gewoonweg omdat hij het niet kan. Ik weet dat geen man perfect is. En dat ik dat ook niet moet verwachten. Maar mijn verwachtingen zijn wel te hoog. Ik verwacht dat hij mij belt. Dat hij spijt gaat krijgen. Dat hij me gaat missen. Dat hij degene is die nu, op dit moment, weer gaat vechten voor de relatie.
En ik zit hier in huis, gevangen tussen mijn eigen muren van ellende, te wachten tot hij tot inkeer komt. Een vriend van mij zei tegen me: "Komop, meid, zet er een punt achter. Dit gaat niet opschieten."
Maar dat kan ik niet. En dat wil ik ook niet. Gewoonweg omdat ik de eerste stap niet wil zetten. En daarbij heb ik het idee: Als ik het nu uitmaak, dan komt hij er wel weer heel makkelijk van af.
Ik vind dat als hij de relatie wilt beeindigen, dan mag hij daartoe ook inititiatief nemen, ik ga het hem niet op een presenteerblaadje aanbieden.
Ik weet dat de relatie niet goed is. Ik weet niet eens of ik echt wel van hem hou.
Maar er definitief een punt achter zetten, dat kan ik niet. Omdat ik nog steeds hoop. Hoop dat hij tot inkeer komt en dat we samen verder kunnen. Is dat eigenlijk niet erg?