Als ik 3,5 jaar geleden had geweten dat ik een eeuwige strijd zou aangaan....was ik er NOOIT aan begonnen. Maar dat is een"koe in zijn kont kijken".
Ik vond hem aantrekkelijk, een stuk ouder,en daardoor weer boeiender. Eindelijk een man die mij geestelijk ook kon boeien, die veel "van de wereld"weet en een hoop ervaring. Dat hij"anders"was had ik al snel in de gaten, en velen met mij. We hadden vaak, heel vaak ruzie, discussies en strijd.Hij vond dat ik maar op vele vlakken moest veranderen, vond mijn vriendinnen niet leuk, mijn familie niet aardig, mijn huis te rommelig, baan niet goed genoeg en ik kon wel wat vaker gaan sporten. Ik ben er altijd fel tegenin gegaan, maar toch op de 1 of andere manier groei je langzaam mee in de (negatieve) kritiek. Raakte vriendinnen kwijt, zelfvertrouwen(nog) minder en ik veranderde. Mijn houding, mijn denkwijze, gewoon mijn ikke.
Hij was strontjaloers, en daardoor werd ik het ook, want alles waar hij mij van beschuldigte deed hij zelf.
Mijn intuitie had élke keer gelijk, ik checkte al snel zijn mobiel en computer én vond ook elke keer iets.... Maar na een fikse ruzie en een week"pauze"kreeg hij me toch weer zover terug te gaan.Dit is tientallen keren gebeurd in onze 3 jaar. Ik betrok mensen in mijn verdriet, waardoor je ook weer diezelfde mensen kwijtraakt omdat ze niet snappen dat je teruggaat naar "z`on klootzak". Kon het nooit goed uitleggen...ik was zwaar verliefd en leek wel niet zonder hem te kunnen. "maar hij kan ook heel lief en gul zijn"
Ondertussen 3 jaar en 7 maanden verder.
Heb voor de zoveelste keer de relatie verbroken...dit is dus 7 maanden geleden..en nog, nog steeds heb ik elke dag contact met hem. Hij met mij want ik neem nooit uit mezelf contact op.
Ik was de eerste paar maanden zo sterk, maar op de 1 of andere manier ben ik toch weer gezwicht. Gezwicht voor zijn gesmeek, beloftes en uiterlijk, gezwicht voor het"bekende".
Een relatie hebben we niet meer, maar er zou ook geen contact meer moeten zijn.
Waarom zwicht ik steeds?? Ik maak het mezelf zo vréselijk moeilijk want heb in die 7 maanden alles weer opgebouwd met vriendinnen. Als ze erachter komen ben ik alles weer kwijt, zijn ze hun vertrouwen in mij kwijt en dat vind ik afschuwlijk!
Waarom blijf ik hangen aan een man die alles aan elkaar liegt als hij boos of gefrustreerd is? Die mensen om mij heen gaat benaderen om te vertellen dat we"stiekem weer met elkaar geweest zijn"om zo alles en iedereen weer bij me weg te trekken en mij voor zichzelf te hebben.
Wat trekt me aan in een man die zulke minderwaardige dingen doet? Die mij vreselijk zwart maakt als hij zich afgewezen voelt...
Ik mag hem niet van alles de schuld geven, want tenslotte ben IK zelf degene die steeds weer zwicht, ik ga steeds de fout weer in. Het voelt als een rookverslaving, een sigaret waar ik na een tijdje weer vreselijk naar verlang, maar als ik eenmaal weer rook weet dat het super slecht voor me is..
Ik hou van hem, en ik haat hem!
Mijn god, hoe kom ik hieruit zonder iédereen om me heen te kwetsen en te verliezen...waaronder ook mezelf..
...Dani
Liefde of verslaving..?
Hallo Dani,
Welkom hier. Heb jij het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood al gelezen? Als dat niet zo is raad ik je aan dat te doen, dan zul je veel inzicht krijgen en antwoorden krijgen op de vragen die je hier stelt. Dan zul je begrijpen dat wat jij nu aanziet voor liefde en verliefdheid niets met liefde te maken heeft maar alles met angst en dwangmatigheid, ontstaan door traumatische beschadigende ervaringen in je jeugd. Die je eerst moet helen om op een gezonde en prettige manier te kunnen liefhebben (jezelf en anderen).
