Hallo allemaal,
mijn naam is Simone, ik ben 36 jaar en heb 2 kinderen van 6 en 2 jaar.
Ik koop regelmatig het blad Psychologie, maar dit keer werd ik aangetrokken door het verhaal over foute mannen en waarom we daar op vallen.... Eerlijk gezegd had ik een Viva-like truttig verhaaltje verwacht, waar niks nieuws in zou staan, maar groot was mijn verbazing toen ik het artikel las en bij iedere zin dacht: "Shit, dit ben IK"
Natuurlijk ben ik na het lezen meteen op internet gaan kijken en vandaar dat ik hier nu dus mijn verhaal opschrijf.
Ik heb nu ruim 12 jaar een onmmogelijke relatie met Eric, de vader van mijn 2 kinderen. We hebben samengewoond en doen dat nu niet meer, er zijn zelfs trouwplannen geweest, maar is natuurlijk niks van terecht gekomen.
Het nare is, dat de problemen inderdaad steeds groter worden en de "overtredingen" steeds zwaarder en heftiger.
In december had ik hem voor de zoveelste keer betrapt op ontrouw en gezegd dat het nu echt voorbij moest zijn...
Hij heeft daarop mijn laptop vernield en gedreigd me een stoeptegel op mijn hoofd te gooien. Gelukkig zijn de kinderen niet wakker geworden van dit gedoe! Ik heb de politie gebeld en later op het bureau melding laten maken, geen aangifte..... (had het een paar dagen later inderdaad ook alweer verzacht in mijn gedachten)
Hij is verder gegaan met zijn nieuwe vriendin, die niet zijn vriendin was, want volgens hem ging het alleen maar om sex en om mij terug te betalen voor het feit dat ik deze zomer een vriendje heb gehad voor een maand, toen het weer eens uit was tussen ons...
Begin januari kreeg ik allerlei sms-jes van hem toen hij weer terug was na een paar dagen vriendinnetje en hij wilde me graag zien.
In de tussentijd had ik ook heel veel sms-jes gekregen, varierend van:"ik trouw met je" tot "zij is alles in bed wat jij niet bent" en meer van dat soort totaal beledigende en kwetsende teksten.
Anyway, om een lang verhaal kort te maken: ik ben er natuurlijk weer ingetrapt en heb hem gezegd dat dit de laatste kans was.
Hij was dolgelukkig en ik natuurlijk ook!
Het is 2 weken goed gegaan en gisteren is meneer weer naar Hamburg vertrokken, de stad waar zijn liefje woont. Niet om haar te zien natuurlijk, nee, om zijn zaken compagnons te ontmoeten en dingen te overleggen....
Ik ben er weer helemaal ziek van, heb niet geslapen vannacht en weer de overbekende knoop in mijn maag, kan niet eten en voel me bibberig en zenuwachtig.
Straks komt hij weer hier en wil vanavond met me uit, maar ik ben niet in de stemming en vertrouw het gewoon niet. Ik heb het de hele nacht weer voor me gezien hoe hij daar bij haar in bed ligt en niet bij zijn compagnons op de bank zit.
Ik trek dit niet, maar weet niet hoe ik het kan stoppen. Hij rekent er op dat ik hem steeds terug neem, wat hij ook flikt, en das tot nu toe natuurlijk ook steeds gelukt.... Hij gaat steeds verder en ik laat hem er mee wegkomen... WAAROM kan ik dit niet niet gewoon afsluiten???
Ik ben echt ziek als hij er niet is en zelfs voor mijn kinderen ben ik niet de leuke moeder die ik zou moeten zijn, omdat ik zo met mezelf overhoop lig.... Ik wil dat het ophoudt, maar weet niet hoe.
En ja, ook de jeugdschets die ik las over vrouwen die hierin verstrikt raken, is mij op het lijf geschreven helaas....
