Ik wil graag mijn verhaal vertellen. Ik ben opgegroeid in een gezin waar zeer weinig werd gecommuniceerd. Mijn vader had een drukke baan en mijn moeder was altijd thuis. Mijn moeder is opgegroeid in een gezin waarvan de ouders beide in een eigen zaak werkte en ze had een broer met polio, die veel zorg nodig had. Er was voor haar geen aandacht en tijd.
Ik heb het gevoel dat ze daardoor niet wist hoe ze aandacht moest geven, maar ze wilde het wel. Ze nam ons (mijn 2 zussen en mij) overal mee naartoe. Ik vond dat helemaal niet leuk ik wilde lekker spelen.
Ik wilde wel graag aandacht, maar wist ook niet hoe ik dat vragen moest. Ik ging op een hele vervelende manier aandacht vragen en dat kreeg ik ook, de aandacht bestond uit straf. Mijn moeder zei wacht maar tot je vader thuis is. Ik kreeg dan met de achterkant van de schoen op mijn billen of met de matteklopper. Mijn zusje maakte zich onzichtbaar.
Heel vaak is mij vertelt dat ik een vervelend kind was en dat mijn zusje zo lief was. Met mijn zus kan ik heel goed.
Mijn vader werd na een ernstig auto-ongeluk overspannen en afgekeurd. Hij was de hele dag thuis. Er hing bij ons in huis zelden een warme sfeer. Mijn vader was alleen maar druk met het huis verbouwen of groente te kweken. ( Mijn vaders vader is bij het gezin weggegaan toen mijn vader 13 jaar was en heeft nooit meer iets van zich laten horen. Mijn vader was oudste zoon en werd gelijk kostwinner en mede verantwoordelijk voor het gezin met 8 kinderen
Ik ben getrouwd toen ik 23 was en kreeg 3 kinderen. Mijn ex had een eigen bedrijf en was altijd druk. Ik kon dit wel aan tot hij overspannen werd en in therapie en dergelijke ging. Dat duurde 3 jaar en daarna heb ik me laten scheiden, want het werd maar niet beter. Ik was 36 toen ik scheidde
Ik kwam vlak daarna mijn huidige vriend tegen. Ik heb als meisje ook verkering met hem gehad. We gingen een half jaar met elkaar om toen ik ongepland zwanger werd. Ik had net weer wat vrijheid toen ik weer helemaal gebonden was.
Mijn vriend heeft een eigen bedrijf en heeft zeer weinig tijd.
En aangezien de rode draad in mijn leven toch het gemis aan aandacht is, begon opnieuw de strijd.
Als ik geen aandacht kreeg of in ieder geval naar mijn idee niet genoeg ging/ga ik me heel vervelend gedragen. Ik trigger en zeg bijv. donder maar op. Het werkte tot nu toe altijd. Hij kwam er bijna gelijk aan en we kregen ruzie ik gooi(de) hem van alles voor de voeten en we kondern wel 3 dagen ruzie maken.
Uiteidelijk maakten hij het weer gped en het verhaal begon opnieuw. Dit duurt al bijna 12 jaar.
We hebben een lat relatie en dat maakt het soms wel extra moeilijk. Je kunt elkaar ook makkelijk ontlopen.
Ik kan hem zo het bloed onder de nagels vandaan halen dat hij er soms ook helemaal raar van wordt.
In december zijn mijn ogen al wat open gegaan. Mijn moeder is erg ziek en heeft kanker. Mijn vader loopt al tegen de 90 en heeft erg veel moeite met de ziekt van mijn moeder hij vindt het echt heel rot voor haar. De kanker is ontstaan door het roken. Nu is er iets heel vervelends gebeurt tussen mijn vader en mijn halfbroer (die ik pas 18 jaar geleden heb leren kennen en een zoon van mijn vader is) Mijn vader kan niet met emoties omgaan en gooit dan gelijk de deur dicht. Dat heeft hij ook met mijn broer gedaan. Mijn broer is niet meer welkom bij mijn ouders thuis. Mijn moeder wil hem wel graag zien maar mijn vader kan dat niet aan. Dit conflict is ontstaan, omdat mijn moeder naar mijn vader toe niet helemaal eerlijk is geweest. Mijn moeder rooktte nog steeds ondanks haar ziekte, terwijl mijn vader dacht dat ze gestopt was. Mijn broer heeft er wel een rol in gespeeld, maar mijn moeder is volledig verantwoordelijk voor haar gedrag.