In het boek van Robin Norwood staat een heel goed stappenplan (10 stappen, in hoofdstuk 10).
Groeten, Anna
Welkom hier. Heb jij het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood al gelezen? Als dat niet zo is raad ik je aan dat te doen, dan zul je veel inzicht krijgen en antwoorden krijgen op de vragen die je hier stelt. Dan zul je begrijpen dat wat jij nu aanziet voor liefde en verliefdheid niets met liefde te maken heeft maar alles met angst en dwangmatigheid, ontstaan door traumatische beschadigende ervaringen in je jeugd. Die je eerst moet helen om op een gezonde en prettige manier te kunnen liefhebben (jezelf en anderen).
In het boek van Robin Norwood staat een heel goed stappenplan (10 stappen, in hoofdstuk 10).
Groeten, Anna
Hai Anna,
Ik heb het boek"als hij maar gelukkig is" voor de helft gelezen, ik herken er veel in, maar zéker niet alles. Ik heb namelijk een geweldige jeugd gehad. Vind het ook een makkelijk "excuus" om alles maar aan de jeugd te wijten eerlijk gezegd. Bij velen zal dit gedrag wél voortkomen uit een niet zo fijne jeugd, zoekende naar liefde en respect en op die manier bij een"foute dominante"man terechtkomen waarvan je hoopt dat hij door jou liefde vast wel veranderd. Maar ik kan hier niet over meepraten, mijn ouders gingen pas uit elkaar toen ik volwassen was en daarvoor hadden we een liefdevol gezin. Kan het niet zo zijn dat je gewoon pech hebt of het gewoon"in"je zit, dat jij zélf de verkeerde man(nen) aantrekt op de 1 of andere manier??
Ik wil GRAAG aan mezelf werken om niet in herhaling te vallen maar niet door met mijn vinger naar een ander te wijzen...
Groetjes Dani
Ik heb het boek"als hij maar gelukkig is" voor de helft gelezen, ik herken er veel in, maar zéker niet alles. Ik heb namelijk een geweldige jeugd gehad. Vind het ook een makkelijk "excuus" om alles maar aan de jeugd te wijten eerlijk gezegd. Bij velen zal dit gedrag wél voortkomen uit een niet zo fijne jeugd, zoekende naar liefde en respect en op die manier bij een"foute dominante"man terechtkomen waarvan je hoopt dat hij door jou liefde vast wel veranderd. Maar ik kan hier niet over meepraten, mijn ouders gingen pas uit elkaar toen ik volwassen was en daarvoor hadden we een liefdevol gezin. Kan het niet zo zijn dat je gewoon pech hebt of het gewoon"in"je zit, dat jij zélf de verkeerde man(nen) aantrekt op de 1 of andere manier??
Ik wil GRAAG aan mezelf werken om niet in herhaling te vallen maar niet door met mijn vinger naar een ander te wijzen...
Groetjes Dani
Dani
Hoi,
Ik zal mij even voorstellen, ik ben Bella..
ik zit nog maar net op dit forum..maar in jou verhaal herken ik mijzelf..
ik zou wel willen vertellen wat er aan de hand is met mij en mijn partner, alleen is dit zo'n lang verhaal dat ik geprobeerd heb het kort samen te vatten..
idd wat jij zegt..mensen om mij heen heb ik in vertrouwen genomen..en ik ben ook alweer 3x terug gegaan..mensen om mij heen zeggen en zien waarschijnlijk dat hij niet genoeg van mij houd..hij duwt en trekt..
Ik woon nu zelfs tijdelijk bij een vriendin in huis..maar ondertussen hebben we wel alweer 8 weken contact..gemiddeld 4 x per week..maar als ik hem vraag of hij nu eens weet of hij verder met mij wil..geeft hij geen antwoord op..ondertussen hebben we een soort latrelatie..als ik het dan zo moet noemen...