Nu zit ik dus te wachten tot hij thuiskomt en ben bang voor wat hij me wel of niet gaat vertellen, dat maakt niet eens zoveel uit, in mijn hoofd is het waar wat ik denk en is het gewoon weer gebeurd.
De ruzie die we vanavond gaan krijgen omdat ik toch dingen vraag die hij niet wil horen en moe wordt van mijn achterdochtige gezeur..
Bah, ik wil dit niet meer voelen! Ik durf tegen niemand meer te vertellen wat er speelt tussen mij en Eric, iedereen denkt dat we uit elkaar zijn en dat ik natuurlijk niet meer terug verlang naar hem.
Mijn verstand is het hier ook mee eens, maar mijn gevoel zegt iets anders en ik KAN niet anders.
Je wordt er dus niet alleen doodongelukkig van, maar ook nog eens een totaal eenzame leugenaar, die uiteindelijk meer bij niemand terecht kan met mijn verhaal.
Opluchting dus dat er nog meer "domme" vrouwen zijn zoals ik, die zich niet los kunnen maken uit iets wat zo ongezond is als dit.
En herkenning omdat ik dacht dat het mijn verhaal was, dat ik las, IK ben die vrouw die beschreven wordt...
Sorry dat het zo'n lang verhaal geworden is, en dan te bedenken dat ik nu pas het topje van mijn ijsberg beschreven heb.....
Groetjes, Simone
Herkenning en opluchting....
Hallo Onyxlotus,
Fijn dat je je verhaal hebt gedaan, fijn voor mij, vanwege de herkenning, fijn voor jou, omdat je het dan eens ergens anoniem kwijt kan. Ik wilde dat ik dat had gekund toen ik in mijn huwelijk het zo moeilijk had. Ik wens je heel veel sterkte en leef met je mee. Je bent niet de enige, en het ontdekken dat jouw situatie (soms) erg moeilijk is, is al een hele grote stap!
liefs jessie
Fijn dat je je verhaal hebt gedaan, fijn voor mij, vanwege de herkenning, fijn voor jou, omdat je het dan eens ergens anoniem kwijt kan. Ik wilde dat ik dat had gekund toen ik in mijn huwelijk het zo moeilijk had. Ik wens je heel veel sterkte en leef met je mee. Je bent niet de enige, en het ontdekken dat jouw situatie (soms) erg moeilijk is, is al een hele grote stap!
liefs jessie
-
Hannah
Hallo Simone, aangezien je hier schrijft op dit forum heb je al een heel belangrijke stap gezet; inzien dat je in een destructieve situatie zit en dat je dit wilt veranderen. Waaschijnlijk begrijp je ook dat het uiteindelijk niet om je vriend gaat maar om onverwerkte dingen in jezelf die je via je vriend probeert op te lossen en dat lukt niet. Dat lukt nooit. Wist je trouwens dat je op het open deel van het forum hebt gepost? Dit deel is openbaar voor iedereen die deze website bezoekt. Er is ook een gesloten deel waar je alleen toegang toe hebt als je je hebt aangemeld bij Anna. Dat kan dus niet iedereen lezen. De meeste vrouwen vinden het prettiger om daar hun verhaal te doen. sterkte Simone en groeten van Hannah
Hoi OnyxLotus,
Toch, als man maar even een reactie. Je kunt mijn verhaal overigens ook op het open forum lezen.
Ik vind het verschrikkelijk wat je meemaakt. Ik ken het gevoel zo goed, vastzitten in een relatie waarvan je zelf rationeel wel weet dat het niet werkt en ook niet kan werken.
Ik bezoek regelmatig een CoDA groep (codependents anonymous) en daar is me duidelijk geworden dat het inderdaad aan mijzelf ligt.
Mijn relatie is nu 4,5 maanden uit, ben er nog steeds kapot van, maar om een kort verhaaltje toe te voegen aan wat ik allemaal al geschreven heb.