Ik zag dat gebeuren en ik dacht dat doe ik ook altijd. Als iemand mij pijn doet, dan loop ik er voor weg of wil hem niet meer zien.
Ik vind dat een hele nare eigenschap, die ik me nu pas realiseer. Ik heb altijd gedacht als ik zo handelde dat ik volledig in mijn recht stond en dat de ander fout was.
Ik vind dit wel een eye-opener en wil ook de pijn maar binnen laten komen in plaats van er voor weg te lopen of die persoon uit mijn leven te bannen.
Ik voel me nu ook een beetje een "foute vrouw" ik heb mijn leegte en pijn op een ander geprojecteerd.
Ik heb al veel op deze site gelezen en ook op advies van mijn therapeute het boek van R. Norwood gelezen.
Er zijn al wat kwartjes gevallen, maar soms weet ik niet meer hoe het allemaal verder moet. Ik heb de relatie zeker wel 20 keer verbroken, maar toch zijn we nog bij elkaar.
Ik hoop dat ik steeds beter leer om mezelf te zijn en handvatten te krijgen en steeds beter voor mezelf te zorgen. Heb inmiddels een leuke baan en de rest van mijn leven is prima in orde. Alleen mijn relatie lukt niet
Mijn verhaal
vervolg
Ik heb het idee dat ik wel begrijp waar bij mij de dingen misgaan. Toen ik dat ontdekte had ik een gevoel van kom maar op ik ga het allemaal anders doen. Ik voel me alleen zo geraakt als het om ons kind gaat. Ik besef dat mijn ouders een grote rol hebben gespeeld in wie ik nu ben. Ik beng bang dat ons zoontje nu ook schade op loopt. Ik zeg niet dat ik het allemaal goed doe, maar mijn vriend die niet bij ons woont besteed zo weinig tijd aan hem. Nooit mee naar een voetbal wedstrijd en we hebben een vaste avond in de week dat hij bij ons is. Het kan rustig zo zijn dat hij pas komt als ons zoontje al in bed ligt. Hij heeft een eigen bedrijf en hij brengt ons zoonte 3 morgens in de week naar school als ik werk. Hij vindt dat al zo veel en hij moppert heel vaak dat hij dat allemaal eigenlijk niet kan met een eigen zaak. Ik weet dat ik mijn vriend zelf heb uitgezocht.
Is dit ook pijn uit mijn eigen jeugd of is dit een normale pijn die iedereen zal hebben.
Onze relatie is al zo vaak verbroken en dan heb ik het gevoel dat ik ook echt niet meer verder wil. Mijn vriend heeft op dat moment alle tijd wil over de problemen praten en zegt ook dat hij met mij verder wil. Ik wil eerst echt niet meer en denk ga toch weg.
Hij is daar blijkbaar zo door getriggerd dat hij net zolang praat tot ik hem weer geloof.
Ik heb dan wel zoiets als je het zo graag wil doe dan wat meer jie best. Hij heeft het gevoel door zo te doen dat hij de relatie red.
Ik probeer op dit moment ook meer om te kijken hoe het allemaal werkelijk is en probeer niet meer te sturen. Ik heb wel heel vaak gedacht als hij maar verandert dan komt het goed.
We hebben in ieder geval al 2 weken geen ruzie gemaakt en ik probeer in ieder geval geen druk meer op hem uit te oefenen.
Maar de angst om ons kind blijft en daar heb ik wel last van
Is dit ook pijn uit mijn eigen jeugd of is dit een normale pijn die iedereen zal hebben.
Onze relatie is al zo vaak verbroken en dan heb ik het gevoel dat ik ook echt niet meer verder wil. Mijn vriend heeft op dat moment alle tijd wil over de problemen praten en zegt ook dat hij met mij verder wil. Ik wil eerst echt niet meer en denk ga toch weg.
Hij is daar blijkbaar zo door getriggerd dat hij net zolang praat tot ik hem weer geloof.
Ik heb dan wel zoiets als je het zo graag wil doe dan wat meer jie best. Hij heeft het gevoel door zo te doen dat hij de relatie red.
Ik probeer op dit moment ook meer om te kijken hoe het allemaal werkelijk is en probeer niet meer te sturen. Ik heb wel heel vaak gedacht als hij maar verandert dan komt het goed.
We hebben in ieder geval al 2 weken geen ruzie gemaakt en ik probeer in ieder geval geen druk meer op hem uit te oefenen.
Maar de angst om ons kind blijft en daar heb ik wel last van