Even voorstellen

[Christien]

In april ben ik een opleiding voor gesprekstherapeut begonnen.
Bij het 2e deel van de opleiding begin je met de specialisatie op bepaalde gebieden.
Het eerste hoofdstuk is co-dependency....tijdens het lezen gingen mijn ogen open.
Ik herkende er mezelf in. Dit gaf me zo'n bevrijdend gevoel. En ook merkte ik in hoeverre ik al weer gegroeid ben. Dit maakte me toch wel erg trots op mezelf.

Omdat ik nu inzie dat het zo niet verder kan, ben ik verder gaan zoeken. En kwam hier terecht. Hoop hier iets meer mezelf te leren begrijpen en ook hoop ik om weer normaal te leren funtioneren in een relatie en in het algemeen.

Verder zal ik iets over mezelf vertellen..
Ik ben Christien, 30 jaar en mama van 4 kids tussen de 9 jaar en 10 maanden oud.
Heb een relatiebreuk achter de rug die voor mij het omslagpunt was. Heb nu momenteel een hele lieve vriend en het gaat ontzettend goed samen. Hebben wel onze moeilijke momenten, maar zie nu in dat dit veel aan mij ligt. Confronterend maar erg leerzaam ook!
Heb er moeite mee als hij naar zijn eigen woning gaat en een paar dagen er niet is. Eigenlijk mag ik er al had neerzetten, want kan het de laatste tijd erg goed hebben. Mis hem wel hoor..maar dat lijkt me wel weer gezond.

Groetjes Christien
als jullie meer willen weten, gewoon vragen hoor

[Jolien]

Hoi Christien, zat even te neuzen op het forum en kwam je berichtje tegen. Ik herken het zo, als hij een paar dagen weer zijn eigen gang gaat, en heel weinig laat horen, vind ik dat heel moeilijk en denk ik meteen, dat hij niets meer om me geeft of er mee wil stoppen. Hoe herken je bij jezelf, dat je nu wel in een fijne relatie zit, dat lijkt me zo moeilijk! Groet, Jolien

[Christien]

Hoi Jolien,

Ik had er inderdaad echt moeite mee. Nog wel als ik lang niks meer van hem hoor, inderdaad dan ben ik bang dat hij niet meer genoeg om me geeft. Ben nog erg onzeker op dat gebied.

Maar ik weet zeker dat het goed zit, omdat ik ook zijn minder goede kanten zo kan accepteren. En met hem ook over vanalles en nog wat kan praten. De liefde die ik nu voel is gelijk aan wat ik voor mijn kinderen voel. Onvoorwaardelijke liefde...

Heb gewoon met hem een hele andere relatie als met mijn ex-en...heb 2x een relatie van 6 en één van 8 jaar achter de rug. De één vanaf mijn 16e tot 22e en de ander, meteen daarachteraan van mijn 22e tot 30ste.
De eerste was ik gewoon ontgroeid..ik werd volwassen mede doordat ik zwanger was. Hij niet..
De 2e leek qua doen en laten op mijn vader.

Bij beide probeerde ik de liefde te krijgen die ik van mijn vader (alcoholist) niet gekregen heb. Ik denk niet dat ik van hen echt gehouden heb. Vooral bij de 2e relatie cijferde ik me helemaal weg, deed alles wat hij leuk vond. Leefde dus gewoon zijn leven.
Gaf hem de schuld van alles, hij vond het wel best zo. Nu achteraf gezien was hij inderdaad erg lui en liet alles graag aan een ander over. Was ik er echt tegenin gegaan en had ik het niet gepikt, dan was de relatie uit gegaan.
Deed gewoon alles om de relatie maar stand te laten houden. De laatste 2 jaar vrat het echt aan me. Wilde zo graag weg, maar die stap nemen durfde ik niet. Want dan had ik niemand meer.

Nu heb ik een vriend die me veel helpt en er echt voor me is. Maar we hebben ook nog ieders een eigen leven. Ik heb mijn vrienden, volg een opleiding en doe ook dingen zonder hem. En als ik een keer zin heb ergens in, doe ik het ook niet.
Ik vind het niet meer erg als hij me complimenten geeft, of cadeaus geeft.

Voorheen deed ik echt alles voor mijn ex en deed ik alleen maar dingen met hem samen. Alles draaide om hem.

Moet ook zeggen dat ik momenteel ook geen contact met mijn ouders meer heb. Normaal luisterde ik nog wel eens naar hen. Nu doe ik gewoon waar ik zin in heb. Ze pikken het niet meer dat ze nu geen grip meer op me hebben. Ik mis ze ook niet moet ik zeggen. Vind het zelfs fijn dat ik niet meer naar ze toe 'moet'

Ik voel me momenteel echt bevrijd van alles. Heb veel dingen losgelaten.

Groetjes Christien