als ik op het punt sta om voor mijzelf te kiezen..dan trekt hij weer..of als ik uitga met vriendinnen..dan weet hij mijn avond te vergallen door nare sms berichten te sturen..dan zegt hij in zijn berichten dat het mijn keuze is om uit te gaan..dat hij dit niet doet..en dat hij dan ook maar eens zal gaan stappen..en dat zijn deur die op een kiertje stond helemaal dicht zal gaan..als ik dus uitga! een soort van dreigementen..zo van..jij mag niet uitgaan..want dan maak ik het helemaal uit. Dus uiteindelijk durf ik ook niet meer uit te gaan..dus wacht ik op hem wanneer hij mij wil zien..en niet andersom..hij heeft overal de macht over..en ik ben degene die het alsmaar toelaat..
hij heeft de huur opgezegd..en gaat ergens anders wonen..nu mag ik binnenkort mee naar dat huis kijken, om te zien of ik het wat vind..maar de eindconclusie is..dat hij zegt dat ik maar af moet wachten of hij met mij daar wil wonen..of dat hij alleen gaat.
En ik zit nog te wachten ook!
wat zijn redenen zijn..ik kan alleen maar raden..of het past hem nu nog wel even (de hele inboedel van mij staat nog in zijn huis)
Of hij wil de juiste keuze maken..weet je ik ben moe negatieve gedachten te hebben..maar dat is wat hij creeert...
hij laat mij maar wachten op het verlossende antwoord..wel of niet samen verder..ik kan je vertellen dat het vreselijk is..de man heeft de volledige macht over mij..en ik laat het allemaal gebeuren!
gr bella
Ik zal mij even voorstellen, ik ben Bella..
ik zit nog maar net op dit forum..maar in jou verhaal herken ik mijzelf..
ik zou wel willen vertellen wat er aan de hand is met mij en mijn partner, alleen is dit zo'n lang verhaal dat ik geprobeerd heb het kort samen te vatten..
idd wat jij zegt..mensen om mij heen heb ik in vertrouwen genomen..en ik ben ook alweer 3x terug gegaan..mensen om mij heen zeggen en zien waarschijnlijk dat hij niet genoeg van mij houd..hij duwt en trekt..
Ik woon nu zelfs tijdelijk bij een vriendin in huis..maar ondertussen hebben we wel alweer 8 weken contact..gemiddeld 4 x per week..maar als ik hem vraag of hij nu eens weet of hij verder met mij wil..geeft hij geen antwoord op..ondertussen hebben we een soort latrelatie..als ik het dan zo moet noemen...
als ik op het punt sta om voor mijzelf te kiezen..dan trekt hij weer..of als ik uitga met vriendinnen..dan weet hij mijn avond te vergallen door nare sms berichten te sturen..dan zegt hij in zijn berichten dat het mijn keuze is om uit te gaan..dat hij dit niet doet..en dat hij dan ook maar eens zal gaan stappen..en dat zijn deur die op een kiertje stond helemaal dicht zal gaan..als ik dus uitga! een soort van dreigementen..zo van..jij mag niet uitgaan..want dan maak ik het helemaal uit. Dus uiteindelijk durf ik ook niet meer uit te gaan..dus wacht ik op hem wanneer hij mij wil zien..en niet andersom..hij heeft overal de macht over..en ik ben degene die het alsmaar toelaat..
hij heeft de huur opgezegd..en gaat ergens anders wonen..nu mag ik binnenkort mee naar dat huis kijken, om te zien of ik het wat vind..maar de eindconclusie is..dat hij zegt dat ik maar af moet wachten of hij met mij daar wil wonen..of dat hij alleen gaat.
En ik zit nog te wachten ook!
wat zijn redenen zijn..ik kan alleen maar raden..of het past hem nu nog wel even (de hele inboedel van mij staat nog in zijn huis)
Of hij wil de juiste keuze maken..weet je ik ben moe negatieve gedachten te hebben..maar dat is wat hij creeert...
hij laat mij maar wachten op het verlossende antwoord..wel of niet samen verder..ik kan je vertellen dat het vreselijk is..de man heeft de volledige macht over mij..en ik laat het allemaal gebeuren!
gr bella
Hoi Bella,
Als ik zo jou verhaal lees (als buitenstaander) zou ik wel willen roepen: LAAT HEM BARSTEN! Maar voor een ander beslissen is zo veel makkelijker dan voor jezelf. JIJ houdt van hem, kan op een bepaalde manier niet zonder hem en accepteert daarom zijn gedrag. Zouden we dit ooit pikken van iemand waar we niet van zouden houden?? Hij weet précies hoe jij inelkaar zit, en hoe hij jou dus kan raken, door bijvoorbeeld te dreigen ook uit te gaan als jij met je vriendinnen weggaat. Aan de ene kant is hij dus bang dat je een ander treft en aan de andere kant behandeld hij jou als een blok aan zijn been.