Gisteravond in bed zag ik ineens heel bewust een "zwart gat" in mezelf. De leegte, die ik telkens probeer in te laten vullen door een ander, die dat natuurlijk niet kan. En los van wat de ander doet in de relatie, ik heb wat keren geprobeerd mijn ex wel die leegte te laten vullen, werd compleet afhankelijk van haar. Durfde bepaalde hobbies ook niet meer te doen, omdat zij dat niet leuk vond.
uiteindelijk dus een ongezonde relatievorm, waar ik zelf een groot aandeel in had. Doet er nog steeds niet aan af dat ik haar nog vreselijk mis. Maar het betekent vooral werken aan mezelf, mijn eigen onvolkomenheden, en niet anderen verantwoordelijk stellen voor het gemis dat ik ervaar.
Ik wens je heel veel sterkte en goed van je dat je hier terecht bent gekomen.
Erik
Toch, als man maar even een reactie. Je kunt mijn verhaal overigens ook op het open forum lezen.
Ik vind het verschrikkelijk wat je meemaakt. Ik ken het gevoel zo goed, vastzitten in een relatie waarvan je zelf rationeel wel weet dat het niet werkt en ook niet kan werken.
Ik bezoek regelmatig een CoDA groep (codependents anonymous) en daar is me duidelijk geworden dat het inderdaad aan mijzelf ligt.
Mijn relatie is nu 4,5 maanden uit, ben er nog steeds kapot van, maar om een kort verhaaltje toe te voegen aan wat ik allemaal al geschreven heb.
Gisteravond in bed zag ik ineens heel bewust een "zwart gat" in mezelf. De leegte, die ik telkens probeer in te laten vullen door een ander, die dat natuurlijk niet kan. En los van wat de ander doet in de relatie, ik heb wat keren geprobeerd mijn ex wel die leegte te laten vullen, werd compleet afhankelijk van haar. Durfde bepaalde hobbies ook niet meer te doen, omdat zij dat niet leuk vond.
uiteindelijk dus een ongezonde relatievorm, waar ik zelf een groot aandeel in had. Doet er nog steeds niet aan af dat ik haar nog vreselijk mis. Maar het betekent vooral werken aan mezelf, mijn eigen onvolkomenheden, en niet anderen verantwoordelijk stellen voor het gemis dat ik ervaar.
Ik wens je heel veel sterkte en goed van je dat je hier terecht bent gekomen.
Erik
En de ellende is dat iedere eventuele nieuwe "kandidaat" eigenlijk al bij voorbaat kansloos is hierdoor.
Is het niet omdat ik hem vergelijk met Eric en dit ten nadele uitpakt (hoe is het mogelijk???), dan wel omdat ik er zelf gewoon niet open voor sta en dat schiet ook niet op. Het krijgt gewoon geen eerlijke kans zo. Maar toch probeer ik het nog steeds, om ergens anders opnieuw te beginnen, tegen beter weten in, dat wel.....
Is het niet omdat ik hem vergelijk met Eric en dit ten nadele uitpakt (hoe is het mogelijk???), dan wel omdat ik er zelf gewoon niet open voor sta en dat schiet ook niet op. Het krijgt gewoon geen eerlijke kans zo. Maar toch probeer ik het nog steeds, om ergens anders opnieuw te beginnen, tegen beter weten in, dat wel.....
Poeh
Ik vind het erg moeilijk om hier iets te plaatsen, maar ik doe het gewoon. Weet ook niet zeker of ik het bericht wel op de goeie plek zet, maar goed.
Ik ben Katja, en ik ben 26 jaar, geen relatie. Net als heel veel mensen hier voelde ik herkenning in het artikel in Psychologie magazine over Norwood vrouwen. Ik heb altijd al gevoeld dat er iets niet pluis was, de manier waarop ik met relaties/mannen om ga. Ik heb al 3 jaar een knipperlicht verhouding met een man die 10 jaar een vriendin heeft met kind. Daarnaast heb ik ook nog regelmatig sex met mijn ex die inmiddels een half jaar een nieuwe vriendin heeft. Soms vraag ik me echt af wat er mis is met mij, en heb ik spijt en maak ik mezelf wijs dat ik er mee kap. Maar dan komt er een zwak moment, en geef ik er weer aan toe, laat me overhalen, en begint het weer van voren af aan. Als een verslaving...
