Ik ben een boek aan het lezen van Annemarie Postma.
Annemarie is als jong meisje gehandicapt geraakt. Ze zit nu in een rolstoel. Ze vertelt over het van jezelf leren houden. En het krijgen/behouden van eigenwaarde.
Ze heeft ook een boek geschreven en dat heet Ik hou van Mij, dat boek wil ik ook nog lezen. De titel spreekt me enorm aan.
Een stukje uit het boek.
Hoofdstuk heet Liefde met Hoofdletters blz 83
Door de gebeurtenissen in mijn leven werd ik me al vroeg bewust van de bittere consequenties van een leven zonder eigenwaarde, wat in de kern een liefdeloos leven is. De weg voorwaarts die ik op me nam, de weg van de realisatie van het leven dat ik voor mijzelf voor ogen had, was het pad van de liefde: liefde voor mijzelf, mijn onvolkomenheden en beperkingen, mijn potentieel en talent. Bovenal was het ook de wil om mijzelf en de wereld te verkennen, de diepe behoefte aan spirituele groei. Het belangrijkste wat ik mij realiseerde was dat liefde voor mijzelf niet iets vanzelfsprekends was; ik heb het letterlijk moeten veroveren, en weet daarom dat er wel degelijk een maakbare kant aan de liefde is, dat je liefde wel degelijk kunt maken. Het maken in deze zin geeft al aan dat het een proces van werken is. Het pad naar eigenwaarde en daardoor zelfrealisatie is het pad van liefde maken. Het is een complex geheel van moed, strijd en inzicht.
Maar liefde is er toch gewoon ?? vroeg een collega bij de krant toen ik hem vertelde dat ik aan een boek werkte over de maakbare kant van de liefde. Waar dan ?? vroeg ik. Hij viel even stil. Zie jij zoveel liefde om je heen?? Als ik om mij heen kijk zei ik tegen hem, zie ik heel veel onhandigheid ten opzichte van de liefde, veel problemen in de liefde, veel pijn en lijden in naam der liefde, en zie ik vooral heel veel voorbeelden van liefde die geen liefde is.
Veel mensen maken hun persoonlijke relaties tot hun levensdoel en zijn eigenlijk voortdurend op jacht naar die ene ware liefde, naar die ideale partner die aan alle verwachtingen en behoeften voldoet: ze rennen steeds weer achter de liefde aan en meestal ontglipt het ze vervolgens weer. Het najagen van de liefde levert zelden of nooit de ware partner op. Dat komt omdat de innerlijke heelheid waardoor je vanuit vrijheid zowel jezelf als de ander lief kunt hebben, vaak ver te zoeken is. Vaak denken we, als ik nu maar iemand heb die van me houdt, dan zal alles goed komen, dan krijgt alles weer zin, dan pas kan ik echt gelukkig zijn. Maar met deze overtuiging vind je natuurlijk nooit de liefde die je zoekt, omdat het betekent dat je de liefde en waardering van de allerbelangrijkste persoon in je leven mist-- namelijk van jezelf
enz enz.
groetjes Patricia