In mijn situatie is het juist andersom, ik kom met geen mogelijkheid van mijn (ex) vriend af. Bellen, smssen,mailen, naar m`n werk bellen en als ik niet reageer gaat hij voor mijn deur staan. Aan de ene kant wil ik mijn leven NIET delen met iemand die zo vaak tegen me gelogen heeft, en aan de andere kant blijf ik hopen op "verandering" omdat hij zoveel van me"houdt".
Niemand heeft ooit zo zijn best gedaan voor mij, maar ook niemand heeft mij ooit zo veel gekwetst. Héél erg dubbel dus.
Hetgene wat ik erg in jou verhaal herken, het manipuleren.
Hij zegt steeds"er zal nooit iemand zoveel van jou houden als ik doe", het beangstigd mij en aan de andere kant wil je ook juist dat iemand zielsveel van je houdt.
Bij vrienden of familie hoef je niet meer aan te komen met deze problemen, ze snappen het totaal niet, zijn het zat en de kans ze kwijt te raken is groot. Eigenlijk voel ik me muurvast in mijn eigen gevoel, weet me geen raad meer.
Ik praat sinds kort met iemand maar echt verlichting geeft het me nog niet....
Als ik zo jou verhaal lees (als buitenstaander) zou ik wel willen roepen: LAAT HEM BARSTEN! Maar voor een ander beslissen is zo veel makkelijker dan voor jezelf. JIJ houdt van hem, kan op een bepaalde manier niet zonder hem en accepteert daarom zijn gedrag. Zouden we dit ooit pikken van iemand waar we niet van zouden houden?? Hij weet précies hoe jij inelkaar zit, en hoe hij jou dus kan raken, door bijvoorbeeld te dreigen ook uit te gaan als jij met je vriendinnen weggaat. Aan de ene kant is hij dus bang dat je een ander treft en aan de andere kant behandeld hij jou als een blok aan zijn been.
In mijn situatie is het juist andersom, ik kom met geen mogelijkheid van mijn (ex) vriend af. Bellen, smssen,mailen, naar m`n werk bellen en als ik niet reageer gaat hij voor mijn deur staan. Aan de ene kant wil ik mijn leven NIET delen met iemand die zo vaak tegen me gelogen heeft, en aan de andere kant blijf ik hopen op "verandering" omdat hij zoveel van me"houdt".
Niemand heeft ooit zo zijn best gedaan voor mij, maar ook niemand heeft mij ooit zo veel gekwetst. Héél erg dubbel dus.
Hetgene wat ik erg in jou verhaal herken, het manipuleren.
Hij zegt steeds"er zal nooit iemand zoveel van jou houden als ik doe", het beangstigd mij en aan de andere kant wil je ook juist dat iemand zielsveel van je houdt.
Bij vrienden of familie hoef je niet meer aan te komen met deze problemen, ze snappen het totaal niet, zijn het zat en de kans ze kwijt te raken is groot. Eigenlijk voel ik me muurvast in mijn eigen gevoel, weet me geen raad meer.
Ik praat sinds kort met iemand maar echt verlichting geeft het me nog niet....
Hoi Dani,
Ik wilde je bedanken voor je reactie!
Wat jij ook zegt..het klopt precies, mijn moeder is heel erg bang dat ik weer zwicht voor hem..en uiteindelijk weer naar hem terug ga..ook heb ik 2 hele goede vriendinnen, die 2 snappen het helemaal..alleen nu merk ik dat ze toch zeggen..he joh..laat hem barsten, ga voor je eigen geluk..het is ook niet de angst om alleen te zijn, ik kan het ook niet zeggen wat het wel is, waarom ik me zo laat behandelen..hij stuurt nog steeds lieve smsjes..maar als het antwoord hem enigzins niet bevalt krijg ik weer de afjacht..ik loop ongeveer op mijn tenen..maar toch wil ik hem niet kwijt terwijl hij me het afgelopen half jaar zo slecht behandeld heeft..mijn vriendinnen noemen het geestelijke mishandeling..