Als ik terugkijk naar mijn jeugd en de slechte relatie die ik had met mijn vader, begrijp ik wel een beetje waarom het fout gaat. Soms dacht ik dat ik een sexverslaving had, of dat ik gewoon nooit de juiste man tegenkwam. Maar wat al die "foute" mannen gemeen hebben, dat ben ik!
Ik wil dit niet meer, mannen blijven behagen zodat ze van mij houden, op mijn tenen lopen, en van alles doen om geliefd te worden. Ik merk dat ik dit tegenover iedereen doe, en ik heb er genoeg van om anderen te pleasen i.p.v mezelf! Ik wil veranderen! Vandaar dat ik me hier heb aangemeld, zodat ik kan lezen hoe ik dit aan moet pakken, en wat de ervaring is van anderen.
Zo! Dat is eruit! Succes iedereen! En ook voor mezelf natuurlijk!
Groetjes Katja
Ik ben Katja, en ik ben 26 jaar, geen relatie. Net als heel veel mensen hier voelde ik herkenning in het artikel in Psychologie magazine over Norwood vrouwen. Ik heb altijd al gevoeld dat er iets niet pluis was, de manier waarop ik met relaties/mannen om ga. Ik heb al 3 jaar een knipperlicht verhouding met een man die 10 jaar een vriendin heeft met kind. Daarnaast heb ik ook nog regelmatig sex met mijn ex die inmiddels een half jaar een nieuwe vriendin heeft. Soms vraag ik me echt af wat er mis is met mij, en heb ik spijt en maak ik mezelf wijs dat ik er mee kap. Maar dan komt er een zwak moment, en geef ik er weer aan toe, laat me overhalen, en begint het weer van voren af aan. Als een verslaving...
Als ik terugkijk naar mijn jeugd en de slechte relatie die ik had met mijn vader, begrijp ik wel een beetje waarom het fout gaat. Soms dacht ik dat ik een sexverslaving had, of dat ik gewoon nooit de juiste man tegenkwam. Maar wat al die "foute" mannen gemeen hebben, dat ben ik!
Ik wil dit niet meer, mannen blijven behagen zodat ze van mij houden, op mijn tenen lopen, en van alles doen om geliefd te worden. Ik merk dat ik dit tegenover iedereen doe, en ik heb er genoeg van om anderen te pleasen i.p.v mezelf! Ik wil veranderen! Vandaar dat ik me hier heb aangemeld, zodat ik kan lezen hoe ik dit aan moet pakken, en wat de ervaring is van anderen.
Zo! Dat is eruit! Succes iedereen! En ook voor mezelf natuurlijk!
Groetjes Katja
-
Hannah
Dag Katja, "zo dat is eruit", dat klinkt zo krachtig. Welkom, ook van mij. Ik raad je ook aan om te overwegen "lid" te worden van het gesloten forum waar niet iedereen kan lezen wat je schrijft. Dat doe ik zelf ook. Ik heb er heel veel steun aan en het helpt om dingen te veranderen in je leven. groetjes Hannah
Hoi, ik hoor iedereen praten over het besloten forum, en daar wil ik ook veel liever naartoe, maar heb begrepen dat dit alleen bestemd is voor vrouwen die het boek al gelezen hebben? Dat heb ik dus niet.....
Het gaat mij er gewoon om dat ik kan praten met mensen zonder dat iedereen het meteen kan lezen enzo......
Hoe pak ik dit aan???
Simone
Het gaat mij er gewoon om dat ik kan praten met mensen zonder dat iedereen het meteen kan lezen enzo......
Hoe pak ik dit aan???
Simone