Wat een herkenning, om griezelig van te worden.
Even voorstellen: Ik ben een gescheiden vrouw van 42, 2 kleine kinderen en een jaar of 6 gescheiden.
Net een "goede" vriend verloren.... nou ja verloren... hij leeft nog wel. Ik kwam op deze site terecht via het maandblad Psychologie. En wat een herkenning... het klopt allemaal....ik ben niet de enige !
In relatiewereld, naar mijn idee, best wat voor mijn kiezen gehad. En... nu zie ik inderdaad de structuur erin, de verbondenheid met het verleden.
Door geen of weinig liefde, veiligheid en aandacht vroeger, nu nog steeds zoekende hiernaar.
Ik zoek alleen op de foute plekken is me nu wel duidelijk. Ik zoek bij mannen die het niet kunnen of willen geven. Ik zoek bij het evenbeeld van mijn vader.
Net een (vriendschappelijke) relatie gehad met een man, waarvan ik overtuigd was dat het goedzat. Een heel jaar lang keihard gewerkt, alles eraan gedaan zodat hij zich niet alleen voelde, zodat hij zich thuis voelde en geborgen. Een man, gekrenkt door het verleden en die me niks anders te geven had dan zo af en toe een gezellige avond.
Mijn gevoel zei echter dat hij me nodig had, dat ik er voor hem moest zijn... onvoorwaardelijk... dat hij me dat dan ook kon geven, dat hij ooit het licht zou zien...
Niks is minder waar blijkt nu. 2 maanden geleden vertelde ik dat ik meer voor hem voelde dan vriendschap.... en wat schetste mijn verbazing.... juist.....
Precies datgene wat hier zo duidelijk beschreven staat: het is niet wederzijds. En dat, ondanks alles, wat we afgelopen jaar hadden opgebouwd... dacht ik.
Hij laat niks meer van zich horen, kreeg nog wel een mail dat hij nog nooit zo'n vriend als mij gehad had... maar dat was het dan.
Enne... oja... hij zou er altijd voor me zijn, wat er ook gebeurde...
Lief.. heel lief... maar hij is er gewoon domweg niet.
Dat is nou alweer de zoveelste relatie wat hieropuit loopt. Mijn echtgenoot zei, na 20 jaar huwelijk: ik zal je niet missen.
Sta je dan met je mond vol tanden... hopen dat hij toch nog iets onderneemt....
Relatie's na mijn scheiding verliepen allemaal zoals bovengeschreven. Ik gooi me in allerhande bochten om het goed te doen, krijg weinig terug.
De mannen die mij wel de moeite waard vinden.... dat vind ik maar watjes en moet ik niks van weten...
Vreemd... maar nu kan ik me voorstellen waar dit vandaan komt en ga er keihard aan werken dat ikzelf ook weet dat ik de moeite waard ben.....
Liefs
Zij