Ook ik was/ben op zoek naar een steuntje in mijn rug..maar wat ik uit jou verhaal begrijp dat jij sinds kort met iemand praat, maar dat het nog geen echte verlichting geeft..
Ik ben naar een psychologe gegaan..daar heb ik nog maar 2 sessies gehad, dus daar kan ik ook nog niet zo heel veel mee, maar ik wil het voor mijzelf wel een kans geven..
Waarschijnlijk is de man als een soort verslaving voor mij..net als wat jij aangaf..en zie daar maar eens mee te stoppen.
Voor anderen mensen is het heel makkelijk om te zeggen..kap ermee, en als ik jou was had ik de man de kans niet meer gegeven om nog maar in je buurt te komen..
Tja..wat ik ook merk is dat ik het eigenlijk allemaal heel goed weet..alleen hoe ga je ermee om..
ook jij sterkte!
gr Bella
Ik wilde je bedanken voor je reactie!
Wat jij ook zegt..het klopt precies, mijn moeder is heel erg bang dat ik weer zwicht voor hem..en uiteindelijk weer naar hem terug ga..ook heb ik 2 hele goede vriendinnen, die 2 snappen het helemaal..alleen nu merk ik dat ze toch zeggen..he joh..laat hem barsten, ga voor je eigen geluk..het is ook niet de angst om alleen te zijn, ik kan het ook niet zeggen wat het wel is, waarom ik me zo laat behandelen..hij stuurt nog steeds lieve smsjes..maar als het antwoord hem enigzins niet bevalt krijg ik weer de afjacht..ik loop ongeveer op mijn tenen..maar toch wil ik hem niet kwijt terwijl hij me het afgelopen half jaar zo slecht behandeld heeft..mijn vriendinnen noemen het geestelijke mishandeling..
Ook ik was/ben op zoek naar een steuntje in mijn rug..maar wat ik uit jou verhaal begrijp dat jij sinds kort met iemand praat, maar dat het nog geen echte verlichting geeft..
Ik ben naar een psychologe gegaan..daar heb ik nog maar 2 sessies gehad, dus daar kan ik ook nog niet zo heel veel mee, maar ik wil het voor mijzelf wel een kans geven..
Waarschijnlijk is de man als een soort verslaving voor mij..net als wat jij aangaf..en zie daar maar eens mee te stoppen.
Voor anderen mensen is het heel makkelijk om te zeggen..kap ermee, en als ik jou was had ik de man de kans niet meer gegeven om nog maar in je buurt te komen..
Tja..wat ik ook merk is dat ik het eigenlijk allemaal heel goed weet..alleen hoe ga je ermee om..
ook jij sterkte!
gr Bella
Hallo Bella. Deze zin trof mij. Dat je schrijft 'een soort verslaving'. Ik vroeg me af of je wel bekend bent met het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood. Dit is een boek over relatieverslaving en dit forum en de website www.norwoodgroep.nl is een platform voor vrouwen die zich herkennen in de problematiek die in dat boek van Robin Norwood beschreven staat. Ik kan niet uit je berichten opmaken of je dit boek wel of niet gelezen hebt. Als dat niet het geval is raad ik je aan dat zeker te doen. Het is een heel goed boek dat veel inzicht geeft en waar een goed stappenplan in staat om deze problemen te overwinnen.Bella3 schreef:Waarschijnlijk is de man als een soort verslaving voor mij..net als wat jij aangaf..en zie daar maar eens mee te stoppen.
Een belangrijk onderdeel van het stappenplan is deelname aan een zelfhulpgroep met lotgenoten, waarin je aan jezelf kunt werken aan de hand van een Twaalf Stappen programma.
Informatie over zelfhulpgroepen kun je vinden op mijn website www.norwoodgroep.nl bij 'Landelijke lijst Norwoodgroepen'. En voor Al Anon (voor partners en familieleden van alcoholisten), ACoA (voor volwassen kinderen van alcoholisten) en CoDA groepen (voor codependents) bij www.twaalfstappen.nl
Succes!
Groet, Anna