Ik ben een alleenstaande moeder van 37. Een geweldig kind, een geweldige baan, een geweldige hobby en ook nog best een leuk sociaal leven. Al met al mag ik niet mopperen. Maar mijn relaties? Een groot drama... Ik hop van de een naar de ander. Altijd met een groot schuldgevoel naar mijn kind toe, wat zal hij hier aan overhouden??
Maar het lukt me niet te vallen op de juiste persoon. Het zijn altijd personen die emotioneel onbereikbaar zijn.
Nooit ernstige problemen zoals slaan of drugs of alcohol. Nee, gewoon van die mannen die je in het begin de hele wereld beloven, waardoor je gaat denken: Nou, misschien is dit dan....
Voor ik het weet zit ik in een relatie en dan blijkt de man in kwestie de verwachtingen die hij heeft gekweekt niet waar te kunnen maken.
Ik verwacht waarschijnlijk teveel. Ik verwacht dat de man mij gelukkig gaat maken. Er zit een gat in mij wat ik constant probeer te vullen met een soort schijnveiligheid die de relatie met zich meebrengt. De highs en de lows van de relatie wisselen zich af en worden naarmate de tijd verstrijkt steeds meer lows, waardoor ik nog harder ga proberen weer terug te komen naar de droom van het begin. Voor een man onmogelijk om waar te maken, zeker omdat ik waarschijnlijk ook verander in een teleurgestelde vrouw die haar verwachtingen niet vervuld ziet worden. Ik neem het mijn partner eigenlijk altijd kwalijk dat hij me niet gelukkig maakt.
En natuurlijk worden ze na een tijd minder attent en hebben ze minder tijd en zeggen ze niet meer de hele dag door hoe geweldig ik ben en hoe blij ze met me zijn.. Het is voor mij nooit genoeg.
Dus ik ga voor ze zorgen, ik ben lief voor ze. Ik verander van de zelfstandige vrouw die ze hebben leren kennen in een vrouw die nog maar aan een ding kan denken: Haar relatie.
Zo ook mijn huidige relatie. 13 jaar geleden hebben wij wat gehad en dat is op een heel dramatische wijze uitgegaan. We komen elkaar tegen terwijl zijn relatie van tien jaar lang op het eind loopt en hij zoekt troost bij mij. Zes weken lang heeft hij me getracht te overtuigen van het feit dat dit het was, dat hij me nooit meer zou kwetsen en dat hij met mij oud wilde worden.
Nou, de eerste weken waren ook super, maar toen begon het al wat af te nemen. Zijn scheiding begon zijn tol te eisen. Tel daarbij 2 goedlopende zaken op en het tijdsgebrek wat daarmee gepaard gaat en je begrijpt dat het alleen maar steeds minder werd en dat hij alleen maar minder tijd heeft gekregen. Daarnaast begon het hem ook te storen dat hij nooit eens tijd voor zichzelf had. Ik voelde dat hij afstand nam, die hij waarschijnlijk ook echt wel nodig had, maar tegelijkertijd voelde ik me enorm bekocht. Hij had zoveel beloftes gemaakt in het begin. Op die man ben ik verliefd geworden. Nu is hij een schim van wie hij toen was. En ik bleef maar trekken vanuit onzekerheid.
Communiceren is voor hem een heel groot probleem, maar ja, wat dacht ik: Dat komt wel als we een tijdje samen zijn.
Nou, dat samenzijn werd steeds minder relaxed, ik wilde weten waar ik aan toe was, wat de toekomstplannen waren en toen sloeg het bij hem helemaal door: hij wilde even geen relatie meer.
Beweert dat hij heel veel van me houdt, verliefd op me is, maar de stress van de relatie even niet aan kan. We hebben het nu op een heel laag pitje gezet, we eten eens per week bij elkaar and that's it.
Maar ik voel me doodonzeker. Wil maar een ding: dat het weer goed komt en dat hij weer wordt wie hij in het begin was. Ik moet hem loslaten maar dat is zo ontzettend moeilijk voor mij.
En ik red mezelf prima zonder hem. Ik zorg goed voor mezelf, eet gezond, zorg dat ik er goed uit zie. Mijn baan loopt goed, thuis draait ook alles door (we woonden niet samen) maar toch is dit het enige wat mijn gedachten beheerst. En het erge is dat ik niet eens meer zeker weet of ik van hem houd.. Ik wil gewoon weer terug wat hij in het begin heeft beloofd.
Ik ga van hoge pieken naar diepe dalen en heb voor mezelf besloten om deze tijd te gebruiken iets aan mijn probleem te doen: mijn relatieverslaving en mijn verwachtingspatroon. Maar stiekem in mijn achterhoofd met een doel: dat dit weer goed komt. Ik hoop dat ik dat idee kan laten varen... maar waar zit die knop??
Liefs, Senzy.